سنم به بیست و پنج رسید. هر روز مرجانم و دیگران به من می‫گفتند «چرا زن نمی‫گیری، بالاخره تا کی می‫خواهی که مجرد بمانی؟»

و من هر وقت که به مرجانم می‫گفتم به من اجازه بدهد که افغانستان را ترک کنم، او در جوابم می‫گفت: «اگر می‫خواهی که افغانستان را ترک کنی از من اجازه نگیر، به هر کشوری که خودت می‫توانی برو، من به پایت زنجیر نبسته ام.»

من که پول رفتن به هیچ جایی را نداشتم، مرجانم مرا در لب پرتگاه می‫دید و می‫دانست که اگر من بدون کمک نوید افغانستان را ترک کنم آینده دشواری در پیش خواهم داشت و اگر مرجانم به نوید اجازه نمی‫داد، نوید هم به هیچ عنوانی کمکم نمی‫کرد و به این سان مرجانم ریشه آرزویم را از زیر خاک می‫برید و گردن هم نمی‫گذاشت که من مانع رفتنت شده ام.

بعد از فراغت از دانشگاه دو سال کامل با مرجانم به خاطر این موضوع درگیر بودم، همیشه برایش دلیل می‫گفتم تا او را قانع کنم تا به نوید اجازه بدهد که کمکم کند و یک بار به مرجانم گفتم:

«من آیندۀ افغانستان را خیلی بد پیش بینی می‫کنم. چون اولا ً که جنگ افغانستان را روز بروز از بد بدتر خواهد کرد و اگر جنگ هم پایان یابد افغانستان هیچ چیزی از خود ندارد که به اقتصاد خودش متکی شود و آن زمان است که جنگ گذشته پیامد‫های اصلیش را نشان خواهد داد. اکنون که در افغانستان جنگ است کمک کشور‫های خارج برای ادامه جنگ سرازیر می‫شود و مردم از جنگ نان می‫خوردند، اما فردا اگر جنگ پایان یابد کمک کشور‫های خارج هم قطع خواهد شد. تنها راهی را که من برای نجات فردای افغانستان فکر می‫کنم جلوگیری از افزایش جمعیت است. امروز که مردم آرامش ندارند و همگی آواره و دربدر هستند جمعیت در هر دهه به ضریب دو افزایش هندسی دارد، پس فردا اگر جنگ پایان یابد و مردم به آرامش برسند که دیگر جمعیت در هر دهه به طاقت دو افزایش هندسی خواهد یافت و آن زمان است که می‫بینیم زندگی در افغانستان چقدر سخت می‫شود. امروز که نوید از لندن می‫تواند و می‫خواهد که کمکم کند، تو برایش اجازه نمی‫دهی که کمکم کند، اما فردا که نخواهد توانست و نخواهد خواست که کمکم کند، تو قبول نخواهی کرد که تو باعث بدبختی من شده‫ای.»

مرجانم که در زندگی به حرف هیچ کسی گردن نگذاشته بود در جوابم گفت:

 «او بچه! هر تصمیمی که برای آینده خودت داری به من چیزی نگو و هر کاری را که خودت بهتر می‫دانی همان کار را بکن تا در آینده اگر مشکلاتی بر سر راهت بی‫آید هر روز در گوش من زر نزنی. از حالا که تو اینقدر در گوشم زر می‫زنی و هر روز مرا خون دل می‫دهی، به خدا معلوم که در آینده من از دستت چی بکشم.»

- «آخر تو به نوید اجازه نمی‫دهی که کمکم کند تا من بروم خارج.»

«هر کجا که می‫توانی برو، من به پایت زنجیر نبسته ام، خیلی مهم هم نیستی که من خودم را محتاجت بدانم و به تو اجازه ندهم که بروی. اگر می‫روی برو. من نه به تو چیزی می‫گویم و نه به نوید.»

- «پس اگر من به نوید بگویم که به من پول بفرستد که حرکت کنم، آیا تو راضی هستی که با افسانه زندگی کنی تا نوید قبول کند که من حرکت کنم؟»

«تو که اینقدر عجله داری و اینقدر حسود هستی که فکر کرده ای همه رفتند و خوردند اما تو ماندی و نخوردی، پس برو دیگر. من نه محتاج تو هستم و نه محتاج افسانه، خودم آدم هستم و خودم تنهایی زندگی می‫کنم.»

- «باشد، پس من به نوید می‫گویم که به من پول بفرستد که من حرکت کنم و تو برایش نگو که بی‫اجازه من می‫رود.»

«خدا هم جان ترا بگیرد هم جان نوید را و هم جان افسانه را! من محتاج هیچ یکی از شما نیستم و دیگر با هیچ یکی تان حرف نمی‫زنم.»

* * *

یک روز به مرجانم گفتم:

«اگر از من انتظار داری که زن بگیرم و برایت دستیاری بیاورم، من تا آخر عمرمنمی‫خواهم که زن بگیرم و تو هر آنچه که از دختر مردم انتظار داری از دختر خودت بدار.»

گفت:

«من بی‫غیرت نیستم که به داماد آب غسل کردن بگذارم.»

من هر وقت که به مرجانم می‫گفتم که افسانه و شوهرش بیایند با تو زندگی کنند، او در جوابم می‫گفت "من بی‫غیرت نیستم که به داماد آب غسل کردن بگذارم." و از این حرف منظورش این بود که من نباید ببینم که با دخترم بغل‫خوابی کند و در خانه آبتنی کند.

اگر من بی‫اجازه مرجانم افغانستان را ترک می‫کردم هم مردم می‫گفتند که مادر پیرش را تنها گذاشت و رفت و هم نوید کمکم نمی‫کرد و تنهایی مرجانم از هر نظری برایم قوز بالا قوز شده بود. هم مردم گیر داده بودند که مرجانت تنها‫ست چرا زن نمی‫گیری و هم نمی‫توانستم که افغانستان را ترک کنم. داستان جنجالی من با لجبازی مرجانم خیلی بی‫حال است که حتی تعریف کردنش برای خودم خسته کننده است تا چه برسد بر کسی این داستان را بخواند. اما چونکه موضوع خاطرات نویسی پیش آمده است مجبورا ً تمام جریانات را بصورت زنجیره‫ای باید بنویسم چه که خسته کننده باشند یا جالب، اما به هر حال تلاشم بر اینست که با نگاه مختصری از موضوعات خسته کننده زودتر بگذریم.

 حتی نوید به مرجانم می‫گفت که تو با افسانه زندگی بکن تا من حمید را کمک کنم که لندن بیاید، اما مرجانم هیچ وقت راضی نمی‫شد که با افسانه زندگی کند. نوید مرا به اندازه‫ای دوست داشت که حتی حاضر بود تمام دار و ندارش را صرف خواسته‫های من بکند، اما نمی‫خواست که مرجانم در خانه تنها بماند و بی‫اجازه مرجانم هیچ کاری هم نمی‫کرد.

‫از اینکه من از آینده وحشتناک در فرهنگ افغانستان بی‫اندازه نومید بودم و مرجانم را تنها مانعی بر سر راه نجاتم می‫دانستم بصورت غیر ارادی هیچ وقت با او برخورد خوب نداشتم و زندگی مشترک من و او هم برای من و هم برای او به اجبار و جنون تبدیل شده بود. من دیوانه‫وار هر روز او را می‫آزاردم، بدون هیچ انگیزه خاصی هر روز با او سروصدا راه می‫انداختم و برعکس او هم در مقابل من کوتاه نمی‫آمد. هر دوی مان اکثرا ً حرف یکدیگر را تحمل نمی‫کردیم، بخاطر حرف‫های جزئی در مقابل یکدیگر بهانه می‫گرفتیم و جروبحث می‫کردیم.

 مرجانم عادت مال‫اندوزی داشت و مادیات نزدش زیاد ارزش داشت و در مقابل من دایما ً سعی می‫کردم که از نظر مالی او را متضرر بسازم. بعضی وقت که حرف مادیات را می‫زد من روبروی مردم می‫گفتم اش: «تو خیلی آدم مادیات‫پرستی هستی. آیا امروز باز هم فرش و ظرف‫های خانه ات را عبادت کردی یا نه؟»

‫یک روز پسر عمویم به من گفت: «من که تو و مرجانت را می‫بینم هیچ باورم نمی‫شود که شما به یکدیگر مادر و پسر باشید.»

گفتم: «چرا باورت نمی‫شود؟»

«چون برخوردی که شما با یکدیگر دارید من برخورد هیچ مادر و پسری را به مثل شما ندیده ام.»

- «پس چی فکر می‫کنی که ما چی نسبتی به یکدیگر داشته باشیم؟»

«شما مثل دو خواهر و برادر پنج ساله و سه ساله‫ای می‫مانید که همیشه با یکدیگر در تضاد باشند و هیچ کدام آن نسبت به دیگرش گذشتی نداشته باشد.»

* * *

وقتی که نتوانستم افغانستان را ترک کنم، فکر کردم که من تا آخر عمرم در افغانستان خواهم ماند و چونکه نمی‫توانم زن بگیرم، مردم دایما ً مسخره ام خواهند کرد. من می‫دانستم که به غیر از من کسان دیگری هم هستند که عینا ً مشکل مرا دارند، اما بخاطر حرف مردم زن می‫گیرند تا مردم آنها را به نام ایزک مسخره نکنند. بالاخره من هم تصمیم گرفتم که اول خودم را با یک زن باید آزمایش کنم، اگر توانستم با زن عمل جنسی را انجام بدهم که زن می‫گیرم و اگر نتوانستم افغانستان را به یک شکلی باید ترک بکنم.

‫من از نظر جنسی با مردان تحریک می‫شوم و اگر بخواهم می‫توانم که با مردان خودم هم فاعل قرار بگیرم، اما فاعل بودن برایم لذتبخش نیست. من با مردان فقط دوست دارم که خودم مفعول باشم، اما نسبت به زنان هیچ انگیزه‫ای ندارم. وقتی که خواستم خودم را با زن آزمایش کنم، می‫خواستم که این کار را بر خودم تحمیل کنم ئ نه اینکه از روی انگیزه بخواهم با زن عمل جنسی را انجام بدهم.

تابستان ۱۳۷۹ کابل

به فکر آزمایش کردن بودم که یک روزی جویا، پسر دایی‫ام به من گفت:

 «خواهر بیوه خیاط بی‫راه است.»

گفتم: «چطوری بی‫راه است؟»

 «می‫خواست که من بکنم اش، اما من نکردم.»

‫این حرف را که زد فکر آزمایش کردن به یادم آمد و گفتم: «چرا نکردی؟»

با گفتن این حرف ها دهن جویا از شوق پر از آب شده بود و وقتی که من گفتم چرا نکردی در حالیکه او می‫خواست آب دهنش را قورت کند از شوق گلویش هم بسته شده بود. به سختی آب دهنش را قورت کرد و گفت: «همین طوری نخواستم که بکنم.»

- «اگر مطمئن هستی که واقعا ً بی‫راه است، پس بیا که هر دوی مان بکنیم اش!»

 جویا از شنیدن این حرف خوشحال شد و گفت: «من فکر نمی‫کردم که شاید تو هم بخواهی بکنی وگرنه برایت می‫گفتم. حقیقتا ً جا نبود که بکنم اش، نه در خانه ما جا هست و نه در خانه خود آنها.»

 من و مرجانم در خانه تنها بودیم، اما مرجانم اکثرا ً خانه خواهرانم و خاله‫هایم می‫رفت و من در خانه تنها می‫ماندم. به جویا گفتم: «اینجا که جا هست، می‫بینی که اکثرا ً مرجانم خانه نیست و من در خانه تنها هستم.»

‫قرار مان بر این شد که هر وقتی که مرجانم خانه نباشد جویا خواهر خیاط را با خودش بیاورد.

‫یکی دو روز بعد مرجانم رفت خانه مستانه، خواهر کوچکم، من در خانه تنها ماندم و به جویا گفتم که خواهر خیاط را با خودش بیاورد. جویا خواهر خیاط را با خودش آورد. وقتی که خواهر خیاط آمد خانه، درحالیکه من از آزمایش کردن بیم داشتم جویا فورا ً پیراهنش را در آورد و با خواهر خیاط رفت داخل اطاق. دو - سه دقیقه‫ای نگذشت که در اطاق را باز کردند و از اطاق بیرون شدند. گفتم: «چی کردید؟»

جویا گفت: «کار ما تمام شد.»

- «به همین زودی؟»

«نمی دانم که چرا؟ تا به داخل فرو کردم خالی شدم. تو هم برو زودتر کارت را تمام کن!»

‫با خواهر خیاط رفتم داخل اطاق که خودم را آزمایش کنم. پایم می‫رفت، اما دلم نمی‫رفت. جویا که خودش زود ارضا شد، نتوانست که خواهر خیاط را ارضا کند و او که در خمار مانده بود، از من انتظار داشت که من ارضایش کنم، اما من که به چهره خمارش نگاه می‫کردم، چندشم می‫شد که به او دست بزنم. هر طوری که خواستم خودم را تحریک کنم، تحریک نشدم و او هم که می‫خواست کمکم کند که تحریک شوم، تا کار بهتر شود بدتر می‫شد. بالاخره لباسم را پوشیدم و در اطاق را باز کردم. جویا پرسید: «کار تان تمام شد؟»

من هیچ چیزی نگفتم. دوباره با تأکید از خودم پرسید: «کارت را تمام کردی یا نه؟»

- «بلی تمام کردم.»

«از طرز گفتنت مشخص است که انگار نتوانستی کاری بکنی. کردی یا نه؟»

«بلی کردم.»

از خواهر خیاط پرسید: «‌راست می‫گوید؟»

او که خودش در خمار مانده بود، در جواب گفت: «نه.» و فورا ً رفت پیش جویا و خود جویا را بغل گرفت. جویا را که بغل گرفت، جویا به زودی دوباره تحریک شد و به من گفت: «حمید تو برو از اینجا بیرون!»

من از اطاق بیرون شدم. این بار جویا خواهر خیاط را نیز ارضأ کرد. دو - سه ساعتی باهم نشستیم، جویا می‫خواست مرا مجبور کند که با خواهر خیاط کاری بکنم، من دو بار دیگر نیز آزمایش کردم، اما در هر بار روحیه ام ضعیف تر شد و بیشتر چندشم شد. جویا در آخر سر یک بار دیگر نیز آمیخت. من در آزمایش به این نتیجه رسیدم که هرگز نباید زن بگیرم و بخاطر مسخره مردم افغانستان را حتما ً باید ترک بکنم.

* * *

دی ۱۳۷۹ کابل

دو سال از فراغتم از دانشگاه گذشت، اما داستان خسته کننده هنوز ادامه دارد که بخاطر لجبازی مرجانم نمی‫توانم افغانستان را ترک کنم. در افغانستان یک ضرب‫المثلی است که می‫گویند: «بُزک بُزک نمیر که جو لغمان می‫رسد». من فکر کردم که اگر منتظر جو لغمان و منتظر وعده سر خرمن باشم تا مرجانم به قولش وفا کند که در یک فرصت مناسب به من اجازه رفتن به خارج را بدهد چندین سال دیگر هم خواهد گذشت، اما با پشیمانی زمانی از دست رفته را بدست نخواهم آورد، پس بهتر است که یک فکری برای استفاده از زمان باقی مانده و توانایی شخصی خودم بکنم تا اگر در توان داشته باشم خودم را از مهلکه جهنمی نجات بدهم. فکر کردم که بهترین و آبرومندانه‫ترین شکلی که بتوانم افغانستان را ترک کنم چه راهی می‫تواند باشد؟ به خود گفتم مرجانم و هنگامه در طول دو سال با زبان حیله مرا سر کار گذاشته اند و من هم به زبان خود آنها باید که برایشان جواب بدهم. اگر از راه کله‫شقی پیش می‫رفتم دیگر نوید هم با من به لج می‫افتاد و کمکم نمی‫کرد.

فکر کردم که چند تا طالبانی را که ظاهر وحشیانه داشته باشند باید پیدا بکنم و برایشان پول بدهم تا آنها به دروغ برای دستگیری من به اتهام جرم سیاسی پشت خانه بیایند و مرجانم که آنها را ببیند خودش مرا وادار به فرار از افغانستان کند. طالبان در اصل از مردمان بومی و ساکنین کابل نبودند، بلکه عمدتا ً افغان تبار بودند و از مناطق افغان نشین جنوب و شرق افغانستان آمده بودند، اما بعضی از بچه‫های ساکنین کابل نیز به آنها پیوسته بودند و از جملۀ آنها من یک نفر را می‫شناختم و در این مورد با او حرف زدم، اما او از این کار ترسید و حرفم را قبول نکرد. من در این مورد با جویا، پسر دایی‫ام حرف زدم که اگر بتواند کمکم کند. جویا خندید و گفت: «فکر جالبی است و بهترین نقشه‫ای است که با این نقشه می‫توانی از افغانستان نجات پیدا کنی و در این نقشه هم اگر کامیاب نشوی دیگر هیچ راه نجاتی نخواهی داشت.»

من گفتم: «اگر ما از دام این افغانستانی های ساده نتوانیم که خود را آزاد کنیم، پس اگر خارج برویم در آنجا از دام خارجی‫ها چطوری ممکن است که بتوانیم خود را آزاد کنیم؟»

جویا خندید و گفت: «راست می‫گویی والله!»

من و جویا از هر نظری با یکدیگر همراز بودیم و مخصوصا ً در مقابل بزرگان خانواده‫های مان که ما آنها را عامل تمام بدبختی‫های مان می‫دانستیم کاملا ً همسنگر بودیم. یکی از هم‫صنفان جویا نیز به طالبان پیوسته بود و او خوشبختانه از آن ولگردان بود که از هیچ کاری ترس نداشت و ظاهر فوق‫العاده طالبانی را هم به خودش درست می‫کرد که تیپش به نظر مردم کابل وحشیانه بود. من و جویا با هم‫صنفی طالبش حرف زدیم و گفتیم: «ما دو ملیون برایت می‫دهیم و تو برای دستگیری من بیا پشت خانه و مرا از خانه فراری بکن»

او دو تا رفیقانش را که مثل خودش تیپ طالبانی زده بودند به ما نشان داد و گفت: «ما سه نفری می‫رویم پشت خانه تان و ترا از خانه فراری می‫کنیم.»

من کله‫شقی مرجانم را خوب می‫دانستم که فقط به یک بار تهدید کردن به فرار من راضی نمی‫شود. لذا برنامه را طوری تنظیم کردم که آنها باید در سه مرحله مرا فراری بکنند. فکر کردم که اگر از افغانستان فرار کنم پیش از پیش پاسپورتم باید آماده باشد و به آنها گفتم: «شما چند روزی صبر کنید تا من پاسپورتم را آماده کنم ویزای پاکستان را هم بگیرم و بعد شما برنامه را پیاده کنید.»

‫در گذشته آنعده از طالبانی که با لباس‫های مخصوص، عمامه و چشمان سرمه کرده ظاهر طالبانی را بخود می‫گرفتند به نظر من وحشی و ترسناک معلوم می‫شدند. من در اول که هم‫صنفی جویا و رفیقانش را با ظاهر طالبانی دیدم خوشحال شدم که اگر مرجانم آنها را به این شکل ببیند حتما ً می‫ترسد و خودش فورا ً مرا وادار به فرار از افغانستان می‫کند. از روزی که من تصمیم گرفتم که خودم را توسط طالبان فرار بدهم، طالبان را هر قدر که بیشتر با ظاهر طالبانی می‫دیدم به همان اندازه به نظرم قشنگتر و مهربان‫تر می‫رسیدند، چون من دیگر به ظاهر طالبانی آنها نیاز داشتم تا مرجانم آنها را با ظاهر طالبانی ببیند بترسد و به من اجازه بدهد که از افغانستان فرار کنم و از آن به بعد من به این نتیجه رسیدم که قشنگی و زشتی در ظاهر هیچ چیزی نیست، بلکه در باطن هر چیزی است.

من پاسپورت و ویزای پاکستان را گرفتم. در آن زمان پاکستان، عربستان سعودی و امارات متحده تنها کشور‫هایی بودند که دولت طالبان را به رسمیت می‫شناختند و در کابل سفارت داشتند. پاسپورت و ویزای پاکستان را آماده کردم، طالبان در مرحله اول یک نامۀ جلب تقلبی را برای احضار من پشت خانه آوردند و بدست مرجانم دادند. در نامه نوشته بودند: «حمید در ظرف ۴۸ ساعت به مأموریت سمت ۴ حاضر شود.»

به گفته پسر عمویم که می‫گفت تو و مرجانت به مثل دو برادر و خواهر سه ساله و پنج ساله‫ای می‫مانید که همیشه با یکدیگر در تضاد باشند و هیچ کدام آن نسبت به دیگرش گذشتی نداشته باشد، واقعا ً که من و مرجانم مثل دو برادر و خواهر سه ساله و پنج ساله همیشه با یکدیگر در تضاد بودیم. مرجانم که نامه را از دست طالبان گرفت فورا ً به نقشه ام پی برد و به من گفت:

«من می‫دانم که این نامه به غیر از نقشۀ خودت هیچ چیز دیگری نیست. من خودم می‫روم و دهن طالبان را می‫شکنم. تو همیشه می‫گویی که من نمی‫خواهم در افغانستان زندگی کنم.»

مرجانم که گفت من خودم می‫روم و دهن طالبان را می‫شکنم، برای اینکه نامۀ جلب تقلبی را نبرد به مأموریت (کلانتری) نشان ندهد، گفتم:

«بیار ببینم که در این نامه چی نوشته اند که تو می‫گویی نقشه خودت است؟»

نامه را از دستش گرفتم، خواندم، پاره اش کردم و گفتم:

«طالبان دیوانه هستند. من چرا مأموریت بروم؟ اصلا ً نمی‫روم.»

مرجانم خودش می‫رود کلانتری و موضوع را می‫پرسد. در کلانتری برایش می‫گویند که ما از نامۀ جلب خبر نداریم و اگر نامۀ جلبی هست، خودش بیاید تا با خودش حرف بزنیم. مرجانم برگشت و به من گفت: «نمی‫توانی که مرا گول بزنی. خودت نامه را به دست کسی فرستاده‫ای تا به همین بهانه از افغانستان فرار کنی. من ترا بزرگ کرده ام که در پیری به دردم بخوری و بی‫غیرت هم نیستم که اگر تو نباشی داماد را بالای سرم بگذارم.»

من در جوابش چیزی نگفتم و با خود گفتم بگو هرچه که می‫گویی بگو تا ببینم که در مراحل بعدی کله‫شقی‫ات به کجا می‫رسد؟

سه روز بعد سرباز طالبان با دو تا رفیق هایش که آنها هم طالب بودند آمدند پشت در. در این نقشه جویا، پسر دایی‫ام هم پیش از پیش خانه ما آمده بود و در حالیکه جویا هم با من و سرباز طالبان یعنی هم‫صنفی طالبش همدست بود، من نقشه را طوری پیاده کرده بودم که اول آنها در بزنند، ما بگذاریم که مرجانم در را باز کند و بعد جویا برود روبروی مرجانم با آنها حرف بزند. اما وقتی که آنها در زدند، پیش از آنکه مرجانم در را باز کند، زن همخانه مان که در خانه با ما می‫نشست در را باز کرد و بعد جویا رفت که روبروی زن همخانه مان با آنها حرف بزند. سرباز طالبان روبروی زن همخانه مان از یخه جویا گرفت‫، او را چند مشت و لگد زد و با خودشان برد. زن همخانه مان موضوع کتک خوردن و دستگیر شدن جویا را به مرجانم تعریف کرد. کمی دیرتر جویا دوباره برگشت و روبروی مرجانم به من گفت:

«طالبان از من پرسیدند حمید کجاست؟ من برای شان گفتم سه روز می‫شود که گم است، هیچ خبری ازش نیست، من نمی‫دانم که کجا‫ست، آنها مرا با خودشان بردند و می‫خواستند که ببرندم زندان تا ترا برایشان پیدا کنم، اما بعدا ً گفتند این بار ولش کنیم که حمید خودش حاضر شود، حالا تا وقتی که تو زیر تعقیب باشی، من دیگر نمی‫توانم که خانه شما بیایم.»

من به مرجانم اصلا ً نگاه نکردم که به خودش مغرور نشود و به جویا و زن همخانه مان گفتم: «شاید که طالبان باز هم بیایند. من از اینجا فرار می‫کنم و می‫روم خانه افسانه.»

از دیوار همسایۀ پشتی پریدم و از راه کوچۀ پشتی رفتم خانه افسانه. کمی دیرتر مرجانم با خاله ام و مادربزرگم نیز آمدند دنبالم. مرجانم تصمیم گرفت که برود کلانتری و به طالبان حمله کند. اما افسانه، خاله ام و مادربزرگم نکوهشش کردند و اجازه ندادند که به طالبان حمله کند و نظر دادند که من باید از افغانستان فرار کنم. اما مرجانم هنوز هم روی حرف خودش اصرار داشت و اجازه نمی‫داد که من از افغانستان فرار کنم. گاهی می‫گفت می‫رویم مزار شریف و گاهی می‫گفت می‫رویم هرات و خلاصه اینکه می‫خواست از این شاخه به آن شاخه بپرد تا اجازه ندهد که من از افغانستان فرار کنم. اما من که حالا از نظر سیاسی بر او غلبه کرده بودم، این بار با جدیت در جوابش گفتم:

«دیگر من به تو اجازه نمی‫دهم که در مورد زندگی من تصمیم بگیری. من خودم می‫دانم که کجا بروم. من می‫خواهم جایی بروم که خطر طالبان در آنجا نباشد.»

من که با جدیت از خود دفاع کردم، زاهد، شوهر افسانه نیز در آنجا نشسته بود سر مرجانم داد زد و گفت: «چرا می‫خواهی که بدست طالبان بیفتد؟ کابل و مزارشریف و هرات چی فرقی دارد؟ در افغانستان هر کجا که برود پر از طالب است. اصلا ً از افغانستان باید فرار کند.»

خاله ام، مادربزرگم و افسانه نیز حرف زاهد را تأیید کردند و مرجانم را سرزنش کردند.خوشبختانه از شانس من در این زمان رفتن به مناطق تحت کنترل مخالفین و عبور از خطوط مقدم جبهه از خارج رفتن هم سخت تر و خطرناک تر بود وگرنه مرجانم اصرار داشت که من به مناطق تحت کنترل مخالفین فرار کنم. به این صورت مرجانم در جنگ سیاسی بر علیه من شکست خورد، اما نگذاشت که من تنهایی از افغانستان فرار کنم. من چند روزی در خانه افسانه پنهان شدم، مرجانم پاسپورت و ویزای پاکستان را گرفت و خودش هم با من سوار مینی‫بوس شد و حرکت کردیم به طرف جلال‫آباد تا از آنجا برویم پاکستان و زاهد نیز تا جلال‫آباد ما را همراهی کرد. پاسپورت خودم که ویزای پاکستان را هم داشت در جیبم بود و مرجانم از آن خبر نداشت. وقتی که جلال‫آباد رسیدیم، من مرجانم و زاهد را در یک هتل نشاندم و گفتم: «من می‫روم ریاست پاسپورت تا ببینم که چه خبری است. آیا می‫شود که پاسپورت بگیرم یا خیر؟»

رفتم بیرون یکی دو ساعت در خیابان‫ها قدم زدم و برگشتم به مرجانم گفتم:

 «پاسپورت گرفتن از ریاست پاسپورت کار جنجالی است. من یک نفر را پیدا کردم که پنج هزار کلدار می‫گیرد، سریع پاسپورت را می‫دهد و ویزای پاکستان را هم رویش می‫زند.»

روپیه‫ی پاکستانی را "کلدار" می‫گویند. در آن زمان به علت بی‫ثباتی پول افغانی، در بازارهای افغانستان در عوض پول افغانی پول پاکستانی بیشتر مورد معامله قرار می‫گرفت.

مرجانم آدمی بود خسیس که حتی گرفتن پول یک جفت جراب هم از او کار آسان نبود. وقتی که من حرف پنج هزار کلدار را زدم، چشمانش از حدقه بیرون زد و گفت: «اوه هوووو اوه! پنج هزار! اصلا ً ارزشی ندارد که تو پاسپورت بگیری. من در همین جلال‫آباد خانه می‫گیرم و همین جا می‫نشینیم.»

زاهد که در آنجا نشسته بود دفعتا ً عصبانی شد و گفت: «پنج هزار کلدار چی است که تو به پنج هزار کلدار می‫لنگی؟ اتفاقا ً خیلی هم خوب است که به پنج هزار کلدار هم پاسپورت و هم ویزا را فورا ً برایش می‫دهد. اگر طالبان دستگیرش کنند، آیا تو با پنج هزار کلدار می‫توانی که دوباره آزادش کنی؟ فورا ً پنج هزار کلدار برایش بده که برود پاسپورت و ویزای پاکستان را بگیرد.»

دل ناخواسته دست مرجانم به داخل کیفش رفت و از آن پنج هزار روپیه پاکستانی به من داد. پول را در جیبم گذاشتم و رفتم بیرون یکی دو ساعت در خیابان ها قدم زدم و برگشتم پاسپورت را به مرجانم و زاهد نشان دادم. زاهد از دیدن پاسپورت خوشحال شد و برخاستیم حرکت کردیم بسوی پاکستان. زاهد تا مرز پاکستان نیز ما را همراهی کرد و زمانی که پلیس پاکستان برای ما اجازه ورود به خاک پاکستان را داد با زاهد خداحافظی کردیم و او برگشت بسوی کابل.

‫بخش پنج

‫خاطرات پاکستان

۹ بهمن ۱۳۷۹ پشاور

بعد از ورود به خاک پاکستان بسوی شهر پشاور حرکت کردیم. از اقارب و دوستان مان چند خانواده در آنجا بودند. ما موقتا ً به خانه یکی از دوستان مان رفتیم که از مردم دهکده مان بودند و با آنها شناخت خانوادگی داشتیم. وقتی که رفتیم خانه آنها اول یکی دو ساعت نشستیم و با آنها صحبت کردیم. بعد مرجانم تلفن را برداشت و در هالند با هنگامه تماس گرفت و برایش گفت:

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

زمانی که من متوجه گرایش جنسیم شدم که به همجنس گرایش داشتم، در اوایل فکر می‫کردم که شاید در آینده گرایشم از همجنس به غیر همجنس تغییر کند و مثل دیگران به غیر همجنس گرایش پیدا کنم. بعضی وقت دلم می‫خواست به دیگران بگویم که من به مرد گرایش دارم و نسبت به زن هیچ انگیزه ای ندارم. اما چونکه در محیط افغانستان قرار داشتم افکار و عادت‫های افغانستانی‫ها را خوب می‫دانستم که اگر در این مورد حرفی بزنم با موجی از مشکلات روبرو خواهم شد و مخصوصا ً از مشکلاتی ترس داشتم که اگر مردم بدانند من به مرد گرایش دارم دیگر هم مردم مسخره ام خواهند کرد و هم در خانه به نام بیمار روانی خواهند شناخت و هر روز پیش روانپزشک خواهند برد تا که واقعا ً روانیم کنند. من فکر نمی‫کردم که با گفتن این حرف شاید که مورد خشونت هم قرار بگیرم و اما اگر می‫گفتم بعید نبود که مورد خشونت هم قرار بگیرم. به هیچ کسی و حتی به نزدیک‫ترین عضو خانواده مان نمی‫توانستم اعتماد کنم که حرف دلم را بگویم. این را هم می‫دانستم که اگر گرایش جنسیم برای همیشه به همین شکل باقی بماند در میان مردم افغانستان مصیبت‫ها و آزار و اذیت‫های هولناکی را در انتظار خواهم داشت. در آن زمان من که از دنیای خارج هم خبری نداشتم خیال می‫کردم که شاید تمام مردم دنیا به مثل افغانستانی‫ها در همین سطح فکر قرار دارند و البته این حدس و گمانی را که من از دنیای آن زمان داشتم دور از واقعیت هم نبود چون افکار بشر طی سالیان اخیر به سرعت در حال تغییر بوده است. مردم دنیا دیروز دیروزه فکر می‫کردند و امروز امروزه، اما بدبختانه که کشور‫های فقیر و دورافتاده‫ای مثل افغانستان از امکانات رشد فکری پرشتاب محروم هستند. مردم در کشور‫های فقیر و دور افتاده نسبت به کشور‫های ثروتمند و توسعه یافته هنوز چند صد سال به عقب فکر می‫کنند. خیلی اغراق هم نباید کرد که در کشور‫های فقیر از جمله افغانستان هم سطح فکر مردم طی سال‫های اخیر رشد کم سرعتی داشته است، اما هنوز موانع بی‫شماری بر سر راه است که با آن موانع مجادله باید کرد. زمانی که من فکر می‫کردم که در مورد گرایش جنسیم به مردم چیزی بگویم یا نگویم در آن زمان اوضاع فکری در افغانستان به حدی وحشتناک بود که حتی اگر کسی در مورد یک موضوع عادی هم حرفی می‫زد که هنوز مردم همچون حرفی را نشنیده بودند یا اظهار نظری می‫کرد ممکن بود که یا به موجی از خشونت‫ها مواجه شود و یا در بین مردم به نام دیوانه معروف شود و دیگر هیچ کسی به حرفش گوش نکند. من خودم بخاطر حرف‫هایی که در مورد موضوعات اقتصادی، اجتماعی، بهداشتی و امثال اینها زده بودم در بین بسیاری از مردم به نام دیوانه معروف شده بودم و بسیاری از دوستان و خویشاوندان مان به نام دیوانه مسخره ام می‫کردند و حتی در محیط دانشگاه در بین اکثر هم‫صنفانم هم به نام دیوانه معروف شده بودم. به مثل من بعضی کسان دیگر نیز بودند که بخاطر برخی نظریاتی که داده بودند به نام دیوانه معروف شده بودند و حتی در مراکز تعلیمیاکثریت به حرف آنها گوش نمی‫کردند. در آن زمان در افغانستان همه می‫گفتند که آدم نباید زیاد درس بخواند و اگر زیاد درس بخواند حتما ً دیوانه خواهد شد. من یک تعداد اشخاص تحصیل کرده را دیدم که از اینکه بر اساس تجارب علمی و دانایی شان نظرات جدیدی داده بودند در بین مردم به نام دیوانه معروف شده بودند. اما یک تعداد اشخاص تحصیل کرده‫ای که اندیشه علمی نداشتند و فکر سنتی شان را هنوز حفظ کرده بودند محبوبیت شان را در بین مردم نیز حفظ کرده بودند. من در مورد عصر جهالت اروپا در مدرسه از زبان معلم تاریخ شنیده بودم و از زبان مردم هم زیاد می‫شنیدم که می‫گفتند اروپا در بدترین عصر جهالت قرار داشت، اما با نفوذ اعراب به اسپانیا و فرانسه عصر جهالت در اروپا به پایان رسید. من با شنیدن این حرف بی‫اندازه تعجب می‫کردم و با خود می‫گفتم چه عجب! مردم از عصر جهالت اروپا حرف می‫زنند، اما نمی‫گویند که ما خودمان الان در چه عصری به سر می‫بریم؟ مردم شدیدترین حساسیت را در مورد موضوعات جنسی داشتند. زمانی که من فکر می‫کردم که در مورد گرایش جنسیم به مردم چیزی بگویم یا نگویم به خود گفتم وقتی که من بخاطر حرف زدن در مورد موضوعات عادی به نام دیوانه معروف شده ام، پس اگر در مورد موضوع جنسی حرفی بزنم چه شهرتی را کسب خواهم کرد؟ شاید شهرتی را کسب کنم که به نام دیوانه‫ترین، رسوا‫ترین و مسخره‫ترین آدم روی زمین بشناسندم. من یک مدتی آموزشگاه زبان انگلیسی می‫رفتم و رفتنم به آموزشگاه زبان انگلیسی به نظر بعضی‫ها آنچنان مسخره می‫رسید که چطور ممکن است یک فرد عقب مانده ذهنی بتواند زبان انگلیسی را یاد بگیرد؟

* * *

در اوایل فکر می‫کردم که شاید گرایش جنسیم در آینده نزدیک خودبخود تغییر خواهد کرد، اما با گذشت زمان نه فقط هیچ تغییری نکرد که خیلی شدید‫تر هم شد. بالاخره تا سنین نوزده و بیست سالگی امید تغییر یافتن گرایش جنسیم را کاملا ً از دست دادم و از بیم گرفتار شدن به یک آینده مصیبت بار در فرهنگ افغانستان به فکر راه نجات شدم. این وقت‫ها از مدرسه فارغ شده بودم و منتظر رفتن به دانشگاه بودم، اما بعد از فراغت از مکتب، ساختمان دانشگاه کابل و تمام دانشکده‫های دیگر در شهر کابل به خطوط مقدم جبهه در میان گروه‫های درگیر تبدیل شدند و گروه‫های درگیر از ساختمان‫های آنها به عنوان سنگر استفاده می‫کردند. این درگیری‫ها در شهر کابل سه سال طول کشید و بعد از سه سال گروه برهان‫الدین ربانی که دولت را در دست داشت گروه‫های رقیبش را از شهر کابل بیرون راند و دانشگاه دوباره آغاز شد. من در این زمان با جدیت تصمیم درس خواندن را گرفتم و تصمیم گرفتم که غفلت سالهای گذشته را نیز باید جبران کنم چون من تمام دوره مدرسه را کاملا ً در غفلت گذرانده بودم و اکثرا ً در نتایج امتحانات تجدید می‫شدم و فقطدر نتیجۀ امتحانات سال آخر مدرسه که از مدرسه فارغ شدیم من به درجه شانزدهم کامیاب شدم و آن هم بخاطری که به علت شرایط جنگی معلمین شاگردان را تجدید نمی‫کردند و به تمام شاگردان حداقل نمره کامیابی را می‫دادند. برای آماده شدن به امتحان کنکور همزمان برای دروس ریاضیات، فیزیک و کیمیا (شیمی) در یک آموزشگاه نام نویسی کردم و همزمان با اینکه درس خواندن را شروع کردم به خاطر همجنسگرائی به فکر راه نجات از گرفتار شدن به یک آیندۀ مصیبت‫بار در فرهنگ افغانستان بودم. با خود فکر کردم که من در آینده نمی‫توانم زن بگیرم و به این خاطر مردم مرا دایما ً مسخره خواهند کرد و از مسخره مردم بالاخره روانی خواهم شد. البته در آن زمان بیماری روانی در افغانستان به مثل انفلونزا می‫ماند که مبتلا شدگان دیگران را نیز از این بیماری در امان نمی‫گذاشتند و فرهنگ مسخره کردن خودش حالت روانی بودن مردم را نشان می‫داد که با مسخره کردن دیگران را نیز روانی می‫کردند.

برای اینکه در آینده مردم بخاطر زن نگرفتن مسخره ام نکنند و جوابی برایشان داشته باشم با خود فکر کردم که من نباید درس بخوانم و در آینده باید یک آدم بیسواد، بیکاره و فقیر باشم تا اگر مردم بگویند که چرا زن نمی‫گیری، من در جواب شان باید بگویم که من پول و درآمدی ندارم که بتوانم خرج زن را بدهم. دوباره فکر کردم که نه، اگر در آینده مردم بدانند که من به مرد گرایش دارم یا حداقل بدانند که به زن هیچ گرایشی ندارم دیگر اکثرمردم از کوچک و بزرگ مسخره ام خواهند کرد، بچه‫ها در هر طرف دنبالم خواهند کرد و با سنگ خواهند زد. با این فکر خاطره «بابه نداره ها» به یادم آمد که بچه‫ها آنها را دنبال می‫کردند و با صدا زدن «بابه نداره بابه نداره» سنگ باران شان می‫کردند. البته به غیر از خاطره «بابه نداره ها» چندین خاطره وحشتناک دیگر را نیز به یاد داشتم یا همیشه پیش چشمم می‫دیدم، اما خاطرۀ «بابه نداره ها» خاطره‫ای بود که برای اولین بار مرا تکان داده بود و با دیدن هر وحشت دیگری آن خاطره از پیش چشمم می‫گذشت.

برای اینکه در آینده از مسخرۀ مردم نجات پیدا کنم به این فکر شدم که در آینده افغانستان را باید ترک کنم. البته محرومیت جنسی هم طاقت فرسا بود، اما مسخره مرگی بود که تب را از یادم برده بود. به منظور ترک افغانستان تصمیم گرفتم که در آینده باید یا پاکستان بروم و یا ایران، چون رفتن به کشور‫های دیگر را از توان خودم خارج می‫دانستم. با خود فکر کردم که اگر قرار باشد در آینده پاکستان یا ایران بروم، پس نباید که درس بخوانم، چون در آنصورت درس خواندن که دیگر به دردم نخواهد خورد و در اینجا هر کاره‫ای اگر باشم در آنجا باید فقط کارگری بکنم، پس بهتر است که برای درس خواندن بیهوده تلاش نکنم. دوباره فکر کردم که نه، در آینده شاید پاکستان یا ایران بروم و در آنجا سواد از هیچ نظری اگر به دردم نخورد حداقل بخاطر بیسوادی مبادا که مورد تحقیرم بگیرم، پس تا زمانی که در افغانستان هستم درس می‫خوانم تا در آینده در پاکستان و ایران اگر کسی به من حرف تحقیرآمیزی بزند من در جوابش باید بگویم: «اگر سواد من از تو بیشتر نباشد کمتر هم نیست. پس بدان که من کی هستم! اگر تو خودت را از من برتر می‫دانی، در اینجا تو از من برتری، اما در بیرون از اینجا همینی هم که من هستم تو نیستی!» اکنون مثل دیروز یادم می‫آید که در آن زمان دقیقا ً همین فکر‫ها را می‫کردم و امروز دارم آنها را می‫نویسم.

* * *

به اینصورت تصمیمم بر این شد که دنبال دانشگاه را بگیرم و بعد از اتمام دانشگاه که سنم هم بالاتر رفت افغانستان را ترک کنم و پاکستان یا ترجیحا ً ایران بروم. برای امتحان کنکور کمی آماده شدم. امتحان شروع شد و از اینکه تعداد اشتراک کنندگان خیلی کم بود شانس موفقیت ورود به هر دانشکده هم بیشتر از سال‫های پیش بود. زیرا با نمرات پایین اگر کسی را قبول نمی‫کردند، پس هیچ کسی را نباید که قبول می‫کردند و هیچ کسی نباید وارد دانشگاه می‫شد. من در رشته داروسازی کامیاب شدم و این رشته را برای چهار سال تا آخر ادامه دادم.

‫رفتن به دانشگاه را شروع کردم. سال اول دانشگاه را در زمان حکومت مجاهدین تمام کردم و در نیمه دوم سال دوم دانشگاه بودم که طالبان وارد کابل شدند. با آمدن طالبان دانشگاه چند ماهی به تعطیلی کشید و من بنابر تصمیمی که از قبل برای ترک افغانستان داشتم خواستم که پیش از اتمام دانشگاه همین الان افغانستان را ترک کنم. آمدن طالبان یا امریکایی‫ها یا هر گروه دیگری برای من هیچ فرقی نداشت و افغانستان را حتما ً بایست ترک می‫کردم، چون در دولت هر تغییری اگر می‫آمد مردم باز هم همان مردم بودند و من از دست مردم داشتم دیوانه می‫شدم. خلاصه اینکه با آمدن طالبان و تعطیلی دانشگاه من خواستم که افغانستان را ترک کنم و بروم ایران. پول رفتن تا ایران را نداشتم، اما از مردم دهکده مان یک نفر قاچاقبر بود که بچه‫ها را بدون پول ایران می‫برد و پول قاچاقبریش را بعدا ً در ایران از آنها می‫گرفت. وقتی که تصمیم گرفتم که ایران بروم به دایی کوچکم که از خودم سه - چهار سال جوانتر بود گفتم: «من می‫خواهم ایران بروم، آیا تو هم می‫خواهی که با من بروی یا نه؟»

گفت:

«چی کنیم که ایران برویم؟»

- «یک مدتی در ایران کار می‫کنیم پول که بدست آوردیم از آنجا می‫رویم ترکیه، یک مدتی هم در ترکیه کار می‫کنیم پول که به دست آوردیم می‫رویم به یک کشور دیگر و بتدریج می‫رویم به یک کشور خیلی خوب.»

«کی می‫خواهی بروی؟»

قاچاقبری که بچه‫ها را بدون پول ایران می‫بُرد، اسمش سلیم بود. به دایی‫ام گفتم: «سلیم از ایران آمده است نفر می‫برد، اگر پول نداری بدون پول می‫بردت و پول قاچاقبری اش را در ایران ازت می‫گیرد.»

«پس برویم با سلیم حرف بزنیم که ما را با خودش ببرد.»

رفتیم با سلیم قاچاقبر حرف زدیم و او به ما گفت که تا یک هفته دیگر آماده حرکت باشید که مسافران منتظر حرکت هستند و هفته بعد حرکت می‫کنیم.

بدبختی من و دایی‫ام اینجا بود که در خانه به ما اجازه نمی‫دادند که ایران برویم و اگر می‫رفتیم از خانه بایست فرار می‫کردیم، چون اگر به خانه خبر می‫دادیم آنها به سلیم قاچاقبر می‫گفتند که ما را با خودش نبرد و او هم بی‫اجازه خانواده ما را با خودش نمی‫بُرد. دایی‫ام به من گفت: «بهتر است که به خانه اصلا ً خبر ندهیم، بی‫خبر از خانه حرکت کنیم و برویم.»

در افغانستان جوانان زیادی هستند که یا به علت دعوا کردن و یا بی‫دعوا کردن از خانه گم می‫شوند و چند ماه و حتی چند سال بعد خبر شان از پاکستان و ایران می‫رسد.

من در جواب به دایی‫ام گفتم: «‫من که ذاتا ً به نام دیوانه معروف شده ام و نمی‫خواهم که بیشتر از این به نام دیوانه معروف شوم. من تا از خانه اجازه نگیرم نمی‫روم.»

«در خانه که اجازه نمی‫دهند، پس مجبور هستیم که بی‫اجازه برویم.»

- «من از خانه اجازه می‫گیرم و تو به خانواده خودتان چیزی نگو.»

«باشد، اگر به تو اجازه هم ندهند من خودم تنها می‫روم.»

به برادر بزرگم و مادرم گفتم که من می‫خواهم ایران بروم، اما آنها اجازه ندادند که بروم و هر قدر که اصرار هم کردم، باز هم اجازه ندادند که بروم.

قرار شد که دایی‫ام بی‫اجازه از خانه شان حرکت کند و برود. من فکر کردم که اگر در راه قاچاق اتفاقی برایش بیفتد خانواده شان مرا ملامت خواهند کرد. لذا روزی که قرار بود حرکت کند من موضوع رفتنش را به دایی بزرگم گفتم و دایی بزرگم به سلیم قاچاقبر گفت که او را با خودش نبرد و در نتیجه رفتن او هم نشد.

‫بخش چهار

دام خانواده

زمستان ۱۳۷۷ کابل

از دانشگاه فارغ شدم. من از گذشته‫های دور و حتی قبل از رفتن به دانشگاه تصمیم جدی داشتم که افغانستان را ترک کنم. اما بعد از فارغ شدن از دانشگاه من و مادرم در خانه تنها ماندیم و مسئولیت او بدوش من شد. ما هفت خواهر و برادر هستیم که به ترتیب سن و سال بزرگترین همه مان خواهر بزرگم، هنگامه، خواهر دومی‫ام، افسانه، دو تا برادرم، نوید و ولید، خودم، خواهر کوچکترم، جانانه و کوچکترین همه مان خواهر کوچکم، مستانه است که در واقع چهار و نیم خواهر هستیم و دو و نیم برادر.

زمانی که من می‫خواستم ایران بروم و رفتنم نشد، بعد از آن دو برادرم، نوید و ولید ودو خواهرم، هنگامه و جانانه اول مسکو رفتند و بعد از یک مدتی نوید و جانانه از مسکو رفتند لندن و ولید و هنگامه رفتند هالند. دو خواهر دیگرم، افسانه و مستانه در افغانستان ازدواج کردند و به این صورت من و مادرم در خانه تنها ماندیم.

‫ما خواهر و برادران مادر مان را مادر صدا نمی‫زنیم ، بلکه او را به لقبش، مرجان صدا می‫زنیم. اسم اصلی مادرم گوهر است، اما بعد از ازدواجش مادربزرگم لقب او را مرجان گذاشت. قبل از آن چهار تا زن عمو‫های بزرگم را نیز به لقب‫های دِلجان، گُلجان، شیرینجان و پریجان یاد می‫کردند و مادربزرگم لقب مادرم را به قافیه آنها مرجان گذاشت.

 در افغانستان مردم اکثرا ً به عروس و داماد‫ان شان لقب می‫گذارند و در لقب گذاری اکثرا ً قافیه را نیز در نظر می‫گیرند و در نامگذاری بچه‫های شان نیز اکثرا ً قافیه را در نظر می‫گیرند. در دهات افغانستان بعضی‫ها پدر و مادر شان را به نام پدر و مادر نه بلکه به لقبی که برای آنها گذاشته شده است صدا می‫زنند و ما هم پدر و مادر مان را به لقبی که برای آنها گذاشته شده است یاد می‫کنیم. تمام اقارب پدری‫ام مادرم را به نام مرجان یاد می‫کنند و صدا می‫زنند. اما ما اگر از او یاد کنیم به نام مرجانم یاد می‫کنیم و اگر خودش را صدا بزنیم فقط مرجان صدا می‫زنیم. لذا در اینجا هم برای من آسانتر است که مادرم را به نام مرجانم یاد کنم.

وقتی که خواهر و برادرانم همه شان یا افغانستان را ترک کردند و یا ازدواج کردند و من و مرجانم در خانه تنها ماندیم دیگر نمی‫شد که من هم او را در خانه کاملا ً تنها بگذارم و افغانستان را ترک کنم. من چون از مواجه شدن به یک آیندۀ وحشتناک در فرهنگ افغانستان بیم داشتم، خواستم که مرجانم را پیش افسانه بگذارم و خودم افغانستان را ترک کنم. در این فرصت نوید که لندن رفته بود به فکر من هم بود و من امیدوار بودم که نوید از لحاظ مالی کمکم می‫کند و من هم لندن می‫روم. اما از ولید هیچ انتظاری نداشتم چون او از زمان کودکی آدم خودپرور و مال‫اندوزی بود که همیشه فقط به فکر خودش بود و بس. هنگامه هم آدمی بود خودخواه و متضاد که می‫خواست از هر نظری در خانواده خودش تک باشد و هیچ کس دیگری در سطح او قرار نگیرد و جانانه آدمی بود بی‫پروا که حتی به فکر خودش هم نبود و خلاصه برای من هم فقط نوید کافی بود که از لحاظ مالی کمکم کند تا بروم لندن. اما مرجانم به هیچ عنوانی راضی نبود که مرا رها کند که از افغانستان بروم خارجی. مرجانم در کابل خانه آباد کرده بود و ما در خانه شخصی خودش زندگی می‫کردیم، اما افسانه در خانه کرایی زندگی می‫کرد. من به مرجانم هر وقت اصرار می‫کردم تا قبول کند که افسانه و شوهرش هم کوچ شان را بیاورند پیش او تا من بتوانم افغانستان را ترک کنم. اما مرجانم به هر بهانه ای با آمدن آنها مخالفت می‫کرد و می‫خواست که من تا آخر عمرش باید پیشش بمانم. من همیشه زمینه سازی می‫کردم که افسانه کوچش را بیاورد خانه ما، اما در مقابل مرجانم همیشه کار شکنی می‫کرد تا او نتواند که کوچش را بیاورد. مرجانم هیچ وقت مستقیما ً به من نمی‫گفت که تو برای همیشه باید پیشم بمانی، اما در دلش همین نیت را داشت که من برای همیشه باید پیشش بمانم و با من سیاسی برخورد می‫کرد و می‫گفت: «برای خارج رفتن عجله نکن، به مرور زمان تمام کار‫ها درست می‫شود.» از سوی دیگر هنگامه نیز در هالند با وجودی که در دلش با من در تضاد بود خودش را وکیل من قرار داده بود، همیشه به من وعده سر خرمن می‫داد و می‫گفت: «عجله نکن ما از این طرف کارت را درست می‫کنیم که تو هم بیایی.»

برای من هیچ رمقی برای ماندن در افغانستان باقی نمانده بود. من نظر به گذشته و طرز برخورد مرجانم و هنگامه می‫دانستم که آنها برای من دلسوز نبودند، اما رویم نمی‫شد که به آنها جدی حرف بزنم. آنها با سیاست‫بازی دل نوید را هم خریده بودند تا از لندن کمکم نکند. من در گذشته تصمیم رفتن به پاکستان یا ایران را داشتم، اما حالا با رفتن نوید به لندن امیدوار بودم که نوید از لندن کمکم خواهد کرد و با کمک او من هم لندن خواهم رفت. اما رهایی از افکار و خواسته‫های مرجانم به بزرگترین چالشی پیش روی من تبدیل شده بود که حتی نمی‫توانستم خودم را تکان بدهم. مرجانم پس از سالها رنج و عذاب در زندگی تازه به بزرگترین آرزویش رسیده بود که در خانه شخصی خودش زندگی می‫کرد، چند تا بچه‫هایش خارج رفته بودند برایش پول می‫فرستادند و یکی را هم در اختیار داشت که خدمتکارش باشد. به چنان راحتیی رسیده بود که شاید در زندگی حتی رویای آنرا هم ندیده بود و اصلا ً حاضر هم نبود که همچنین موقعیتی را از دست بدهد. مرجانم زنی بود بیسواد، اما در کارها و اهدافش فوق‫العاده سیاسی عمل می‫کرد. این را خوب می‫دانست که اگر با خارج رفتن من علنا ً مخالفت کند و به نوید هم اجازه ندهد که کمکم کند، من با توانایی صفر خودم افغانستان را ترک خواهم کرد، چون این را خوب می‫دانست که من با بودنم در افغانستان خودم را در جهنم می‫دیدم. به این صورت هم مرجانم و هم هنگامه همیشه برای خارج رفتن به من امروز و فردا می‫کردند و وعده سر خرمن می‫دادند و اما با گذشت زمان چهره‫های اصلی خودبخود برملا می‫گردد. تمام انسان‫ها کم و بیش حس ششم را در خود دارند و حس ششم من هم به من می‫گفت که اگر مرجانت و هنگامه مالک روی زمین هم شوند، این احسان را در حق تو نخواهند کرد که ترا خارج بفرستند. اما با این حال من از آنها کاملا ً تابعیت می‫کردم که مبادا یک روزی وعده آنها به واقعیت بپیوندد و به این ترتیب من مجبور شدم که مدتها در دل سنت و فرهنگ افغانستان بسوزم و بسازم. در افغانستان از یک طرف محرومیت جنسی برای من رنج آور بود و از طرف دیگر از مسخره مردم هم گوشم کاملا ً آرام نبود. هرچند که خصلت زنانه ام را به وسیله نقش بازی کردن‫ها تا حدودی پوشانیده بودم، اما باز هم از نظر مردانگی با یک مرد معمولی قابل مقایسه نبودم. در افغانستان با وجودی که ایزک به مثل روح وجود خارجی ندارد که چشم مردم به آن آشنایی داشته باشد، اما کسانی که کار شان عیبجویی است در عیبجویی استعداد عجیبی دارند. بعضی‫ها در مورد من کاملا ً مطمئن نبودند، اما با شک و تردید به من ایزک و خواهر خطاب می‫کردند. اینکه به من ایزک و خواهر می‫گفتند برایم زیاد مهم نبود، اما آنچه که مرا شدیدا ً رنج می‫داد، بیم افشا شدن کامل و مسخره‫های آینده دورتر بود.

* * *

* * *

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

 بخش سه

روح آشفتگی

نظر به برداشت و برخوردی که در جامعۀ افغانستان نسبت به نام "ایزک" وجود دارد، می‫شود که دقیقا ً "ایزک" را به معنی گی یا همجنسگرا قبول کنیم با وجودی که هم ایزک و هم همجنسگرا هر دو تا هنوز در جامعۀ افغانستان وجود خارجی ندارند. از اینکه کلمۀ ایزک در ذهن افغانستانی ها یک کلمۀ مضحک و بی‫رغبت است و این کلمه را اکثرا ً به منظور طعنه زدن، توهین کردن، تحقیر کردن، پست شمردن و مسخره کردن خطاب می‫کنند، تمام همجنسگرایان بدبخت بلااستثناء هویت شان را از همه پنهان کرده اند تا کسی نداند که آنها ایزک هستند. گی‫ها زن می‫گیرند، لزبین‫ها شوهر می‫کنند و حتی تراوستی‫ها زن می‫گیرند و خلاصه اینکه هیچ همجنسگرائی را بجز خودش کسی دیگری نمی‫شناسد و با وجودی که تقریبا ً صد درصد افغانستانی ها در زندگی هیچ ایزکی را ندیده اند، اما باز هم کلمۀ ایزک همیشه روی زبان‫ها می‫چرخد. وقتی که مردم کلمۀ ایزک را می‫شنوند یا به زبان می‫آورند، قیافه‫های شان را تلخ و بدمزه می‫کنند به مثلی که از یک چیز خیلی کثیف یا کلمۀ تهوع‫آوری سخن گفته شود. در عین حال این کلمه از لحاظ اخلاقی در ادبیات افغانستان یک کلمۀ مستهجن و غیر اخلاقی به حساب می‫آید که ادیبان و مؤدبان حتی از به زبان آوردن آن عار دارند و آن را اصلا ً به زبان نمی‫آورند و زخمت تر اینکه اخلاقا ً به صورت مؤدبانه درعوض آن کلمۀ "نامرد" را معادل آن به منظور توهین کردن و تحقیر کردن به کار می‫برند که کلمۀ "نامرد" هم با پیشوند "نا" و صفت "مرد" واضیحا ً به عین همان معنی آن است که یعنی مرد نباشد. پس آیا تحقیرآمیز تر از این دیگر چی می‫تواند باشد که یک گروه اجتماعی زاده شده از خود جامعه سزاوار نام های مستهجن و ادبی اما در هر دو صورت طعنه آمیز، توهین‫آمیز و تحقیرآمیز باشد؟ و آیا واقعا ً ادب بی‫ادبانه تر از بی‫ادبی با این گروه برخورد نمی‫کند که هویت اصلی آن را یک کلمۀ مستهجن به حساب می‫آورد؟

افغانستانی ها کلمۀ "ایزک" را به صورت مستهجن، اما کلمۀ "نامرد" را به صورت مؤدبانه به منظور توهین کردن و تحقیر کردن وسیعا ً به کار می‫برند، اما تا هنوز از مفهوم همجنسگرائی و گرایش به همجنس بجز استفادۀ جنسی از بچه های نابالغ را که به مفهوم همجنسگرائی می‫شناسند، دیگر هیچ چیزی نمی‫فهمند و برداشت شان از نام "ایزک" هم نه به معنی همجنسگرا، بلکه به معنی فاقد گرایش جنسی است و دلیل تمام تحقیر نگری و بی‫رغبتی شان نسبت به آن همین است که چرا مثل یک زن و مرد معمولی تناسل ندارد یا حداقل قادر به برقرار نمودن یک تماس جنسی غیر بارور نیست؟ اما با این حال اگر بفهمند که علاوه بر فقدان گرایش جنسی، حتی گرایش جنسی برعکس هم وجود دارد، شکی نیست که عامل تحقیر نگری و بی‫رغبتی شان نسبت به آن همچنان تشدید خواهد شد. به این اساس فعلا ً دلیل مستهجن و توهین‫آمیز دانسته شدن کلمات ایزک و نامرد نه در مفهوم همجنسگرائی، بلکه فقط در مفهوم فقدان قوۀ جنسی مردانگی است و بس. در اخلاق و ادب افغانستانی چونکه حق حرمت و حیثیت بیش از هر چیز دیگری در قوۀ جنسی مردانگی خلاصه می‫شود، ایزک یا نامرد خطاب کردن به یک شخص و اتهام فقدان قوۀ جنسی مردانگی به وی نهایت توهین و بی‫حرمتی به حساب می‫آید و حتی در این زمینه مردان افغانستانی تلاش می‫کنند که از لحاظ جنسی خود را به مردم نیرومند نشان بدهند تا از حرمت و حیثیت بیشتر در بین مردم برخوردار شوند و همین موضوع سبب بوجود آمدن فرهنگ چند همسری در بین آنها شده است. در عین حال استفادۀ جنسی از بچه های نابالغ که در اخلاق افغانستانی مفهوم همجنسگرائی را دارد هم عیب چندانی به حساب نمی‫آید، چون مردها با این عمل هم در واقع قوۀ جنسی مردانگی خود را به اثبات می‫رسانند و حتی خیلی ها به این کار فخر می‫کنند و آشکارا بچه های نابالغ را با خود نگه می‫دارند. اما برعکس اگر رابطۀ جنسی بین دو مرد بالغ وجود داشته باشد، مرد بودن و قوۀ جنسی مردانگی آنها زیر سؤال می‫رود و در اجتماع به بزرگترین عیب و شرمساری برای آنها تبدیل می‫شود که حتی امکان چنین رابطه ای در جامعۀ افغانستان کاملا ً محال است و حتی آن عده بچه های نابالغی که برای استفادۀ جنسی نگهداری می‫شوند هم به مجردی که کمی بالغ می‫شوند، ماندن بیشتری آنها با شریک جنسی شان برای هر دو طرف به بزرگترین عیب و شرمساری تبدیل می‫شود که حتی ناگزیر می‫شوند فورا ً رابطه شان را قطع کنند. بی تردید این ادعا هم متناقص به نظر می رسد که چگونه ممکن است بخاطر چنین رابطه ای دو مرد بالغ به پنجه قانون سپرده شوند، اما یک مرد بالغ و یک پسر نابالغ به پنجه قانون سپرده نشوند؟ پاسخ این سؤال چنین است که قانون چیزی بجز خواست مردم نیست. وقتی که یک مرد بالغ با یک پسر نابالغ وارد این رابطه می شوند با توجه به ظاهر بی ریش و بدن لطیف پسر نابالغ مردم برایش حق می دهند که به عنوان جنس مخالف با یک مرد بالغ وارد این عمل شود و به مرد بالغ هم حق می دهند که به عنوان جنس مخالفش از او استفاده کند، اما در مقابلی دو مرد بالغ که هیچ کدام آن نباید شباهتی به جنس مخالف داشته باشند رغبتی نشان نمی دهند. 

از طرف دیگر در اصول دین هم از اصول اخلاق و ادب روی این گروه دست کم گذاشته نشده است. ابتر ها که ایزک نیستند هم اگرچه در شدت غیر قابل قیاس با ایزک ها، اما از جملۀ کسانی هستند که در جامعۀ افغانستان مورد طعنه و تحقیر قرار می‫گیرند و در حالیکه در تحقیر نگری ایزک ها در با مقایسه با ابتر ها تف طفیلی هم به حساب نمی‫آیند، دین در مورد حق حرمت ابتر ها این چنین قضاوت می‫کند:

پیامبر خدا بعد از آنکه پسرانش را از دست می‫دهد و بی‫پسر می‫شود، دشمنانش وی را به نام ابتر طعنه می‫زنند و او از شنیدن این طعنه می‫رنجد و پیش خدا شکایت می‫کند و خدا در سوره پانزدهم قران (سوره کوثر) برایش می‫گوید:

ما ترا ]چشمه[ کوثر دادیم (1) پس برای پروردگارت نماز گزار و قربانی کن (2) دشمنت خود ابتر خواهد بود (3)

و اما سنت مردمی، که در آن پایبندی به هیچ گونه اصل منطق وجود ندارد، در تبعیض گری بر ایزک ها هیچ حد و مرزی را نمی‫شناسد و به حریم آنها تجاوز می‫کند، آنچان که بتواند تجاوز می‫کند، بی‫بهانه تجاوز می‫کند و بی‫حد و مرز تجاوز می‫کند. اما به رغم بیشترین جفا بر انسان های همجنسگرا نسبت به هر گروۀ دیگر اجتماعی تا هنوز حتی برای اولین بار هم موضوع حقوق و هویت انسانی آنها چه در سطح روحانیت و علم و ادب و چه در سطح حقوق بشر و رسانه ها مطرح نشده است. ضرب المثلی است که می‫گویند: "سوزن را به بدن خود بزن و جوالدوز را به بدن دیگران". اما تمام اقشار جامعۀ افغانستان که برای خود ادعای حیثیت و شرف دارند، هرگز از خود نپرسیده اند که خودشان چرا برای این گروه انسان ها از هیچ هرگونه جفایی دریغ نورزیده اند، هیچ، که حتی آنها را به هیچ هم نشمرده اند؟ چون حداقل اگر به هیچ شمرده بودند، وقتی که حقوق و هویت انسانی آنها را کاملا ً نادیده گرفتند، آنها را مایۀ توهین و تحقیر و استهزاء هم نباید قرار می‫دادند، اما اکنون تمام آنها را از شدت آزار و اذیت های زبانی و رفتاری وادار به پنهان کاری هویت کرده اند.

* * *

من در افغانستان هیچ کسی را ندیدم که به نام ایزک واقعی توسط مردم شناسایی شود، اما اگر کسی به نام ایزک واقعی شناسایی شود، دیگر به شرمسار‫ترین مسخره قرن تبدیل خواهد شد و آنچنان مسخره و تحقیرش خواهند کرد که یا از شدت مسخره و تحقیر بمیرد و یا کاملا ً دیوانه شود و خود او را چه که حتی تمام خانواده و اقاربش را نیز مسخره خواهند کرد.

تابستان ۱۳۷۷ کابل

یک روزی در کابل با دو نفر همسایه های مان نشسته بودم و داشتیم صحبت می‫کردیم. یکی آنها که حدود سی و چهال - سی و پنج سال سنش بود، از مردم اصیل کابل و از با فرهنگ‫ترین مردم افغانستان بود، دوازده سال مدرسه را هم تمام کرده بود و یک مدتی را هم در پاکستان گذرانده بود و به ارتباط اینکه یک مدتی را در پاکستان گذرانده بود، از پاکستان تعریف کرد و گفت:

«در پاکستان هر طرف که بروی می‫بینی پر از ایزک است. اما قربان افغانستان باغیرت شوم که هیچ ایزکی در اینجا نیست. من تا حالا هیچ ایزکی را در فغانستان ندیده ام.»

‫من که در آنجا نشسته بودم با خود گفتم:

«در این وحشت ایزک مگر می‫تواند که نفس بکشد؟ اینجا که سه نفر نشسته ایم حداقل یک نفر ایزک است، چه برسد بر کل افغانستان که آیا ایزکی در آن هست یا خیر!»

* * *

‫در جامعۀ سنتی افغانستان عیبجویی، مسخره کردن و خندیدن به یکدیگر یکی از بهترین سرگرمی‫ها به شمار می‫آید و چون سنتگرایان در مقابل نواندیشان در اکثریتهستند، کسانی که دیگران را مسخره نمی‫کنند، در اجتماع به نام افراد زمخت، گوشه‫نشین و غیر اجتماعی شناخته می‫شوند، اما کسانی که دیگران را مسخره می‫کنند تا جمعیت بخندد، به افراد باهوش، اجتماعی و خندان محبوب می‫شوند و این عادت در اجتماع اکثرا ً باعث بروز پرخاش و تنش نیز می‫گردد. برای مسخره کردن اکثرا ً شخصیت یا شکل ظاهری طرف مقابل یا اعضای خانواده و اقاربش، مانند مشکلاتی از قبیل کوری، کری، مشکلات دست و پا و امثال اینها را وسیلۀ قرار می‫دهند و اما اگر کسی به نام ایزک شناخته شود، دیگر خودش چه، که حتی زمین باید بترکد تا تمام خانواده و اقاربش زیر زمین بروند.

در افغانستان بر اکثر خانواده‫ها، روستا‫ها، مناطق و اقوام یک یا چند نام مسخره گذاشته اند و مردمان سنتی یکدیگر را از صدا زدن به این نام‫ها می‫خندند و لذت می‫برند. خانواده ما و عمو‫هایم و تمام خانواده‫های اطراف ما به نام «قلعه نیازی دیوانه»، خانواده دایی‫هایم به نام‫های «گیجک ها و خشتک کشال ها» و تمام مردم دهکده مان به نام «سقایی بقه‫خور» (قورباغه‫خوار) معروف هستند.

چند تا خانواده‫ها و روستا‫های دیگر در اطراف ما به نام‫های از قبیل «مازانچی سگ‫چوش» (۱)، «باغ‫بالایی کواک» (۲)، «سید‫احمد‫خیل چهارپا»، «لجی گرک»، «فرنجلی دوغماچ‫خور»، «گداره‫ای سیر‫خور»، «ته قلعه‫ای پایین‫او‫خور» (۳)، «باخمی مور‫خور» و بسیاری از خانواده‫ها و روستا‫های دیگر نیز به این قبیل نام‫ها معروف هستند.

در تمام نقاط افغانستان ازبک‫ها به نام‫های «ازبک کله‫خام و گلم‫جمع»، افغان‫ها (پشتون‫ها) به نام‫های «اوغان خر، اوغان غول (۴) و اوغان تبرغان‫» (۵)، هزاره‫ها به نام‫های «هزاره تغاره (۶)، بی‫بینی و قلفک چپات» (۷)، قندهاری به نام «پای‫لچ‫» (۸)، کابلی به نام «گشنه مرده»، دهاتی به نام «اطرافی بی‫عقل»، اسماعیلیه به نام «چراغ گلک» (۹)، هودخیلی به نام «خر دزد»، خوستی به نام «دم دار»، لغمانی به نام «شادی باز» (۱۰) و بسیاری از اقوام و مناطق دیگر نیز به این قبیل نام‫ها معروف هستند و اقلیت های هندو سیکهـ از شدت مسخره و تحقیر حتی خانه نشین شده اند و در مدرن ترین نقاط شهری هم نمی توانند آزادانه گشت و گذار کنند یا به مدرسه و دانشگاه بروند.هرچند که این نوع سرگرمی خیلی بچگانه به نظر می‫رسد، اما بزرگان بیشتر از بچه‫ها به این سرگرمی معتاد شده اند.

____________________________________________

(۱) سگ چوش: کسی که پستان سگ را می‫مکد

(۲) کواک: دست و پا چلفتی

‫(۳) پایین او خور: کسی که پایین آب جاری شده بعد از آبیاری از کشتزارها را می‫نوشد

‫(۴) غول: عظیم الجثه و کودن

‫(۵) تبرغان: یک نوع حیوان

‫(۶) تغاره: تشت سفالی ناهمواری که کشک خشک را در آن می‫سایند

‫(۷) قلفک چپات: دارای قفل هموار

‫(۸) پای لچ: پابرهنه

‫(۹) چراغ گُلک: کسی که چراغ را خاموش می‫کند

(۱۰) شادی باز: میمون باز

* * *

در حالیکه جامعۀ افغانستان از یک طرف هنوز غرق خرافات است، از طرف دیگر تبعیض جنسی و تحقیرنگری جنسی را در صدر شاخص ترین عادت های اجتماعی خود دارد. افغانستانی‫ها را باور بر این است که می‫گویند خرس و خوک از پست ترین و نجس ترین حیوانات روی زمین هستند و در عین حال باور شان بر این است که می‫گویند مرد بی‫مو و زن مو دار از خرس و خوک هم پست تر و نجس تر هستند. من حتی کسی را دیدم که می‫گفت اگر طرف مرد بی‫مو و زن مو دار تف بیندازی ثواب دارد.

یک رفیق هزاره داشتم به نام فدا که حدود بیست و هشت - بیست و نه سال سنش بود و سوادش در در حد دیپلم. مردم هزاره اکثرا ً بی‫مو هستند، اما فدا خودش یک مرد پر مو و پشمالود بود و با وجودی که اکثر هزاره‫ها بی‫مو هستند و فدا خودش هم هزاره بود، می‫گفت:

«اگر طرف مرد بی‫مو و زن مو دار تف بیندازی زیاد ثواب دارد. اما طوری باید تف بیندازی که خودش متوجه نشود.»

با مشکلی که من در جامعۀ افغانستان داشتم، من بیشتر از خود مردان بی‫مو و زنان مو دار آنها را درک می‫کردم و در جواب به فدا گفتم:

«من به این حرف‫های قدیمی باور ندارم. تف انداختن هیچ ثوابی ندارد.»

فدا گفت: «مگر تو می‫فهمی یا خدا که ثواب دارد یا ندارد؟ خدا می‫گوید ثواب دارد، تو می‫گویی ثواب ندارد.»

* * *

در جامعۀ افغانستان مشکل جنسی تا چی اندازه کار آدم را زار می‫کند؟

 پاییز ۱۳۷۹ کابل

اصلیت من از منطقۀ چهاردِه در شهرستان غوربند استان پروان است. اما بعدا ً که هفت ساله بودم آنجا را ترک کردیم و آمدیم کابل و در شهر کابل ساکن گردیدیم. حالا در سال ۱۳۷۹ کل جمعیت چهاردِه به حدود چهار - پنج هزار نفر می‫رسد که از جمله ده درصد آن در خود منطقه چهاردِه و متباقی نود درصد آن در شهر‫های مختلف افغانستان و در خارج از کشور زندگی می‫کنند. از آن جمله یک خانواده‫ای که من هیچ کدام از آنها را ندیده ام و نمی‫شناسم چندین سال قبل منطقۀ چهاردِه را ترک کرده اند و به استان بلخ در شمال افغانستان رفته اند. یک پسر از آن خانواده با یک دختر ازدواج می‫کند و سه -چهار ماه از ازدواج شان می‫گذرد که دختر از ناراحتی خانۀ پسر را ترک می‫کند و به خانۀ پدر و مادرش بر می‫گردد. علت اینکه چرا دختر ناراحت شده است، پسر نتوانسته است که با او عمل جنسی را انجام بدهد. بعد از برگشت دختر به خانۀ پدر و مادرش خبر آن به گوش بسیاری از مردمانی که اصلیت چهاردِهی دارند دهن به دهن می‫پیچد و به زودیبسیاری از چهاردِهیانی که در خود چهاردِه و در شهر‫های مختلف افغانستان و حتی در خارج از کشور زندگی می‫کنند از موضوع خبر می‫شوند.

ما در کابل زندگی می‫کنیم و آنها در بلخ و من خانواده آنها را اصلا ً نمی‫شناسم، اما از زبان چند نفر می‫شنوم که می‫گویند: «فلان کس، پسر فلان کس در بلخ با دختر فلان کس ازدواج کرد، تا سه - چهار ماه نتوانست که عمل جنسی را انجام بدهد، بالاخره دختر ناراحت شد و به خانه پدرش برگشت.»

مردم که از این موضوع خبر می‫شوند آنچنان تعجب می‫کنند که گویی آن پسری بیچاره در پیشانی اش آلت خر در آورده است و بعضی‫ها که این حرف را می‫شنوند با تعجب می‫گویند: «وای نتوانست که با زنش کاری بکند! چقدر آبروریزی!»

پس وقتی که پشت سرش اینقدر تعجب بکنند، آیا روبروی خودش چی عکس‫العملی نشان خواهند داد و با او چگونه رفتار خواهند کرد؟ و آیا بعید خواهد بود که با اینگونه عکس العمل های ناشیانه او را هم همچون بابه نداره ها با بچه های سنگ انداز محشور کنند؟ این پسری بیچاره بخاطر مسخره مردم زن گرفته بود که مردم به نام ایزک مسخره اش نکنند. من با خود گفتم این پسر آدم احمقی بوده است که بخاطر حرف مردم زن گرفته است، اما من بخاطر حرف مردم هرگز خودم را احمق نخواهم کرد.

* * *

اگر به مرد بودن کسی شک کنند چی عکس‫العملی نشان می‫دهند؟

بهار ۱۳۷۸ کابل

 در محلۀ چهارقلعۀ وزیرآباد در جشن عروسی یک هم‫صنفی دانشگاهی‫ام دعوت هستم. قبل از صرف غذا داخل یک اطاق بزرگ و طولانی حدود بیست نفری دور هم نشسته ایم و تمام کسانی که اینجا نشسته اند اکثرا ً مردان تحصیل کرده و به اصطلاح روشنفکر هستند. همگی نشسته اند، دارند فکر می‫کنند، هیچ کسی حرف نمی‫زند و سکوت مطلق بر مجلس حکمفرما است. در اوج سکوت ناگهان یک نفر تراوستی که نیمه شکل مرد و نیمه شکل زن را دارد داخل اطاق می‫شود و با صدای نازک و کشیده می‫گوید: «سلام به جمعیت!» و با ناز و عشوه و حرکات مارپیچ و ارتجاعی زنانه اش می‫آید و در یک گوشه‫ای می‫نشیند. تا که با صدای زنانه‫تر از زنانه اش می‫گوید سلام به جمعیت، دفعتا ً سکوت مطلق مجلس در هم می‫شکند و تمام مجلس خودشان را می‫زنند زیر خنده، چشم همه بسوی او می‫افتد و فورا ً دو نفری و سه نفری رو به یکدیگر می‫کنند و شروع می‫کنند به پچ‫پچ کردن. یک دوست بسیار صمیمی دانشگاهی‫ام به نام وحید که کنارم نشسته است با خنده دهنش را به گوشم نزدیک می‫کند و شروع می‫کند به تعریف کردن از یک ایزک دیگر و خنده کنان در گوشم می‫گوید: «یک نفر ایزک در قصبه نزدیک خانه ما می‫نشیند» و در حالیکه می‫خواهد حرفش را ادامه بدهد، من که از خنده احمقانه مجلس بی‫اندازه عصبانی شده ام با عصبانیت حرفش را قطع می‫کنم و می‫گویم: «از عیبجویی و غیبتگویی بدم می‫آید.»

وقتی که با عصبانیت این حرف را می‫زنم وحید خجالت می‫کشد و هیچ چیزی نمی‫گوید. من دست چپ وحید نشسته ام و دست راستش یک نفر دیگر نشسته است که آن تراوستی را می‫شناسد و کلمۀ ایزک را که از دهن وحید می‫شنود در جوابش می‫گوید: «نه این ایزک نیست. من می‫شناسمش. همسایۀ ما‫ست. زن گرفته است و یک سال می‫شود که عروسی کرده است.»

وقتی که می‫گوید زن گرفته است و یک سال می‫شود که عروسی کرده است، من غمگین می‫شوم، بغض گلویم را می‫گیرد و می‫خواهم که گریه کنم. با خود می‫گویم: من که اینقدر ظاهر مردانه دارم و هیچ کسی به من شک نمی‫کند من نمی‫توانم که زن بگیرم، پس این که سر تا پایش داد می‫زند که مرد نیست، چرا به خاطر مسخره مردم زن گرفته است و زندگیش را به جهنم داغ‫تر تبدیل کرده است؟ به خود می‫گویم در این مجلس که اکثریت افراد دانشگاهی و روشنفکر هستند و ادعای روشنفکری هم دارند این گونه عادت گستاخانه دیده می‫شود، پس از آنهایی که بیسواد و بی‫تعلیم هستند و سرگرمی ایشان فقط مسخره کردن دیگران است چی انتظاری می‫شود داشت؟

این اولین بار هم نیست که من از آدمان تحصیل کرده و روشنفکر همچنین عکس العمل گستاخانه را می‫بینم، بلکه پیش از این نیز هم در محیط دانشگاه و هم در جا‫های دیگر بار‫ها دیده ام، اما این اولین بار است که در جایی که حالت با شخصیتی و تفکر را هم به خود گرفته اند، ناگهان این چنین عکس العمل از آنها دیده می‫شود و البته روشنفکر هم به تعبیر خودشان، چون بعضی ها تعبیری که از کلمۀ روشنفکر دارند، خیال می‫کنند که روشنفکر به معنی نوار ضبط شده است که حافظۀ آن پر شده باشد، اما به دم گاو بسته باشد.

اینکه تراوستی‫ها در افغانستان چه مصیبت‫هایی می‫کشند شاید که برای بعضی‫ها قابل درک نباشد، اما اگر شما خودتان را تصور کنید که مردی هستید با تمام عادت‫ها، حرکات و چهره زنانه و در جامعۀ سنتی افغانستانی زندگی می‫کنید آنگاه شاید درک کنید که آنها در زندگی چه مصیبتی می‫کشند؟

این تراوستی که زن گرفته است از مردم اصیل کابل و از با فرهنگ ترین مردم افغانستان است. وقتی که یک تراوستی کابلی برای فرار از مسخره مردم زن بگیرد، پس وای بر حال تراوستی های دهاتی و مخصوصا ً آنهایی که در دهکده‫های دورافتاده افغانستان زندگی می‫کنند که در آنجا هیچ کسی سواد ندارد!

 * * *

اما انواع خشونت موارد دیگری از سوء رفتارها هستند که محدویت بر آنها را علاوه بر فشار های روانئ ناشی از بی‫حرمتی های اجتماعی ابعاد وسیع تر می‫بخشند. علاوه بر اینکه در اجتماع نه فقط به علت عمل همجنسگرائی، بلکه حتی به علت رفتارها و عادت های همجنسگرانه و دگرجنسانه مورد خشونت سادیستان هوموفوب قرار می‫گیرند، به علت لکۀ بدنامی و مایۀ شرمساری بر خانواده هایشان مورد خشونت خانواده ها نیز قرار می‫گیرند.

 تابستان ۱۳۷۸ کابل

در زمان حکومت طالبان زمانی که طالبان منطقۀ کوهدامن در شمال کابل را به آتش کشیدند و شبکه های آبیاری آنجا را تخریب کردند و مردم آنجا را بیرون راندند، ما از خانه مان یک اطاقش را به یک زن کوهدامنی دادیم که آواره شده بود و آن زن با ما همخانه شد. یک روز زن همخانه مان با مادرم و دو - سه نفر مهمان در خانه نشسته بودند و داشتند صحبت می‫کردند. من متوجه نبودم که چه باعث شد آنها با یکدیگر حرف ایزک را می‫زدند. زن همخانه مان در مورد ایزک از محل خودشان تعریف کرد و گفت: «در محل ما هیچ ایزک نیست، فقط چند سال پیش یک نفر ایزک مانند بود که مثل دختر حرف می‫زد، ناز می‫کرد، روسری سرش می‫کرد و هر وقت لباس‫های خواهر و مادرش را می‫پوشید و بخاطر این عادت هایش برادرانش هر وقت عصبانی می‫شدند و او را کتک می‫زدند، بخاطری که برادرانش او را زیاد کتک می‫زدند، او یک روزی از محل فرار کرد و آمد کابل، یک مدتی گم بود و هیچ کسی نمی‫دانست که کجا رفته است تا اینکه بالاخره برادرانش آدرسش را در کابل پیدا کردند و آمدند در کابل کشتندش.»

 عمده ترین علتی که باعث ناپدید شدن کامل دوجنسگونه ها و دگرجنسگونه ها در جامعۀ افغانستان شده است، ممکن است که به علت لکۀ بدنامی و مایۀ شرمساری بر خانواده هایشان مورد خشونت قرار گفتن از سوی خانواده های آنها باشد و ممکن است که بسیاری از آنها در اولین سال های پدیدار شدن رفتارها و عادت های همجنسگرانه و دگرجنسانه شان توسط خانواده هایشان به قتل برسند. اما من به موارد وحشتناک تر از این هم در میان بیماران روانیی برخورده ام که دچار جنون شدید بوده اند. در میان بیماران روانی دچار جنون شدید به یکی دو موردی برخوردم که ظاهرا ً مرد یا زن بودن شان قابل ابهام بود.

در حدود سالهای ۱۳۷۳ یا ۱۳۷۴ کابل

مشخصا ً نه زمان آن به یادم است و نه محل آن، اما بار اول که دفعتا ً به یکی از آنها برخوردم و به زن یا مرد بودنش شک کردم، فکر کردم که شاید بیماری روانی به مرور زمان بر چهره اش هم تأثیر وارد کرده است و چهره اش را به حدی دچار تغییر نموده است که حتی جنسیتش مشخص نمی‫شود. اما به زودی به وضع خودم فکر کردم و گفتم نه، این از اول بیشتر از من حالت دوجنسگونگی داشته است و به همین خاطر در بین مردم آنقدر مورد آزار و اذیت و مسخره و تحقیر قرار گرفته است که حتی عصابش را مطلقا ً از دست داده است و مطلقا ً دیوانه شده است و به خود گفتم که این آیندۀ من است، اما اگر من در بین مردم زودتر افشا شوم این آیندۀ خیلی نزدیک من خواهد بود.

* * *

بهار ۱۳۷۷ کابل

در زمان حکومت طالبان یک روز شنیدم که می‫گفتند در بازار لیسه مریم طالبان صورت دو مرد جوان را با روغن مبلایل سوخته سیاه کرده بودند، آنها را پشت ماشین دادسن (وانت) سوار کرده بودند، دادسن در خیابان آهسته آهسته حرکت می‫کرد و آنها با دهن خودشان صدا می‫زدند: «هر کس که لواط کند روزش از ما بدتر! هرکس که لواط کند روزش از ما بدتر!...»

من که این حرف را شنیدم، با خود گفتم: «اگر من هیچ کاری نکنم، پس حداقل این مردمان نادان به نام ایزک که نباید مسخره ام بکنند!»

البته این قانون در افغانستان از قدیما ً همیشه بوده و هست. این قانون نه با روی کار آمدن طالبان روی کار شده بود و نه با از بین رفتن طالبان از بین می‫رود. اما طالبان اینگونه مجازات‫ها را علنا ً برای عبرت دیگران به نمایش می‫گذاشتند. مردانی را که به جرم عمل لواط دستگیر می‫کردند، روز‫های جمعه بعد از ادای نماز جمعه دیوار را روی آنها فرو می‫ریختند. طالبان اجرائی حکم مجازات لواط کاران و سایر مجرمین را یک روز پیش از جمعه از طریق رادیو به اطلاع مردم می‫رساندند. من چند بار از رادیو شنیدم که در خبرها می‫گفتند:

«فردا بعد از ادای نماز جمعه در فلان استان حکم مجازات شرعی در مورد این تعداد نفر که عمل لواط را مرتکب شده اند در ملأ عام به اجرا گذاشته می‫شود.»

همچنان طالبان به غیر از لواط کاران مجرمین دیگر را نیز روز‫های جمعه بعد از ادای نماز جمعه در ورزشگاه‫ها مجازات می‫کردند و اجساد مجرمین و دست و پا‫های قطع شده را برای دو - سه روز و حتی برای یک هفته در چهارراه‫ها و خیابان‫های پر ازدحام می‫آویختند تا درس عبرتی باشد برای دیگران و حتی اجساد بعضی از افرادی را که هیچ درس عبرتی هم در کار نبود برای چند روز در مکان‫های پر ازدحام می‫آویختند که از آنجمله جسد دکتر نجیب‫الله و برادرش را که در مورد آنها هیچ درس عبرتی هم در کار نبود برای چند روز در میان یک بوستانی در مرکز شهر کابل به دار آویختند.

* * *

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

خوش آمدید! 

برای مطالعه نظرات منتقدین پیرامون "آنسوی وحشت" اینجا را فشار بدهید!

آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند

آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند

آدم های كوچك عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند 

بخش یک

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

با این خیال پردازی‫ها به هیچ نتیجه‫ای نرسیدم. در آنجا نه ملل متحد برای من بود و نه سفارت کشور‫های پناهنده پذیر. دیگر این خیال پردازی‫ها و رویا‫ها را فراموش کردم و در دنیای وحشی و زندگی کاملا ً حقیقی و بدون رویا به تلاش خودم ادامه دادم و در کار‫های ساختمانی مشغول ماندم.

* * *

 ۳۵۰ هزار تومن از کار ساختمانی پس انداز کردم. از مردم شنیده بودم که می‫گفتند در این زمان کسی که کمپیوتر بلد نیست بیسواد به حساب می‫رود و به این لحاظ من دنبال فرصت بودم که فرصت بدست بیاورم و درس کمپیوتر بگیرم. ۳۵۰ هزار تومن داشتم و تصمیم گرفتم که درس کمپیوتر بروم. با خود فکر کردم که فقط با درس گرفتن نمی‫شود که کمپیوتر را یاد بگیرم مگر اینکه در خانه کمپیوتر شخصی از خودم داشته باشم. تصمیم گرفتم که با پول خودم کمپیوتر بگیرم و پول ورودیه آموزشگاه را از مرجانم بگیرم. به مرجانم گفتم: «من می‫خواهم درس کمپیوتر بگیرم، به من پول بده که ورودیۀ آموزشگاه بدهم.»

«از من پول نخواه، خودت کار می‫کنی پول داری، برو از پول خودت بده.»

- «من از پول خودم می‫خواهم یک کمپیوتر بگیرم، چون اگر کمپیوتر شخصی نداشته باشم فقط به آموزشگاه رفتن نمی‫شود که یاد بگیرم.»

«برو بابا، با این حرف‫ها نمی‫توانی که سر من کلاه بگذاری.»

- «چند سال است که نوید و ولید به من و تو پول می‫فرستند، اما تو تا حالا هیچ پولی به من نداده‫ای و من هم از تو هیچ شکایتی به آنها نکرده ام، اگر پول ورودیۀ آموزشگاه را هم ندهی من ازت شکایت خواهم کرد.»

مرجانم کمی فکر کرد و در حالیکه چند هزار دالر هم در کیفش داشت شروع کرد به گریه کردن. خواهرم، مستانه که در خانه نشسته بود، مرجانم را ملامت کرد و گفت: «چرا گریه می‫کنی؟ این که به تو چیزی نگفته است که تو گریه می‫کنی.»

«ببین آدم چقدر حوصله داشته باشد که این دایما ً با من جروبحث می‫کند؟»

«الان که جروبحثی نیست، پول ورودیۀ آموزشگاه خواسته است برایش بده.»

«دایما ً به هر بهانه‫ای می‫کوشد که مرا بچاپد.»

«پس تو بخاطر پول گریه می‫کنی؟ پول چه معنیی دارد که بخاطر پول گریه می‫کنی؟ پول برای خرج کردن است، برایش پول بده که برود درس کمپیوتر بگیرد.»

مرجانم ۳۰ هزار تومن از کیفش در آورد و به من داد و در دو برنامه کمپیوتر من پول آموزشگاه را از مرجانم گرفتم.

وقتی که می‫خواستم کمپیوتر بگیرم، کمپیوتر را قیمت کردم پانصد هزار تومن بود، اما من ۳۵۰ هزار تومن داشتم، به مرجانم گفتم: «۱۵۰ هزار به من بده که با پول خودم پانصد هزار شود و یک کمپیوتر بگیرم.»

«پول آموزشگاه را هم که برایت دادم ممنون باش. خودت گفتی که کمپیوتر را از پول خودم می‫گیرم.»

- «پولم کم است کفایت نمی‫کند.»

«اگر داری بجوش نداری خاموش.»

من تصمیم گرفتم که یک نقشه‫ای برای مرجانم بکشم تا پول کمپیوتر را از پیشش بگیرم. یک آقایی به نام یوسف که در افغانستان از مردم دهکده‫های نزدیک ما بود در تهران زندگی می‫کرد، من بعضی وقت با یوسف رفت و آمد می‫کردم و بعضی وقت او را هم خانه خودمان می‫آوردم و مرجانم با آمدن او عصبانی می‫شد، روبروی خودش چیزی نمی‫گفت، اما پشت سرش به من می‫گفت: «مستانه که در خانه با ما زندگی می‫کند مرد بیگانه را نباید اینجا بیاروی.»

من در جوابش می‫گفتم: «من که به همین اندازه بخاطر تو اسیر شده ام که نمی‫توانم جایی بروم زیاده است، عقیده ات را نمی‫توانی که بر من تحمیل کنی.»

وقتی که خواستم پول کمپیوتر را از مرجانم بگیرم، یک روز روبروی مرجانم به یوسف گفتم: «من می‫خواهم که یک کمپیوتر بگیرم، اما پول کم دارم، نیم پولش را تو بده و نیمش را من و من و تو یک کمپیوتر شریکی بگیریم، کمپیوتر را من در خانه پیش خودم می‫گذارم و تو هم هر وقتی که خواستی می‫توانی بیایی اینجا من برایت یاد می‫دهم که تو هم کمپیوتر را یاد بگیری.»

یوسف روبروی مرجانم پیشنهادم را قبول کرد و گفت: «باشد، من و تو یک کمپیوتر شریکی می‫گیریم.»

وقتی که یوسف این حرف را زد به قیافه مرجانم نگاه کردم دیدم که بی‫اندازه عصبانی شد، روبروی یوسف چیزی نگفت، اما وقتی که او رفت مرجانم به من گفت: «اگر با یوسف کمپیوتر شریکی گرفتی کمپیوتر را در خانه نگذار و هر کجا که می‫بری ببر، اگر کمپیوتر در خانه باشد و یوسف هر روز بیاید، من هم کمپیوتر را می‫شکنم و هم کله یوسف را.»

جدیت مرجانم را که دیدم فهمیدم که با این نقشه نمی‫شود که از پیشش پول بگیرم. یک دایی‫ام در تهران زندگی می‫کرد که یازده تا بچه داشت. هم خودش و هم اکثر بچه‫هایش علاقه داشتند که کمپیوتر را یاد بگیرند. یک روز روبروی مرجانم به دایی‫ام گفتم: «آیا می‫خواهی که با من یک کمپیوتر شریکی بگیری؟ کمپیوتر را می‫گذاریم اینجا، هم خودت و هم بچه‫ها هر وقت که خواستید می‫توانید بیایید اینجا من درس های کمپیوتر را به شما یاد می‫دهم.»

دایی‫ام قبول کرد و گفت: «واقعا ً که فکر عالیی داری، مردم پول زیاد را برای آموزشگاه می‫دهند، اما خوب یاد نمی‫گیرند، اگر کمپیوتر در خانه باشد کافی است که تنها تو آموزشگاه بروی و درس هایت را برای ما هم یاد بدهی.»

مرجانم هیچ چیزی نگفت و با خود فکر کرد که اگر من با دایی‫ام کمپیوتر شریکی بگیرم، دیگر خانه تبدیل می‫شود به آموزشگاه و آنها هر روز می‫آیند که یاد بگیرند. بخاطری که دایی‫ام برادرش بود امکان نداشت که مخالفت کند، چون اگر مخالفت می‫کرد من حتما ً رسوایی را راه می‫انداختم. وقتی که دایی‫ام از خانه رفت، دیدم که مرجانم خودش ۲۰۰ دالر به من داد و گفت: «برو به خودت کمپیوتر بگیر.»

من پول را از پیشش گرفتم و یک کمپیوتر خریدم.

* * *

اینکه مرجانم چرا با رفتن من به اروپا مخالف بود، شاید مهم می‫دانست که من نزدش بمانم، اما در اصل مخالفتش بخاطر رفتن من نه بلکه بخاطر پولی بود که برای قاچاقبر داده می‫شد. برای مرجانم غیر قابل تحمل بود که چند هزار دالر بخاطر رفتن من به قاچاقبر داده شود. حتی خودش روراست به من می‫گفت: «خیال نکن که تو برای من مهم هستی!به خدا که برایم مهم نیستی و به خدا که به زنده بودنت هم خوشحال نیستم.»‫

مرجانم علاوه بر اینکه خسیس بود، لجباز و یکدنده نیز بود، در لجاجت و کله‫شقی اش انعطاف پذیری نداشت و در تضاد و رویارویی اش لنگه نداشت، با هر کسی که در تضاد قرار می‫گرفت حتما ً شکستش می‫داد، در گذشته که عمو‫هایم و بعضی از دوستان و خویشاوندان مان را در تضاد شکست می‫داد، من لذت می‫بردم، اما در این نوبت بدبختی به من رو کرد که دیگر با خودم در تضاد نشست تا اینکه بالاخره مرا در خانواده کاملا ً منزوی کرد و تا خیلی وقت هیچ کس با من حرف نزد.

در خانه من، مرجانم، مستانه و آرمان زندگی می‫کردیم. همه مان به قصد اروپا رفتن آمده بودیم ایران، اما وقتی که رفتن مان نشد هنوز یک سال دیگر هم در ایران ماندیم. بالاخره مستانه و آرمان تصمیم گرفتند که به افغانستان برگردند. من فکر کردم که اگر مستانه و آرمان افغانستان بروند، مرجانم پیش من خواهد ماند و زندگی من و او با یکدیگر روز بروز تلخ‫تر خواهد شد، چون نه من در مقابل او گذشت دارم و نه او در مقابل من، پس پیش از اینکه مستانه و آرمان افغانستان بروند، من باید خانه را ترک کنم تا مرجانم هم مجبور شود که با آنها برود و همین بود که من خانه را ترک کردم و رفتم در یک شرکت ساختمانی در شمال تهران که از خانه فاصله زیاد داشت شروع به کار کردم و شب‫ها هم همان جا در اطاق کارگری می‫خوابیدم و به این سبب مرجانم هم مجبور شد که با مستانه و آرمان برود افغانستان. وقتی که آنها تصمیم برگشت به افغانستان را گرفتند، تمام خانواده مان، مرجانم، نوید، ولید، هنگامه و حتی مزدک به من خیلی اصرار کردند که تو هم برو افغانستان، ما برایت قول می‫دهیم که اگر بروی ما برایت پول خواهیم فرستاد تا بتوانی که برای خودت هم داروخانه باز کنی و هم ماشین بگیری و خرج زن گرفتن و عروسیت را هم برایت خواهیم فرستاد و اما اگر نروی و حرف ما را اهمیت ندهی دیگر ما ترا نمی‫شناسیم و با تو حرف نمی‫زنیم. من در جواب شان گفتم اگر شما بی‫قید و شرط به من کمک کنید من از شما ممنون می‫شوم و اگر قید و شرط بگذارید من هم شما را نمی‫شناسم.

من بعد از خریدن کمپیوتر برای یک مدتی بیکار بودم و بی‫پول شده بود، دویست هزار تومن هم از دوست و رفیقانم بدهکار شدم و کفش و لباس خوب هم نداشتم که بپوشم و در این موقع مرجانم که طرف افغانستان حرکت کرد چند هزار دالر با خودش داشت، اما ازآن یک تک تومنی هم به من نداد. من در ایران دست خالی تنها ماندم و همین بود که زندگی خودم را از صفر آغاز کردم.

* * *

تا حالا امیدوار بودم که بالاخره نوید کمکم می‫کند و به کمک او اروپا می‫روم. روزی که نوید لندن رفت من آنقدر خوشحال شدم که خیال می‫کردم دست و پایم لندن رفته است و خودم هم به زودی خواهم رفت. اما حالا متوجه شدم که موقعیت اصلی من حتی خیلی پایین‫تر از جایی است که خودم در آنجا هستم. زندگی تنهایی را در اطاق‫های کارگری همراه با سرگردانی شروع کردم. اولین روز‫هایی که خودم را در این وضعیت می‫دیدم بی‫اندازه نومید و مأیوس بودم، اما به زودی فکر کردم که این تغییر باید شروع یک دوره کامیابی در زندگیم باشد، چون پیش از این موقعیت اصلی خودم را نمی‫دانستم، اما حالا چشمانم باز شده است و می‫دانم که در کجا هستم، پس همین شرایط برایم خیلی بهتر است که بدانم من در نقطه صفر قرار دارم و حرکت را از صفر باید آغاز کنم و این هم برایم خیلی تسکین دهنده خواهد بود که بتوانم قبول کنم که من صفر هستم. در اولین روز‫ها همراه با حامد، دوست افغانستانی ام که در ایران با او آشنا شدم در شرکت ساختمانی شروع به کار کردم. روز‫های سرد زمستان بود. من و حامد در یک اطاق نیم‫ساز در ساختمان نا تکمیل زندگی می‫کردیم. اطاق هیچ در و پنجره‫ای نداشت، فقط دیوار‫های داخل آن گچ کاری شده بود، اما از بیرون سفال‫های سوراخ سوراخ آن از هر طرف پیدا بود. روز‫های سرد و یخبندان بود، جای پنجره اطاق را پلاستیک گرفته بودیم و جای در پرده پلاستیکی آویخته بودیم. داخل اطاق به غیر از سه - چهار تا پتو‫های فرسوده و کثیف دیگر هیچ چیزی نبود. پتو‫ها به حدی کثیف بودند که گویی در کارگاه مکانیکی روی آنها کار شده بود. هر روز هشت ساعت کار می‫کردیم و دو - سه ساعت هم اضافه کاری، اما روز‫ها برای مان پناهگاه بود، چون در وقت کار گرم می‫شدیم و سردی را حس نمی‫کردیم، اما شب‫ها در لایی دو تا پتوهای فرسودۀ و کثیف دست و پای مان را جمع گرفته می‫خزیدیم. بالش هم نداشتیم که زیر سر مان بگذاریم و من در عوض بالش یک آجر و یا سفال را زیر پتوی پایینی زیر سرم می‫گذاشتم. غذای مان صبحانه و نهار و شام فقط نان و پنیر بود و بس. من پول غذا را هم نداشتم و دویست هزار تومن هم بدهکار بودم و پول غدایم را حامد می‫داد. من تنها چیزی که داشتم یک کمپیوتر بود که آنرا نزد پسر عمویم امانت گذاشته بودم و به فروشش هم راضی نبودم. بعد از بیست روز کارگری اولین دستمزدم را از شرکت گرفتم و از آن یک اندازه پول به حامد دادم برای خرید مواد غذایی. هر روز بعد از تعطیلی کار من و حامد به کوچه و خیابان‫ها می‫رفتیم و زباله‫ها را می‫گشتیم تا پتو، تشک، فرش، ظرف، لباس و کفش پیدا کنیم. من در اول خجالت می‫کشیدم که زباله‫ها را بگردم، اما حامد لبخند زد و گفت بیا خجالت نکش حالا این روز‫ها که سر مان آمده است، پس بهتر است بگذرانیم تا اینکه شب از سرما بمیریم. به این صورت به زودی تمام فرش و ظرف اطاق را تکمیل کردیم، لباس‫ها و کفش‫های نسبتا ً مناسب پیدا کردیم و یک اطاق دست دوم برای خودمان مجهز نمودیم. مدت چند ماهی در شرکت کار کردم و به تدریج هم پول بدهی‫ام را پرداخت کردم و هم یک اندازه پول پس‫انداز کردم. تصمیم داشتم که از کارگری پول قاچاق رفتن به ترکیه را به دست بیاورم و بروم ترکیه. برای رفتن به ترکیه حدود هشتصد دالری لازم بود و من هر ماه حدود صد - صد و بیست دالری پس انداز می‫کردم. زندگی کارگری زندگی پر مشقتی بود، اما از زندگی خانواده برای من لذتبخش تر، چون من در خانه اختیار هیچ چیزی را نداشتم و حتی بخاطر غذا خوردن هم مرجانم و هنگامه همیشه سرم منت می‫گذاشتند. اکثر کارگران از زندگی کارگری بی‫اندازه نومید بودند از روزگار می‫نالیدند و همیشه رنج می‫بردند. اما من هر قدر که روز بد سرم می‫آمد، به خاطرۀ «بابه نداره ها» و امثال آن، به فرهنگ افغانستان و به خاطرات خانواده فکر می‫کردم و از این روز‫های بد لذت می‫بردم. گفته می‫شود: «قدر عافیت را کسی داند کهبه مصیبتی دچار آید.»

* * *

در طول دوره کارگری در ایران چندین جا کار کردم و با مردمان مختلف و فرهنگ‫های مختلف آشنایی پیدا کردم و در مورد مردمان مختلف افغانستان بیشتر از آنچه که در خود افغانستان می‫دانستم در ایران شناخت پیدا کردم.

یک بار مدت بیست روز در یک خانه با هفت - هشت تا بچه‫های هراتی کار کردم که از شهرستان ادرسکن استان هرات بودند و من که اسم دهکده شان را از آنها پرسیدم، آنها اسم دهکده شان را گفتند: «شهر زللگگ». تمام آنها بلااستثناء از بچگی از سنین سه سالگی و چهار سالگی نامزد شده بودند. آنچه که آنها از رسم و رسوم شان به من تعریف کردند، رسم زندگی آنها بگونه‫ای بود که دختر در اولین روز‫های بعد از تولدش بلافاصله به یکی از پسران نزدیکانش نامزد می‫شود و پدر پسر بابت آن یک مقدار پولی هم به پدر دختر پرداخت می‫کند و زمانی که دختر و پسر به سنین بلوغ می‫رسند با یکدیگر ازدواج می‫کنند. من به آنها گفتم که در دهکده‫های ما این رسم وجود ندارد و آنها تعجب کردند که اگر این رسم وجود ندارد، پس مردم چطوری ازدواج می‫کنند؟ اما برعکس رسم زندگی آنها برای من هولناک بود که اگر یک آدم همجنسگرا از بچگی به دام نامزدی بیفتد در آینده دیگر چطوری می‫تواند که خودش را از این دام نجات بدهد؟

* * *

باری دیگر در فلکه منتظر کار بودم و یک نفر آمد که دو تا کارگر می‫خواست. من و یک پسر ازبک که از استان فاریاب افغانستان بود با او رفتیم و چند روزی برایش کار کردیم. پسر ازبک شانزده ساله بود و شش سال می‫شد که ایران آمده بود. خودش در سن ده سالگی تنهایی از خانه فرار کرده بود و آمده بود ایران. فارسی را کاملا ً به لهجه ایرانیصحبت می‫کرد. من در مورد اینکه او چرا از خانه فرار کرده بود ازش پرسیدم و او در جواب گفت: «زمانی که من هفت ساله بودم پدرم دختر رفیقش را به من نامزد کرد و بابت آن به رفیقش خیلی پول هم پرداخت کرد. در اول قرار پدرم با رفیقش طوری بود که ما به زودی عروسی نکنیم، چند سالی بگذرد تا بزرگ شویم و بعد عروسی کنیم. اما زمانی که من ده ساله شدم پدرم عجله کرد جشن عروسی مان را برگزار کرد و دختر را آورد خانه خودمان. زمانی که عروسی کردیم من ده ساله بودم و دختر هفت ساله و من در سن ده سالگی اصلا ً راضی نبودم که ازدواج کنم. من بخاطر ازدواجم بی‫اندازه غمگین شدم و بیست روز بعد از عروسی‫ام از خانه فرار کردم و سوار ماشین شدم آمدم به طرف مرز ایران و از آنجا در جمع مسافران دیگر داخل شدم و با آنها آمدم ایران.»

- «در آن زمان که ایران آمدی با کی زندگی کردی؟»

«با هیچ کس، من خودم تنهایی زندگی کردم.»

- «تو که ده ساله بودی خرج و خوراکت را کی داد؟»

«خودم کار کردم و خرج و خوارکم را پیدا آوردم.»

- «اینجا که آمده‫ای، الان پشیمان نیستی که چرا از خانه فرار کردی؟»

«نه من اصلا ً پشیمان نیستم.»

- «آیا می‫خواهی که دوباره برگردی و بروی پیش زنت و پدر و مادرت؟»

«نه من عمرا ً نمی‫خواهم که برگردم.»

- «اصلا ً نمی‫خواهی که برگردی؟»

«اصلا ً نمی‫خواهم برگردم.»

- «تا آخر عمرت؟»

«بلی تا آخر عمرم.»

- «فکر می‫کنی که الان زنت خانه شما‫ست یا رفته است خانه پدرش؟»

«من در این مورد چیزی نمی‫دانم.»

در آن روزگار من خودم هم که در شرایط کارگری قرار داشتم وقت زیاد نداشتم که در مورد جزئیات زندگی تنهایی اش در ایران از او بپرسم و هم ترسیدم که اگر زیاد ازش سؤال کنم مبادا که برایش بر بخورد و از من ناراحت شود. اما خدا می‫داند که او در تنهایی چطوری زندگی را در ایران پیش برده بود؟ البته در ایران زندگی تنهایی در مورد کودکان حرف عجیبی نیست، زیرا از خود مردم ایران هم هزاران کودک خیابانی و بی‫سرپرست در هر طرف تنها زندگی می‫کنند.

* * *

یک سال در ایران تنها بودم و کارگری می‫کردم. در خانواده با هیچ کسی تماس نداشتم. در این زمان مرجانم در افغانستان با خواهر بزرگترم، افسانه زندگی می‫کرد. در طول این مدت روابط مرجانم با افسانه و شوهرش، زاهد نیز به تدریج به تیرگی کشید. مرجانم در کابل خانه شخصی داشت و از اروپا نیز برایش پول می‫آمد، اما آنها در شرایط بد مالی قرار داشتند و در خانه شخصی مرجانم زندگی می‫کردند و شاید که به همین خاطر مرجانم از آنها توقع داشت که آنها در هر کاری باید از او تابعیت کنند در حالیکه آنها تابع هم نبودند. بالاخره مرجانم به این فکر شد که ایران بیاید و مرا دوباره با خودش ببرد افغانستان. مرجانم از من انتظار داشت که خودش هرچه که از من بخواهد من باید از او تابعت کنم و در مورد زندگی خودم هیچ تصمیمی نگیرم و با آنکه می‫دانست که اگر تمام افغانستان را هم به من ببخشد من هرگز بر نخواهم گشت، اما باز هم هیچگاه از سرم دستبردار نبود. یک روز خبر شدم که مرجانم آمده است ایران و از خانه دایی‫ام به من احوال کرده است که نزدش بروم تا به گفته خودش در مورد زندگی مان تصمیم بگیریم. من به خود گفتم: «آموزده را آزمودن خطاست» و برای اینکه مرجانم عکس‫العملم را بفهمد تا ده روز پیشش نرفتم و بعد از ده روز رفتم پیشش و یک دسته گل برایش بردم. وقتی که مرجانم مرا دید به من گفت: «پیش کسی که کار می‫کنی برو همراهش تسویه حساب بکن، اگر پول پیشش داری پولت را بگیر و بیا که دنبال خانه بگردیم و بعد از اینکه خانه گرفتیم به فرصت در مورد برنامه‫های زندگی مان تصمیم بگیریم.»

گفتم: «به این زودی نمی‫شود که من تسویه حساب کنم. لازم است که یک مدتی در آنجا کار کنم.»

«چرا لازم است که یک مدتی کار کنی؟»

- «چون من پول نیاز دارم.»

فکر کردم که اگر حرف پول را بزنم شاید که مرجانم بگوید چقدر پول نیاز داری که من برایت بدهم یا به نوید بگویم که برایت بفرستد، اما در جوابم هیچ چیزی نگفت. از پیش مرجانم پول گرفتن که به این سادگی نبود، اما اگر نوید هم برایم پول می‫فرستاد برای مرجانم غیر قابل تحمل بود که او برایم پول بفرستد، چون مرجانم جیب نوید را جیب خودش می‫دانست و ضرر نوید را ضرر خودش می‫دانست. حتی در گذشته خودش چند بار به من گفته بود که اگر از نوید توقع داری که برایت پول بفرستد این خیال را از سرت دور کن! زیرا نوید از خودش آینده دارد و من برایش اجازه نمی‫دهم که برایت پول بفرستد. اینکه در گذشته بین مان چی گذشت از آن می‫گذریم، مرجانم پیش من از افسانه و شوهرش، زاهد شکایت کرد و گفت: «افسانه و زاهد بی‫اندازه خودخواه شده اند. از من توقع داشتند که دیگر هیچ کاری نکنم و فقط بنشینم و هر روز قدر و عذت آنها را بکنم. هر روز با من جروبحث می‫کردند و آنها را دیده بچه‫های شان هم گستاخ و بی‫تربیت شده اند.»

وقتی که مرجانم از آنها شکایت کرد من هیچ چیزی نگفتم، اما از خوشحالی دلم جوش می‫زد و با خود گفتم خوب است که آنها بدانند که من در این چند سال چطوری با مرجانم زندگی کردم. مرجانم از هنگامه و مزدک نیز شکایت کرد و گفت: «هنگامه و مزدک آنقدر با تو تضاد دارند که تا نامت را می‫شوند از نامت نفرت دارند و اصلا ً نمی‫خواهند که نامت را بشنوند.»

این حرف را که زد من در جوابش گفتم: «تو تازه فهمیدی که آنها با من تضاد دارند؟لازم نیست که تو مرا متوجه بسازی. من خودم همه چیز را می‫دانم. اگر آنها با من تضاد دارند، مستقیما ً تضاد دارند و نمی‫خواهند که از من سوء استفاده بکنند، اما تو غیر مستقیم با من تضاد داری و می‫خواهی که از من سوء استفاده بکنی. تضاد آنها بهتر است از این دوستیی که تو به من نشان می‫دهی.»

مرجانم دقیق به حرفم گوش کرد و در جوابم هیچ چیزی نگفت. اینجا که خانه دایی‫ام پیشش آمده بودم خداحافظی کردم و دوباره به محل کار برگشتم. حدود بیست - بیست و پنج روزی دیگر پیشش نرفتم. چند بار احوال کرد که چرا نمی‫آیی؟ بالاخره باز هم پیشش رفتم و دو - سه ساعتی نشستم و دفعه دوم باز هم تا بیست - بیست و پنج روزی دیگر پیشش نرفتم. باز هم چند بار احوال کرد که بیا، اما من نرفتم و بالاخره خودش آمد پیشم. وقتی که پیشم آمد و اطاقم را دید به من گفت: «چرا نیامدی که خانه بگیریم؟»

- «تو برو به خودت خانه بگیر، من دوست دارم که همین جا بمانم.»

«چرا دوست داری که اینجا بمانی؟ در این اطاق تنگ و کثیف! بیا که برویم یک جا خانه بگیریم تا بفهمی که واقعا ً زندگی می‫کنی.»

- «فکر کردی که من در خانه از زندگی کردن با تو خیلی لذت می‫بردم؟»

«تو اینجا را با خانه مقایسه می‫کنی؟ در خانه نانت آماده بود، جایت آماده بود و هیچ چیزی کم نداشتی.»

- «برو تو به خودت خانه بگیر، وقتی که خانه گرفتی، من پیشت می‫آیم و می‫بینم ات.»

«برخیز همین الان که برویم، من نیامده ام که با تو حرف بزنم، من آمده ام که ترا با خودم ببرم.»

- «برو زیاد اصرار نکن، من خودم می‫آیم.»

* * *

در طول یک سال کارگری پول قاچاق رفتن به ترکیه را بدست آوردم. فصل زمستان بود و هوا سرد. به علت سردی هوا راه‫های قاچاق مناسب نبود. من منتظر فرا رسیدن بهار و گرم شدن هوا بودم که هوا گرم شود و بسوی ترکیه حرکت کنم. قصد نداشتم که با مرجانم خانه بگیرم و زندگی کنم، چون به خود گفتم که اگر چند وقتی در خانه با او بمانم و بعد بسوی ترکیه حرکت کنم باز مردم می‫گویند که مادرش را تنها گذاشت و رفت. اما در جایی که کار می‫کردم با یک نفر دعوایم شد و مجبور شدم که محل کار را ترک کنم. محل کار را ترک کردم و رفتم با مرجانم خانه گرفتم و یکی دو ماه پیشش ماندم تا اینکه فصل بهار رسید و هوا گرم شد. من که به انتظار گرم شدن هوا آمادگی رفتن بسوی ترکیه را داشتم، رفتم با یک قاچاقبر حرف زدم و با او به توافق رسیدم که به ۹۰۰ دالر مرا ترکیه ببرد. قبلا ً از تصمیم رفتن به ترکیه به مرجانم چیزی نگفته بودم، اما زمانی که با قاچاقبر به توافق رسیدم موضوع را برایش گفتم. وقتی که برایش گفتم من با قاچاقبر کنار آمده ام که مرا ترکیه ببرد در جوابم گفت: «اوه هوووو اوه! ترکیه چی می‫کنی که می‫روی؟ من آمده ام که ترا به افغانستان برگردانم.»

- «حالا من با پول نوید نمی‫روم که تو باز هم بتوانی پشیمانش کنی. این بار با پول خودم می‫روم و به خودم مربوط می‫شود که ترکیه چی می‫کنم که می‫روم.»

«تو اینقدر سر خود و دل خود نشده‫ای که هرکجا که دلت بخواهد بروی.»

- «من از خودم پول دارم و محتاج کسی نیستم که خودم را اسیر کسی بکنم.»

«مگر هنگامه و نوید به تو اجازه می‫دهند که تو بروی؟»

- «هنگامه و نوید کسی نیستند که به من اجازه بدهند یا ندهند. اگر آنها پول دارند برای خود دارند نه برای من که من خودم را اسیر آنها بکنم. »

پول را به قاچاقبر داده بودم. مرجانم با نوید و ولید تماس گرفت تا به آنها بگوید که به من اجازه ندهند که ترکیه بروم. مرجانم خیال کرده بود که من هنوز هم تابع آنها هستم و اگر آنها اجازه ندهند من پول را از قاچاقبر پس می‫گیرم. نوید و ولد با من تماس گرفتند و گفتند که اگر طرف ترکیه رفتی و مرجان مان را تنها گذاشتی دیگر تو عضو خانواده ما نیستی و ما ترا نمی‫شناسیم. من در جواب شان گفتم شما که مرا نمی‫شناسید، پس من هم شما را نمی‫شناسم، شما هر لطفی که در گذشته در حق من کرده اید، در آینده دیگر نکنید، چند سالی است که شما به فکر ساختن زندگی خودتان بوده اید و مرجانم پیش من مانده است و حالا دیگر نوبت شما‫ست که شما او را تنها نگذارید.

مرجانم به هنگامه و مزدک هم گفت که به من اجازه ندهند که طرف ترکیه بروم، اما آنها اصلا ً نخواستند که با من حرف بزنند. مزدک در جواب مرجانم گفت: «مرجان، خودت می‫دانی که حتی حرف خوب من سر حمید بد می‫خورد و حرف خوب او سر من بد می‫خورد. حرف زدن در مورد حیمد بی‫اندازه برای من خسته کُن شده است. من در هیچ کاری نمی‫خواهم که در کار او دخالت کنم. اگر حرف ترا قبول نکند که مادرش هستی، پس حرف مرا که اصلا ً قبول نمی‫کند، پس به من نگو که او را بفهمانم که طرف ترکیه نرود.»

من آماده رفتن شدم، هنگامه، ولید و مزدک دیگر برای همیشه با من حرف نزدند که البته در گذشته هم با خودم هیچگاه ارتباط مستقل نداشته بودند و فقط به ارتباط اینکه در خانه با مرجانم زندگی می‫کردم، آنها چونکه با مرجانم که تماس می‫گرفتند، گاه اتفاقی با من هم حرف می‫زدند.

موقع رفتنم فقط نوید به من گفت: «حالا که حرف ما را قبول نکردی و طرف ترکیه حرکت می‫کنی، پس وقتی که ترکیه رسیدی با من تماس بگیر تا من کمکت کنم که بیایی طرف اروپا.»

* * *

در آخرین روزهایی که قرار بود طرف ترکیه حرکت کنم برای اینکه مرجانم نومید نشود که من چرا تنهایش گذاشتم علت رفتنم را برایش گفتم:

«من مشکل جنسی دارم، نمی‫توانم که زن بگیرم و نمی‫توانم که با زن عمل جنسی را انجام بدهم. خودت می‫دانی که در افغانستان کسی که نتواند زن بگیرد مردم مسخرهاش می‫کنند. اگر من افغانستان بروم مردم هر روز مسخره ام خواهند کرد تا اینکه دیوانه شوم.»

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

من تا وقتی که ایران نیامده بودم فکر نمی‫کردم که به غیر از من کس دیگری هم فقط بخاطر مشکلاتی ناشی از فرهنگ و سنت مردمی از افغانستان فرار کند. اما وقتی که ایران آمدم و با شاه‫ملنگ آشنا شدم از زبان خودش شنیدم که می‫گفت من بخاطر طعنه مردم از افغانستان فرار کردم. شاه‫ملنگ شش - هفت سال قبل ایران آمده بود. من او را چند بار در افغانستان در بازار منطقۀ چهاردِه و در پایانۀ ماشین‫ها در کابل دیده بودم، اما با او حرف نزده بودم و اسمش را نمی‫دانستم. همان چند سال پیش که شاه‫ملنگ در افغانستان بود من چند بار از زبان مردم شنیدم که می‫گفتند دختر شاه‫ملنگ با یک پسر پنجشیری فرار کرده است. چند وقت بعد از آن شنیدم که گفتند شاه‫ملنگ ایران رفت. اما من نفهمیدم که شاه‫ملنگ کی بود؟ چون او را دیده بودم اما اسمش را نمی‫دانستم. من در اول نمی‫دانستم که آمدن شاه‫ملنگ به ایران ربطی به فرار دخترش داشته باشد، وقتی که با او آشنا شدم از زبان خودش شنیدم که می‫گفت من بخاطر فرار دخترم و طعنه مردم از افغانستان فرار کردم. از افغانستان تا ایران فرار کرده بود و هنوز هم از طعنه مردم نفس راحت نمی‫کشید. من زمانی که پیش شاه‫ملنگ کار می‫کردم با او و خانواده اش آشنایی پیدا کردم. پسرش، شاه‫درویش با من خیلی صمیمی رفیق شد. من و شاه‫درویش دوست داشتیم هر‫ازگاهی تلفنی با یکدیگر تماس بگیریم و بگوییم و بخندیم. یک شب فهیم، پسر عمویم آمد خانه ما، در همان شب شاه‫درویش با من تماس گرفت و با یکدیگر گفتیم و خندیدیم. فهیم که در خانه نشسته بود از من پرسید: «با کی حرف می‫زنی؟»

- «با شاه‫درویش.»

«شاه‫درویش کی است؟»

- «پسر شاه‫ملنگ.»

«کدام شاه‫ملنگ؟»

- «شاه‫ملنگ، همان که در مسیر کابل و غوربند نماینده مینی بوس رانی بود.»

«همان که دخترش با پنجشیری فرار کرد باز خودش آمد ایران؟»

- «بلی.»

«تو آنها را از کجا پیدا کردی؟ چه کاری با آنها داری؟»

- «دایی‫ام او را می‫شناخت به من معرفی کرد، من در کفش فروشی پیشش کار می‫کنم.»

«چرا پیش او کار می‫کنی؟ مگر هیچ جا کار نیست که تو پیش شاه‫ملنگ کار می‫کنی؟»

در خانه با فهیم، مرجانم، مستانه، و آرمان نشسته بودم که شاه‫درویش چند دقیقه بعد دوباره تماس گرفت. من گوشی را برداشتم و باز هم با یکدیگر شروع کردیم به گفتن و خندیدن. فهیم پرسید: «باز هم پسر شاه‫ملنگ است؟»

- «بلی.»

«نگذار که زیاد حرف بزند، تو چقدر حوصله داری که با او حرف می‫زنی!»

- «او که دارد حرف می‫زند، نمی‫شود که من حرفش را قطع کنم و خداحافظی کنم.»

«هیچ خداحافظی نکن! گوشی را بگذار و به حرفش گوش نکن!»

- «وای! من رویم نمی‫شود که خداحافظی کنم، تو می‫گویی که بی‫خداحافظی گوشی را بگذار؟»

«اگر رویت نمی‫شود پس بده گوشی را به من که من جوابش را بدهم.»

گوشی را برایش ندادم و هر قدر که اصرار هم کرد، من گوشی را برایش ندادم. من منظور فهیم را نمی‫دانستم که در دلش حرفی دارد که تا حرفش را نزند دلش درد دارد و درد دلش را باید خالی کند، یعنی به شاه‫درویش طعنه فرار خواهرش را باید بدهد. با وجودی که من در این حد اصلا ً تصور نمی‫کردم که قصد طعنه خواهرش را داشته باشد، اما باز هم از اینکه شاه‫درویش را زیاد دوست داشتم گوشی را به فهیم ندادم، که مبادا فهیم به او حرف گستاخانه‫ای بزند و او از من ناراحت شود. فهیم که در وقت حرف زدن مان مداخله کرد، من هل شدم، با عجله خداحافظی کردم و گوشی را گذاشتم.

چند دقیقه بعد رفتم دستشویی داخل دستشویی بودم که شاه‫درویش بار سوم تماس می‫گیرد. در این موقع فهیم میدان را خالی دیده گوشی را بر می‫دارد و زهرش را می‫ریزد. من تا از دستشویی بیرون شدم دیدم که فهیم زهرش را ریخته و در یک گوشه‫ای نشسته است. آرمان نیز که داخل اطاق نشسته بود حرف فهیم را شنیده بود و به من گفت که فهیم طعنۀ فرار خواهرش را به شاه‫درویش داد. من تعجب کردم که چطور به این اندازه رویش شده که طعنۀ فرار خواهرش را بدهد؟ و آن هم به این زودی که تا من از دستشویی بیرون شدم فهیم بی‫مقدمه سریع این طعنه را به او داده است! من از اول ترس داشتم که مبادا فهیم حرفی بزند که شاه‫درویش از من ناراحت شود، حالا حرف به حدی مسئله‫ساز شده است که دور از انتظار است، پنج - شش دقیقه بعد زنگ در به صدا درآمد. من گوشی را برداشتم تا بپرسم کی پشت در است.

پرسیدم: «کی است؟»

شاه‫ملنگ با نفس‫های سوخته و لحن خشمگین گفت: «آن کوس کش کیست که به من توهین کرد؟ زود از خانه بیرونش کن که من کونش را تا دهنش پاره می‫کنم.»

آرمان به من گفت: «در را باز نکن که داخل می‫آیند دعوا می‫کنند.»

ما طبقه چهارم بودیم او در طبقه همکف پشت در بود. خواستم پایین بروم ازش پوزش خواهی کنم که فهیم هر گستاخیی اگر کرده است او گذشت کند، اما ندانستم آنقدر داغ کرده است که فقط برای دعوا آمده است و بس. خودش تنها هم نیست! وقتی که رفتم پایین، به مجردی که در را باز کردم آنها چهار نفری داخل شدند و شتابان از پله‫ها بطرف بالا راه افتادند. من هم خواستم سریع‫تر از آنها بالا بروم که آنها داخل خانه نشوند، اما هر قدر که عجله کردم آنها بالاتر از من راهم را بسته بودند. آنها چهار نفر بودند و با خودم پنج نفری به عجله از پله‫ها بالا می‫رفتیم. همه مان به ترتیب یک پله - یک پله از یکدیگر فاصله داشتیم، به سرعت می‫رفتیم بطرف بالا، من نفر سوم بودم.

در اول وقتی که من در را باز کردم، خواستم جلوی آنها بایستم و راه گفتگو را با آنها باز کنم، اما به مجردی که در را باز کردم بال‫های آنها آماده پرواز بود، شاه‫ملنگ و شاه‫درویش از کنارم فورا ً بطرف بالا رفتند، من سریع در پی آنها شتافتم و پسر دیگر شاه‫ملنگ و یک نفر دیگر که با آنها آمده بود از دنبالم می‫خواستند که از رویم عبور کنند. من در پله‫ها هر قدر تلاش کردم که زودتر از آنها بالا بروم و در را به روی شان ببندم موفق نشدم. بالاخره به طبقه سوم رسیدیم. آن دو نفر که پیش از من بودند فقط یک پله - یک پله از من جلو بودند. من از طبقه سوم صدا زدم: «آرمان در را ببند که داخل می‫شوند!آرمان سریع در را ببند که فهیم را می‫زنند...»

وقتی که به طبقه چهارم رسیدیم دیدم که آرمان در را نیمه بسته است و می‫خواهد که کامل ببندد، شاه‫ملنگ از این طرف در را هل می‫دهد که داخل برود. من از شاه‫درویش جلو رفتم، دست شاه‫ملنگ را به زاویه ۹۰ درجه به بغل هل دادم، دستش را از در دور کردم و آرمان در را بست. آنها پشت در ماندند، در را می‫کوبیدند و داد و بیداد می‫کردند که داخل بروند و فهیم را له کنند. من تا حالا از قضیه خبر نداشتم که فهیم در تلفن به آنها چی گفته بود و آنها به فهیم چی گفته بودند؟ در حالیکه آنها خشمگینانه می‫خواستند داخل خانه شوند من راه گفتگو را با آنها باز کردم و آنها قضیه را چنین شرح دادند:

من داخل دستشویی بودم که شاه‫درویش بار سوم تماس می‫گیرد، دل فهیم که نیاز به زهر ریختن و ارضأ شدن دارد تلفن را بر می‫دارد و می‫پرسد: «بلی بفرما!»

«سلام آقا! ببخشید بی‫زحمت گوشی را بدهید به حمید.»

«تو همان کسی هستی که پیشتر با حمید حرف می‫زدی؟»

«بلی، گوشی را برایش بده بگو که شاه‫درویش با تو حرف می‫زند.»

«خجالت نمی‫کشی که مزاحم مردم می‫شوی؟»

«مگر تو فضولی؟ گوشی را بده به حمید که من با خودش کار دارم.»

«بچه کونی! بگذار گوشی را دیگر مزاحم مردم نشو!»

فهیم خودش گوشی را می‫گذارد و دیگر به شاه‫درویش اجازه حرف زدن را نمی‫دهد. شاه‫درویش با شنیدن این حرف عصبانی می‫شود و مخصوصا ً گوشی هم که به رویش گذاشته می‫شود روی زخمش نمک می‫ریزد و خودش زیر زبان شروع می‫کند به بد و بیراه گفتن. شاه‫ملنگ، پدرش که در آنجا می‫بیند شاه‫درویش بد و بیراه می‫گوید و گوشی به رویش گذاشته می‫شود، بی‫اندازه خشمگین می‫شود و خودش سریع گوشی را بر می‫دارد تا برای پوزش خواهی مجددا ً تماس بگیرد. تلفن زنگ می‫خورد، از تماس قبلی که هنوز بیشتر از یک دقیقه‫ای نگذشته است، فهیم باز هم گوشی را جواب می‫دهد: «مگر تو آدم نمی‫شوی بچه کونی؟ گوشی را بگذار، مزاحم مردم نشو!»

«جانم ناراحت نباش! من شاه‫درویش نیستم، من شاه‫ملنگم، من متوجه نبودم که این حیوان به تو چی گفت، بگو چه گهی خورد که من دهنش را بشکنم.»

«گوشی را بگذار کونی!»

«جانم متوجه نشدی، من شاه‫درویش نیستم، من شاه‫ملنگم، تو داری با من حرف می‫زنی.»

«متوجه شدم که تو شاه‫ملنگ پنجشیری گاییده هستی که ترا پنجشیری گاییده بود، کونی! من به خودت می‫گویم گوشی را بگذار، مزاحم مردم نشو!»

فهیم آنگونه که می‫خواست زهرش را می‫ریزد و باز هم خودش گوشی را می‫گذارد. شاه‫ملنگ که بخاطر طعنه مردم از افغانستان به ایران فرار کرده است، در این لحظه آنچنان نیش زهراگینی به مغز و عصابش می‫خورد که دیگر فقط جا دارد زیر زمین برود و بس. آنها از قبل خانه ما را می‫دانستند و چند بار خانه ما آمده بودند. شاه‫ملنگ در اوج عصبانیت با دو تا پسرش و یک دوستش سریع سوار ماشین می‫شوند و می‫آیند خانه ما تا فهیم را له کنند، اما آنگونه که تعریف کردم من به آنها اجازه ندادم که فهیم را بزنند.

شاه‫ملنگ سوگند خورد: «بالله! به شرافت! که من بخاطر فرار دخترم و طعنه مردم از افغانستان فرار کردم و آمدم ایران، اما شما دیدید که در اینجا هم که هیچ گناهی هم نداشتم اینگونه طعنه شنیدم.»

شاه‫ملنگ گفت: «من مثل مردمان دیگر نیستم که از بی‫پولی و گرسنگی افغانستان را ترک کرده اند و آمده اند اینجا. من روزی که از افغانستان بیرون شدم پنجا هزار دالر با خود داشتم و به خاطر مشکل سیاسی هم فرار نکرده ام.» شاه‫ملنگ ادامه داد: «در افغانستان من به مثل آدم قدر و عزت داشتم و مثل اینجا نبود که به نام افغانستانی به مثل سگ ولگرد در هر طرف تحقیر شوم.»

شاه‫ملنگ خودم را شاهد کرد و گفت: «خودت می‫بینی که در اینجا مردمان بیگانه‫ستیز ما را به عنوان بیگانه جزء آدم به حساب نمی‫آورند.»

 شاه‫ملنگ نا امیدانه گفت: «من بخاطر فرار دخترم این همه خواری و ذلت را در اینجا قبول کرده ام، اما باز هم که هیچ گناهی هم نداشتم این پسر بی‫وجدان اینگونه به من طعنه زد.»

شاه‫ملنگ به خاطر فرار دخترش از افغانستان فرار کرد و با پنجا هزار دالر آمد ایران، در ایران به علت اقامت غیر قانونی اجازه کار را نداشت و با سرمایه خودش در شراکت با یک ایرانی کار می‫کرد و فرزندان دیگرش به علت نداشتن اقامت قانونی در ایران، اجازه رفتن به مدرسه را نداشتند. پس می‫بینیم که در افغانستان فرار یک دختر ما را به کجا می‫کشاند و سرانجام پیامد‫های آن چه می‫شود؟ زندگی شاه‫ملنگ تلخ و تباه می‫شود و فرزندان دیگرش برای همیشه از درس و تعلیم محروم می‫مانند!

‫جریان فرار دخترش چنین است که دختر با یک پسر پنجشیری دوست شده است، اما شاه‫ملنگ او را به کس دیگری نامزد می‫کند، از این رو دختر از نامزدیش نا راضی است و با همان دوست پنجشیریش فرار می‫کند. بعد از فرارش یکی دو ماه هیچ خبری ازش نیست و بعد معلوم می‫شود که با دوست پنجشیریش فرار کرده است. پسر پنجشیری که با او دوست شده بود بعد از فرار دادنش با او ازدواج نمی‫کند و او را مجبور می‫کند که با برادر بزرگسال و معلولش که هر دو پایش را در جنگ از دست داده است ازدواج کند. بر طبق سنت افغانستان دختر با هر مردی که اولین رابطه جنسی را برقرار کند با همان مرد مجبور است که ازدواج کند. دوست پنجشیریش که زندار است در اولین شب بعد از فرار دادن او، او را در اختیار خود نمی‫گیرد و در اختیار برادر بزرگسال و معلولش قرارش می‫دهد و به این دلیل دختر مجبور می‫شود که با همان مرد بزرگسال و معلول ازداوج کند، اما مرد پنجشیری در اینجا مجرم شناخته می‫شود و متقابلا ً شاه‫ملنگ از خانوادۀ آنها شاکی می‫شود و برای بجا آوردن ننگش بر طبق سنت افغانستان خواستار گرفتن یک دختر دیگر از خانواده آنها می‫شود، مردی که معلول است زنش مرده است و یک دختر بچه هفت ساله دارد و همان دختر بچه هفت ساله اش را به عنوان مجازات جرمش به خانواده آنها بد می‫دهد که در افغانستان به این معامله گفته می‫شود "بد و رد". شاه‫ملنگ برای بجا آوردن ننگش دختر هفت ساله آنها را به پسر دوازده - سیزده ساله خودش نکاح می‫کند، اما با این وجود گوشش از طعنه مردم آرام نیست و از این رو مجبور می‫شود که با تمام خانواده اش از افغانستان فرار کند و بیاید ایران.

شاه‫ملنگ می‫گفت: «شما می‫بینید که من یک دختر بد گرفتم و ننگم را بجا کردم، اما باز هم مردم اینقدر به من طعنه می‫زنند، اگر ننگم را بجا نکرده بودم و یک دختر پس نگرفته بودم به خدا معلوم که از زبان مردم چه حرف‫هایی می‫شنیدم؟»

* * *

یکی دو ماه پیش شاه‫ملنگ کار دستفروشی کفش را کردم. دستفروشی کاری پر دردسری بود و درآمد چندانی نداشت و روز بروز هم بی‫رونق‫تر می‫شد. از این کار پولی پس انداز نشد که هیچ، که حداقل پول خرجی‫ام را هم در نیاوردم و بالاخره مجبور شدم که دنبال یک کار دیگر بگردم. در یک کارگاه کفاشی شروع به کار کردم و آنجا کارگاه کار بسته بندی کفش را می‫کردم. در کارگاه کفاشی تولید زیاد بود، روزانه دوازده ساعت پیوسته با عجله کار می‫کردم تا کار پیش دستم انباشته نشود، اما با این همه سخت کوشی در یک روز مبلغ ۲۵۰۰ تومن حقوق داشتم که معادل سه دالر امریکایی می‫شد وبا این پول خرج و خوراکم اگر در خانه نبود، حتی مصرف خرج و خوراکم هم تأمین نمی‫شد، اما با این وجود من از این کار با هزار صرفه جویی در یک ماه حدود ۴۰ هزار تومنی یعنی پنجا دالر امریکایی پس انداز می‫کردم و الی فرجام حدود سه ماه در این کارگاه کار کردم.

* * *

تابستان ۱۳۸۱ تهران ایران

دو - سه ماه در کارگاه کفاشی کار کردم که در آنجا با ۱۲ ساعت کار در یک روز مبلغ ۲۵۰۰ تومن حقوق می‫گرفتم. اما در کار‫های فلکه که اکثرا ً کارهای ساختمانی از آنجا گیر می‫آمد، با هشت ساعت کار در یک روز مبلغ چهار هزار تومن دستمزد می‫دادند. لذا من کار کفاشی را ترک کردم و دیگر هر روز دنبال کار می‫رفتم فلکه. در فلکه بعضی روزها کار گیر می‫آمد و بعضی روزها گیر نمی‫آمد و اگر کار گیر می‫آمد، بعضی وقت کار یک روزه گیر می‫آمد و بعضی وقت کار چند روزه. ما در محله افسریه در جنوب شرق تهران می‫نشستیم و این محل چونکه یک محل نسبتا ً فقیر نشین بو،د در اینجا کار کمتر گیر می‫آمد، اما در محله تهران پاس در شمال شرق تهران کار بیشتر گیر می‫آمد. لذا من یک مسیر مینیی‫بوس را تا تهران پارس می‫رفتم و در آنجا کار بیشتر گیر می‫آوردم. یک بار از فلکه تهران پارس در یک ساختمان کار دو - سه هفته‫ای گیر آوردم که در آنجا یک کارگر افغانستانی به نام نواز که حدود ۳۷ - ۳۸ سال سنش بود هم کار می‫کرد. نواز در ساختمان هم روزانه کارگری می‫کرد و هم شبانه نگهبان بود، در افغانستان زن و بچه داشت، زن و بچه‫هایش را گذاشته بود افغانستان و خودش آمده بود ایران کار می‫کرد. یک روز من با نواز در اطاق نگهبانیش نشسته بودم و داشتم با او صحبت می‫کردم که او با خنده به من گفت: «عجب چشمان قشنگی داری.»

نواز تا که این حرف را زد، من به خود گفتم نواز را نگذار که با این حرفش از دستت برود و من هم به چشمان او زل زدم و گفتم: «جدی می‫گویی؟ من چشمان قشنگ دارم؟»

«آره به خدا! جدی می‫گویم.»

در حالیکه من به چشمانش ذل زده بودم او نیز به چشم من نگاه می‫کرد. من پرسیدم: «چشمانم چی قشنگیی دارد؟»

«خوب دیگر، قشنگ است، من قشنگ می‫بینم.»

- «چطوری قشنگ است؟»

«والله! عینا ً مثل یک دختر.»

- «هی! مثل یک دختر؟»

«آره به خدا! مثل یک دختر.»

- «پس با من ازدواج می‫کنی؟»

در حالیکه به چشمانم ذل زده بود هیچ جوابی نداد. دوباره پرسیدم: «خوب، پس با من ازدواج می‫کنی یا نه؟»

لبخندی زد و هیچ چیزی نگفت. من باز هم پرسیدم: «چشمانم که مثل یک دختر است، پس با من ازدواج می‫کنی یا نه؟»

«اگر با تو ازدواج کنم باز چی کار کنم؟»

- «من نمی‫دانم که چی کار می‫کنی. خودت چی کار می‫خواهی بکنی؟»

«مردم که با یکدیگر ازدواج می‫کنند باز چی می‫کنند؟»

- «بلی می‫دانم که چی می‫کنند و اگر تو با من ازدواج کنی باز چی می‫کنی؟»

«اگر من با تو ازدواج کنم باز ترا...»

- «عیب ندارد، اگر... الان می‫خواهی که...؟»

«آره به خدا! اگر تو بخواهی من الان هم...»

- «پس لباس هایت را در بیار تا ببینم که واقعا ً راست می‫گویی؟»

با خمار به چشمانم نگاه کرد و هیچ چیزی نگفت. من گفتم: «به خدا من جدی می‫گویم، لباس هایت را در بیار تا ببینم که واقعا ً تو هم جدی می‫گویی؟»

پیراهنش را از تنش در آورد. گفتم: «شلوارت را هم در بیار.»

کمربندش را باز کرد و شلوارش را هم در آورد. فقط باقی ماند شورتش، گفتم: «شورتت را هم در بیار.»

شورتش را هم در آورد، بسویم نگاه کرد و گفت: «پس تو هم لباس هایت را در بیار.»

من هم لباس‫هایم را در آوردم و در همین جا لحظاتی را با یکدیگر خوش گذراندیم. همین بود که با یکدیگر آشنا شدیم و در طول دوره آشنایی مان در تهران بار‫ها این کار را با یکدیگر تکرار کردیم.

* * *

‫تابستان همین سال در تعطیلات تابستانی هنگامه، خواهر بزرگم با دو تا بچه‫هایش از هالند آمد ایران و یک ماه در ایران خانه ما ماند. یک روز هنگامه از آزادی کشور هالند تعریف کرد و گفت: «در هالند آزادی به حدی زیاد است که حتی مرد و مرد و زن و زن رسما ً با یکدیگر ازدواج می‫کنند.»

من که این حرف را شنیدم به خود گفتم پس حتما ً آنها هم مثل من همجنسگرا هستند. در خانواده مان از همجنسگرا بودنم هیچ کس چیزی نمی‫دانست.

من در ایران می‫دیدم که آوارگان افغانستانی به دفتر ملل متحد مراجعه می‫کردند و در آنجا پناهنده می‫شدند و ملل متحد آنها را به کشور‫های پناهنده پذیر می‫فرستاد. در ملل متحد فقط کیس‫های سیاسی و اجتماعی مهم مورد قبول واقع می‫شدند، اما پناهندگانی که مشکل مهمی نداشتند مورد قبول قرار نمی‫گرفتند. من همیشه به خود می‫گفتم که من در افغانستان واقعا ً مشکل دارم، دیگران با کیس‫های سیاسی و اجتماعی در ملل متحد قبول می‫شوند و می‫روند به کشور های خارج، اما من نه آدم سیاسی هستم که کیس سیاسی بدهم و نه آدم مهمی هستم که کیس اجتماعی بدهم. من فکر می‫کردم که ملل متحد فقط مردمان مهمی را که آدمان باهوش، زرنگ و بااستعداد باشند به عنوان پناهنده اجتماعی قبول می‫کند، اما به کسانی مثل من که آدم های مهمی نیستند اهمیتی نمی‫دهد که البته این حدس و گمان من خیلی دور از واقعیت هم نبود. یک شب در بستر خواب بیدار بودم و داشتم فکر می‫کردم که حرف هنگامه که گفته بود در هالند ازدواج مرد با مرد و زن با زن آزاد است و رسمیت دارد یادم آمد. به خود گفتم اروپایی‫ها به مردم خود این آزادی را داده اند و شعار بشردوستی و حقوق بشر را هم سر می‫دهند واگر هدف شان هم واقعا ً مثل شعارشان انسان دوستی باشد، پس مرا هم به عنوان پناهندۀ اجتماعی باید قبول بکنند. با این فکر تصمیم گرفتم که به ملل متحد مراجعه کنم وکیس ازدواج با همجنس را بدهم. به خود گفتم هرچند که من آدم مهمی هم نیستم اما باز هم شاید یک درصدی ممکن باشد که به عنوان پناهندۀ اجتماعی قبولم کنند. لذافردای آن رفتم پیش نواز و در این مورد با او حرف زدم و برایش گفتم: «من می‫خواهم که در ملل متحد همراه با تو کیس ازدواج بدهم، با این روش من و تو می‫توانیم که از اینجا قبولی اروپا را بگیریم و برویم اروپا.»

نواز اول حرفم را قبول نکرد و گفت: «غیر از اینکه رسوا می‫شویم دیگر اصلا ً امکان ندارد که با این روش بتوانیم اروپا برویم.»

اما من با اصرار به او قبولاندم که این راه را با من آزمایش کند. نواز گفت: «پس تو برو امکاناتش را ببین اگر حرفت را قبول کردند که مصاحبه ای انجام بدهند، من هم در مصاحبه با تو حاضر خواهم شد.»

من آدرس دفتر ملل متحد را پیدا کردم و رفتم در آنجا در مورد روش کار پناهندگی از مسئولین آن معلومات خواستم. مسئولین به من گفتند هر مشکلی که داری روی یک نامه بنویس و بیار اینجا داخل صندوق پستی بینداز و در اینجا بعدا ً در مورد آن تصمیم گرفته خواهد شد. من یک نامه نوشتم و آنرا داخل صندوق پستی ملل متحد انداختم و برای دریافت جواب آن یک ماه انتظار کشیدم، اما هیچ جوابی نرسید. بعد از یک ماه نامه دومی را نوشتم و داخل صندوق پستی ملل متحد انداختم و باز هم برای دریافت جواب آن یک ماه انتظار کشیدم، اما جوابی نرسید. نامه سومی را نوشتم و یک ماه انتظار کشیدم و باز هم جوابی نرسید. بالاخره رفتم جلوی دفتر ملل متحد و در مورد نامه‫هایم بازجویی کردم. گفتند اگر نامه را داخل صندوق پستی انداخته‫ای، پس حداقل یک سال باید منتظر باشی تا جواب نامه ات برایت برسد. این وقت‫ها دولت ایران آوارگان افغانستانی را شدیدا ً زیر فشار قرار داده بود تا آنها زودتر این کشور را ترک کنند. پلیس آوارگان افغانستانی را در هر طرف دستگیر می‫کرد و از ایران اخراج می‫کرد و همچنان فشار‫های متعدد دیگری را نیز بر آنها وارد کرده بود تا خود آنها هم زودتر ایران را ترک کنند. به این سبب من تصمیم گرفتم که مستقیما ً از سفارتخانه بعضی کشور‫های پناهنده پذیر درخواست پناهندگی کنم. یک نامه نوشتم و ازش ده تا کپی گرفتم و آنها را به سفارتخانه های ده تا کشور پناهنده پذیر فرستادم تا اینکه تمام آنها را همزمان مورد آزمایش بدهم که اگر ممکن باشد حداقل یکی از آنها برایم جواب مثبت بدهد. از سفارت اتریش برایم فورم پناهندگی فرستادند و من فورم را پر کردم به سفارت فرستادم، اما آدرسم را که در اختیار سفارت قرار دادم به زودی تغییر کرد و دیگر به علت مشغولیت در کار نتوانستم که دنبال آن بروم. سفارت سوئیس هم برایم جواب رد فرستاد و از سفارت ناروی (نروژ) روی نامه خودم جواب رد نوشتند و دوباره آن را به خودم فرستاند. نامه‫ای که از سفارت ناروی روی آن جواب رد را روی نامۀ خودم برایم فرستادند چنین بود:

 10-12-02

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

پاییز ۱۳۸۰ تهران ایران

در تهران آدرس خانه دایی‫ام را داشتیم و مستقیما ً خانه دایی‫ام رفتیم. فصل پاییز بود و هوا رو به سردی. به مجردی که تهران رسیدیم عجله داشتیم که تا زمستان نرسیده و هوا سرد نشده است زودتر بسوی ترکیه حرکت کنیم. آمدن از پاکستان تا تهران کار آسان بود و خرج زیاد هم نداشت. از مرز پاکستان تا تهران هر نفر با هفتاد هزار تومن به تهران رسیدیم، اما رفتن به طرف ترکیه و استانبول کار آسان نبود و خرجش هم سنگین می‫شد. از روزی که تهران رسیدیم من و آرمان دنبال قاچاقبر افتادیم که از آنجا ترکیه برویم. قاچاقبرانی زیاد در این مسیر کار می‫کردند، اما پیدا کردن قاچاقبر قابل اطمینان کار آسان نبود. مسافران غیر قانونی موج موج از ایران بسوی ترکیه حرکت می‫کردند و ترکیه هم مرز‫هایش را شدیدا ً سخت گرفته بود. از جملۀ مسافرانی که بسوی ترکیه حرکت می‫کردند، حدود هفتاد - هشتاد درصد آنها دوباره به ایران برگشت می‫خوردند. هنگام برگشت خوردن در کوه‫های مرزی متلاشی می‫شدند و به انواع مصیبت‫ها مواجه می‫شدند. من و آرمان بیشتر از یک ماه دنبال قاچاقبر گشتیم که تا زمستان از راه نرسیده و راه‫ها برفی نشده هرچه زودتر بسوی ترکیه حرکت کنیم. مسافران زیادی را دیدیم که بعد از حرکت کردن بسوی ترکیه با تحمل سرگردانی‫ها و مصیبت‫های فلاکت بار دوباره به ایران برگشت می‫خوردند. در این وضعیت تمام مردم می‫گفتند که هر قدر اگر مجبوریت هم باشد رفتن زنان و کودکان در این راه اصلا ً معقول نیست. به این صورت مرجانم و مستانه از رفتن منصرف شدند و آرمان هم بخاطر مستانه از رفتن منصرف شد. اما من هنوز از رفتن منصرف نشده بودم و به مرجانم گفتم: «در این راه‫های پرجنجال رفتن شما که مناسب نیست، پس شما با آرمان همین جا باشید، من تنهایی حرکت می‫کنم.»

اینکه باید چی می‫کردیم و چی نمی‫کردیم، صلاحیت عام و تام به دست مرجانم بود. مرجانم در جوابم گفت: «تو از ما مهم نیستی که ما اینجا بمانیم و تو بروی اروپا و عیش و نوشت را بکنی. اگر ما رفتیم تو هم با ما می‫روی و اگر نرفتیم تو هم با ما همین جا می‫مانی.»

تضادی بین من و مرجانم هم آهسته آهسته شروع شد که به تضاد علنی تبدیل شود. پیش از این مرجانم به روش سیاسی می‫خواست که شکستم بدهد، اما حالا که حرفش علنی شده است معنی نظامی را می‫دهد. تضادی بین من با هنگامه و مزدک سال گذشته که پاکستان آمده بودیم به تضاد علنی تبدیل شد و حالا نوبت تمام راز‫های نهفته در دل من و مرجانم است که آهسته آهسته رو می‫شود. کار رفتن همه مان به هم خورد، در منطقه افسریه تهران خانه اجاره کردیم و در آنجا بصورت غیر قانونی اقامت گزیدیم. من یک روز در تلفن به نوید گفتم:

 «حالا مرجانم و مستانه و آرمان که در این راه‫های جنجالی نمی‫توانند بروند، پس من تنهایی راه می‫افتم و حرکت می‫کنم.»

نوید گفت: «اگر یک قاچاقبری پیدا کنی که پول بیشتر بگیرد و ترا مستقیما ً اروپا برساند بهتر است تا اینکه ترکیه بروی.»

پسر دایی‫ام در خانه نشسته بود، ازش پرسیدم: «آیا در اینجا قاچاقبر پیدا می‫شود که مسافران را مستقیما ً اروپا ببرد؟»

پسر دایی‫ام گفت: «مستقیما ً اروپا که نمی‫برند، اما قاچاقبرانی هستد که به چهار هزار دالر مسکو می‫برند.»

به نوید گفتم: «مستقیما ً اروپا نمی‫برند، اما به چهار هزار دالر تا مسکو می‫برند.»

او که خودش دو سال در مسکو زندگی کرده بود، گفت: «اگر مسکو بروی که خیلی خوب می‫شود، از آنجا با چهار هزار دالر دیگر می‫توانی لندن بیایی و اگر یک مدتی در مسکو هم بمانی کار و کاسبی مسکو هم بد نیست، در آنجا پناهندگان افغانستانی کار و درآمد خیلی خوب دارند و تو هم می‫توانی که با آنها کار کنی. من فعلا ً برایت چهار هزار دالر می‫فرستم، تو با قاچاقبر‫حرف بزن و پول خرجی‫ات را هم بعدا ً برایت می‫فرستم.»

من که داشتم با نوید حرف می‫زدم، مرجانم در آنجا نشسته بود و حرفم را می‫شنید. مرجانم گوشی را از دستم گرفت و به نوید گفت: «اگر بدون خطر و بدون زحمت مسکو برود که خیلی خوب می‫شود. من بخاطر خطرات و سختی‫های راه راضی نیستم که طرف ترکیه برود، پس پول را برایش بفرست که طرف مسکو حرکت کند.»

«فعلا ً چهار هزار دالر می‫فرستم، شما حرف تان را با قاچاقبر طی کنید و پول خرجی اش را بعدا ً می‫فرستم.»

مرجانم که این حرف را زد، من از حالت روانیش نیت اصلیش را فهمیدم، که می‫خواست پول بدستش برسد، پول را در کیفش بگذارد و دیگر به من اجازۀ رفتن ندهد. تضادی بین من و مرجانم تقریبا ً علنی شده بود، هر روز با یکدیگر جروبحث می‫کردیم، به شکل غیر مستقیم می‫خواستیم که خواسته‫های مان را به یکدیگر تحمیل کنیم و گاهی هم بدون رودربایستی در مقابل یکدیگر سنگر می‫گرفتیم و رک و راست حرف مان را به یکدیگر می‫گفتیم. من که نیتش را فهمیدم که می‫خواست پول را در کیفش بگذارد، من هم به فکر تدبیر خودم شدم. نوید پیش از این هم یک بار به ما پول فرستاده بود، پول را از طریق یک صراف برای ما فرستاد و ما پول را از دست صراف گرفتیم. نوید همیشه هم در پاکستان و هم در ایران پول را به اسم من می‫فرستاد و مرجانم آنرا در کیفش می‫گذاشت و صلاحیت عام و تام در نحوۀ خرج کردن را هم خودش داشت. برای خرجی خودم حتی پول کرایه اتوبوس را هم به من نمی‫داد. من مجبور بودم که خرجی‫ام را خودم کار کنم و در بیاورم و در این مورد به نوید هم رویم نمی‫شد که شکایت کنم. فهمیدم که اگر پول در کیفش برود من دیگر به هدف خودم نخواهم رسید و از آن پول چیزی هم نصیبم نخواهد شد. برای اینکه پول از دستم نرود، به این فکر شدم که پول را باید نزد صراف امانت بگذارم تا که قاچاقبر پیدا کنم، در مورد معامله با قاچاقبر کنار بیایم و از همین جا پول را مستقیما ً در حساب قاچاقبر بخوابانم.

* * *

‫نوید پول را فرستاد، مرجانم مثل یک صیادی با تجربه آماده شد که با من برود پیشصراف و پول را شکار کند. در وقت رفتن مان پیش صراف آرمان، شوهر مستانه نیز من و مرجانم را همراهی کرد. صراف در تماس تلفنی قبلا ً رسیدن پول را اوکی کرده بود، منظور من از رفتن پیش صراف حرف زدن در مورد قاچاقبر بود، چون صرافان بیشتر مثل رهنمایی املاک کار رهنمایی مهاجرت غیر قانونی و معاملات قاچاقبری را می‫کنند، اما منظور مرجانم از رفتن شکار پول بود. وقتی که پیش صراف رسیدیم، صراف که می‫خواست پول را به من تحویل بدهد، مرجانم بی‫صبرانه منتظر شمردن پول بود. در این موقع من به صراف گفتم: «آیا پول بدست شما رسیده است؟»

«بلی رسیده.»

- «من نمی‫خواهم که پول را الان از شما بگیرم، پول نزد شما امانت بماند، من می‫خواهم مسکو بروم، دنبال قاچاقبر هستم، پول نزد شما امانت بماند تا که من یک قاچاقبر پیدا کنم، اگر شما کسی را می‫شناسید که در کار قاچاقبری باشد به من معرفی کنید که مرا مسکو ببرد و در این معامله اعتماد دو طرف خود شما باشید، من از شما ممنون خواهم شد.»

با شنیدن این حرف روی مرجانم آب سرد ریخت، چشمانش از حدقه بیرون زد، رنگ و رُخش تغییر کرد و با تعجب طرف من نگاه کرد. من از گوشه چشم دزدانه به چشمش نگاه کردم و طوری وانمود کردم که انگار هیچ ناهمدلیی در بین من و او نیست.‫

بین دو نفر اگر یکی آن نیت خوب و یا بدی نسبت به دیگرش داشته باشد، طرف مقابل بعید است که هیچ حسی از آنچه که در دل او‫ست نداشته باشد چنانچه گفته می‫شود "دل به دل راه دارد". در ظاهر هر قدر اگر به یکدیگر همدلی نشان می‫دادیم، در باطن باز هم دل‫های مان راهی به یکدیگر را می‫دانستند، که آیا راه یکطرفه در میان است یا راه دوطرفه؟ در راهی که هرکس سود خودش را بجوید، به آن راه گفته می‫شود راه یکطرفه. من فقط در مورد معامله با صراف حرف می‫زدم، به مرجانم هیچ محل نگذاشتم که نظر بدهد. صراف گفت: «من سه - چهار تا قاچاقبر می‫شناسم، مطمئن‫ترین آنها یکی به اسم فلان است که فعلا ً مشهد رفته است، دو - سه روز بعد بر می‫گردد و من در این مورد با او حرف خواهم زد.»

تا که صراف این حرف را می‫زند، مرجانم بیشتر متحیر و دستپاچه می‫شود، من که دزدانه به چشمش نگاه می‫کنم می‫بینم که او چهار چشمی عجیب و غریب طرف صراف و آرمان نگاه می‫کند. مرجانم در موقعیتی قرار گرفته است که در تلاش است با استفاده از روش سیاسی مرا شکست بدهد. بالاخره به مرجانم طاقت نماند و به صراف گفت: «ما فعلا ً پول را می‫گیریم، تو با قاچاقبر حرف بزن و بعد از به توافق رسیدن دوباره پول را نزد خودت می‫گذاریم تا او حمید را مسکو ببرد و تو پول را در حسابش آزاد کنی.»

من برای اینکه سیاست اصلی را دست خود داشته باشم، به صراف گفتم: «نه لازم نیست که پول را یک بار بگیریم و یک بار پس بدهیم، پول برای رفتن است، استفاده دیگری از آن نمی‫کنیم، شما می‫دانید که از قاچاقبر حق‫العمل خودتان را بگیرید و تا موقع آزاد کردن آن به حساب قاچاقبر هم می‫توانید که با آن کار کنید.»

صراف گفت: «نه من از قاچاقبر هیچ حق‫العملی نمی‫گیرم، فقط از روی انساندوستی قاچاقبر مطمئن را به شما معرفی می‫کنم، اما تا وقتی که پول نزد من باشد در معاملات کارم را راه می‫اندازد.»

مرجانم گفت: «تمام پول را نمی‫گیریم، دو هزارش را می‫گیریم، دو هزار دیگرش پیش خودت باشد و در صورت لزوم اگر پول بیشتر هم نیاز شد دوباره نزدت می‫سپاریم.»

صراف گفت: «به من فرقی نمی‫کند، اگر دو هزار بخواهید، من دو هزار به شما می‫دهم و اگر تمام پول را بخواهید، من تمام پول را به شما می‫دهم.»

«نه فقط دو هزارش را می‫گیریم و دو هزارش پیش خودت باشد و در صورت لزوم بیشتر از آن هم اگر نیاز شد نزدت می‫سپاریم.»

من با این حرف مرجانم به این فکر شدم که با گرفتن دو هزار آن می‫خواهد که از من خر لنگ بسازد تا دیگر نتوانم که از جایم تکان بخورم مگر اینکه خودش چهار دست و پا مرا پس ببرد افغانستان. من به صراف گفتم:

«ما به شما اعتماد داریم و گرفتن دو هزار آن هم هیچ معنیی ندارد، چون ما از این پول خرج نمی‫کنیم و در خانه هم به آن نیاز نداریم که آنرا بی‫مورد از استفاده شما خارج کنیم.»

مرجانم هر دلیلی که گفت من دلیل قوی‫تر از آنرا برایش گفتم، بگو مگو زیاد شد، از جزئیات گفتگو‫ها می‫گذریم، خلاصه اینکه مرجانم در این سیاستش بر علیه من شکست خورد و با دغدغه و دلشوره به خانه برگشت.

* * *

تلاش مرجانم ادامه دارد، به فکر راه سیاسی دیگر می‫شود تا مرا شکست بدهد، با نوید در لندن تماس می‫گیرد و برایش می‫گوید: «ببین این کار خود پسند حمید را، تمام پول را دو دستی نزد صراف گذاشت، مگر می‫شود که آدم به یک صراف بیگانه اعتماد کند؟ حمید را بفهمان که پول را از صراف بگیرد، مگر ما خودمان در دشت و کوه مانده ایم که پول را نزد صراف امانت بگذاریم؟ پول در خانه باشد بهتر است یا نزد صراف؟ شاید که صراف پول مردمان دیگر را نیز امانت بگیرد و یک روزی از پیش همه فرار کند، یا شاید اتفاقی برایش بیفتد و دیگر او را نبینیم.»

نوید به من اصرار کرد که پول را از صراف بگیر و در خانه بگذار. تا آمدن قاچاقبر از مشهد من به بهانه، چند روز کار را لفت دادم و پول را از صراف نگرفتم تا اینکه بالاخره حوصله مرجانم به سر رسید، من شماره تلفن قاچاقبر را از صراف گرفتم، با قاچاقبر تماس گرفتم، در مورد مسکو رفتن با او کنار آمدم و با یکدیگر قرار گذاشتیم که برویم پیش صراف و از نزدیک در این مورد قرارداد ببندیم. مرجانم هنوز بخاطر گرفتن پول اصرار دارد. سر قراری که با قاچاقبر دارم همراه با مرجانم حرکت می‫کنم که برویم پیش صراف. مرجانم به قصد گرفتن پول با من می‫رود، اما من به قصد قرارداد بستن با قاچاقبر. من خدا خدا می‫کنم که قاچاقبر سر قرارش برسد تا پول دست مرجانم نیفتد. وقتی که پیش صراف می‫رسیم مرجانم مشتاق شمردن پول است، اما من مشتاق دیدار قاچاقبر. قاچاقبر کمی دیرتر می‫رسد. من به مرجانم گفتم: «منتظر باش که قاچاقبر الان می‫آید و من با او حرف می‫زنم.»

«گرفتن پول چه ربطی به آمدن قاچاقبر دارد؟ پول را بگیر، قاچاقبر که آمد باز حرفت را بزن.»

- «بخاطر گرفتن پول عجله نکن. من با قاچاقبر قرار دارم، ذاتا ً اینجا منتظر که هستیم، وقت آخر تمام کار‫ها با هم پیش می‫رود.»

نیم ساعت بعد قاچاقبر از راه رسید. با قاچاقبر به توافق رسیدم که از راه آذربایجان مرا مسکو ببرد، تا وقتی که مسکو نرسیده ام هیچ پولی به او تعلق نخواهد گرفت، پول نزد صراف امانت می‫ماند، یا من مسکو می‫روم پول به قاچاقبر تعلق می‫گیرد و یا اینکه برگشت می‫خورم پول به خودم تعلق می‫گیرد. قرار بر این شد که پول نزد صراف بماند و من آماده رفتن شوم تا قاچاقبر مرا بسوی آذربایجان حرکت بدهد. مرجانم در این سیاستش هم شکست می‫خورد، به خانه بر می‫گردیم، من برای هفته آینده آماده حرکت می‫شوم، مرجانم هیچ آرام و قراری ندارد، در زبان می‫گوید من طاقت دوری از تمام پسرانم را ندارم حداقل یکی از آنها باید پیشم بماند، اما در واقع به از دست دادن پول فکر می‫کند، روز رفتنم به سرعت در حال نزدیک شدن است، مرجانم به فکر تلافی شکستش می‫شود، در این موقع مرجانم تلفن را بر می‫دارد با نوید تماس می‫گیرد و می‫گوید:

«تو چرا مرا درک نمی‫کنی؟ حمید اگر از پیشم برود من باز هم مثل پارسال فشار عصبی می‫گیرم و دیوانه می‫شوم.»

«چرا؟ با آمدن او چه نگرانیی داری؟ حالا که طرف ترکیه نمی‫رود که راه خطرناک و پرجنجال باشد، طرف مسکو می‫رود، در راه مسکو پلیس از قاچاقبران پول می‫گیرد، با پول کار حل می‫شود و دیگر خطری وجود ندارد.»

«بدون خطر برود، تا لندن هم برسد، پیش تو زندگی کند، اما من که تنها می‫مانم چه می‫شود؟»

«تو که تنها نیستی، تو با مستانه زندگی می‫کنی و اگر افغانستان بروید افسانه هم پیشت می‫باشد.»

«دختر که عروسی کرد دیگر مال مردم شد، نمی‫شود که آدم روی دختر حساب باز کند.»

«دختر و پسر هیچ فرقی ندارد، چه با دخترت زندگی کنی و چه با پسرت، هر دوی آن هیچ فرقی با یکدیگر ندارد.»

«چطور فرقی ندارد؟ مگر می‫شود که فرقی نداشته باشد؟ آدم سه تا پسر داشته باشد، اما یکی آن هم پیشش نباشد!»

«‫از پسر چه انتظاری داری که از دختر نداری؟»

«آدم بمیرد، اما یک تا پسرش هم نباشد که بالای جنازه اش برود!»

این حرف همیشگی مرجانم بود که می‫گفت آدم بمیرد، اما یک تا پسرش هم نباشد که بالای جنازه اش برود!

«نگران نباش! در آینده کار ترا هم قانونی درست می‫کنیم که تو هم بیایی و با ما زندگی کنی.»

«اگر یک تا پسرم هم پیشم نماند تا آن موقع من فشار عصبی گرفته ام، دیوانه شده ام و مرده ام.»

«پس چی فکر می‫کنی؟ آیا می‫خواهی که حمید از آمدن صرف نظر کند؟»

«بلی، حرف مرا که گوش نمی‫کند، تو بفهمانش که از رفتن صرف نظر کند.»

«باشد، پس گوشی را برایش بده که من بگویم از آمدن صرف نظر کند.»

نوید به من گفت: «از آمدن صرف نظر کن و بروید پول را از صراف بگیرید.»

* * *

قرار بود که من با پول نوید بروم، وقتی نوید راضی نیست که من بروم، حتی پول رفتن تا سیاره ماه هم اگر از او در اختیارم قرار بگیرد من بی‫اجازه او نمی‫روم. از این رو تصمیمم بر این می‫شود که برویم پول را از صراف بگیریم. با صراف قرار می‫گذارم که برویم پول را ازش بگیریم. پیش از این مرجانم بی‫حال و بی‫حرکت شده بود، اما حالا برای من هیچ حال و حرکتی باقی نمانده است و کاملا ً گیج و بی‫روح شده ام. در حالیکه سرم دور می‫زند، چشمانم بی‫نور شده است و پیرامونم را هیچ نمی‫دانم با مرجانم حرکت می‫کنم که برویم پول را از صراف بگیریم. وقتی که پیش صراف می‫رسیم، یک خانم هزارگی آنجا نشسته است که پسرانش از اروپا برایش پول فرستاده اند و او آمده است که پولش را از صراف بگیرد. وقتی که می‫خواهیم پول را از صراف بگیریم، در مورد صرف نظر کردن از رفتن با صراف حرف می‫زنیم، خانم هزارگی متوجه می‫شود که من می‫خواهم اروپا بروم اما مرجانم به من اجازه نمی‫دهد، به مرجانم می‫گوید:

«پسرت می‫خواهد که اروپا برود اما تو اجازه نمی‫دهی که برود؟»

«بلی، برای من خیلی سخت می‫گذرد که تنها بمانم.»

«اگر برود که خیلی خوب می‫شود که از بدبختی‫های افغانستان نجات پیدا کند.»

«خوب که می‫شود، اما اگر من تنها بمانم دیوانه می‫شوم، من در زندگی بی‫اندازه زجر کشیده ام، دیگر عصابم سالم نمانده است، اگر از پیشم برود من دیوانه می‫شوم.»

«من هم بی‫اندازه زجر کشیده ام، به این نبین که هنوز زنده مانده ام، اگر پیشت بنشینم و گذشته ام را تعریف کنم، شاید خودت قبول کنی که تو به اندازه من زجر نکشیده‫ای، من هم چهار تا بچه دارم، اما تنها زندگی می‫کنم، خدا را شکر که هر چهار تا بچه‫هایم در اروپا قبول شده اند و از بدبختی‫های افغانستان نجات یافته اند. من فقط لذت می‫برم که رنج و غذاب‫هایی را که من در زندگی کشیدم بچه‫هایم دیگر نمی‫کشند، در اروپا هم درس می‫خوانند و هم خرج خودم را می‫فرستند، تو هم پسرت را بگذار که برود و از وحشت و بدبختی‫های افغانستان نجات پیدا کند.»

من به خانم هزارگی گفتم: «مادرم تنها هم نیست، دو تا خواهرانم هستند که با آنها زندگی کند، اما می‫گوید که من نمی‫خواهم با دختر زندگی کنم.»

«اوه! خوش به حالت که دو تا دخترانت هم پیشت هستند! پس چرا می‫گویی که من تنها هستم؟ بگذار که برود، من هیچ کسی را ندارم و تنهای تنها زندگی می‫کنم، من با دو تا زنانی مثل خودم که آنها هم تنها هستند زندگی می‫کنم، من و تو که تمام بدبختی‫های افغانستان را کشیده ایم، چرا می‫خواهی که این هم تمام عمرش تلخ و تباه شود؟ بگذار که برود و نجات پیدا کند.»

مرجانم هیچ چیزی نگفت، من برایش گفتم: «آیا تو راضی هستی که پول را نگیریم و من با قاچاقبر حرکت کنم؟»

با حالت مظلومانه گفت: «خوب، اگر می‫خواهی که نجات پیدا کنی پس برو دیگر.»

- «خیلی خوب، پس پول همین جا باشد، من روزی که با قاچاقبر قرار دارم حرکت می‫کنم.»

مرجانم روبروی خانم هزارگی دل ناخواسته فداکاری را قبول می‫کند، یعنی به من اجازه می‫دهد که بروم و زندگی خودش را فدای زندگی من می‫کند، به این صورت فعلا ً از گرفتن پول صرف نظر کردیم و رفتیم خانه.

* * *

مرجانم خوب می‫دانست که من به هیچ عنوانی راضی نیستم که به افغانستان برگردم و او به هیچ عنوانی از کله‫شقی دستبردار نبود. بعد از رفتن مان به پاکستان من موضوع طالبان را برایش گفتم که کار خودم بوده است تا او بداند که من جدی هستم و از سرم دست بردارد. من هر عکس‫العملی که نشان می‫دادم کینه و لجاجتش در مقابلم بیشتر می‫شد اما کمتر نمی‫شد. روبروی مردم من برایش می‫گفتم: «خودت می‫دانی که من نمی‫خواهم در افغانستان زندگی کنم، دیدی که حتی طالبان را پشت خانه آوردم، پس چرا از لجبازی دستبردار نیستی و می‫خواهی کاری کنم که بیشتر از این مسخره مردم شوی؟»

مرجانم غرور لجوجانه داشت، در هر کاری که لج می‫کرد انعطاف پذیری نداشت، فکر می‫کرد که اگر انعطاف پذیری نشان بدهد غرورش شکسته است. در اینجا تنها آنچه که برایش ارزش دارد، اصرار به غرور لجوجانه اش می‫باشد و بدست آوردن پول نقدی که در امانت صراف خوابیده است. از پیش صراف به خانه برگشتیم، روز حرکتم نزدیک می‫شود، یک روز مانده است که فردای آن با قاچاقبر حرکت کنم. مرجانم هیچ آرام و قراری ندارد، داخل خانه این بر و آن بر می‫چرخد و با قیافه پر کینه و بدبینانه خیره خیره بسوی من نگاه می‫کند. بالاخره غروب می‫شود و هوا رو به تاریکی، مرجانم ناگهان با صدای بلند شروع می‫کند به فریاد زدن، با صدای بلند و جیغ زنان من، نوید و خانم هزارگی را نفرین می‫کند: «واّی نوید الهی خبر مرگت را بشنوم! واّی کاش خدا شما اولاد‫های خر را به من نمی‫داد!پدر خر تان مثل خر مردار شد مرا تنها گذاشت و شما هم تنها می‫گذارید! واّی هزاره زن الهی که خبر مرگ تمام اولاد هایت را بشنوی! واّی داغ اولاد هایت در دلت بماند!...»

صدایش را حتی همسایه طبقه پایینی هم می‫شنود، در حالی که دارد داد و فریاد می‫کند، گوشی را بر می‫دارد با نوید تماس می‫گیرد، وقتی که نوید تلفن را جواب می‫دهد، مرجانم بی‫آنکه حرفی بزند، تا دو - سه دقیقه به همان نفرین کردن و داد و فریاد اولیش ادامه می‫دهد و بالاخره وقتی که شروع می‫کند به حرف زدن، به نوید می‫گوید: «اگر حمید هم از پیشم برود، کفنم را آماده کنید که او برود من مرده ام.»

به این صورت مرجانم در نهایت برنده شد و کار رفتنم را به هم زد. پول را از صراف گرفتیم و مرجانم به آرزوی اصلیش، آنچه که من از اول فکرش را کرده بودم رسید. پول را گرفت و از لحظه‫ای که پول را گرفت بی‫آنکه علت خاصی وجود داشته باشد یکی دو ماه با من حرف نزد. در یک خانه با هم زندگی می‫کردیم و خانه برایم زندان شده بود، علامت کینه و بدبینی در چهره اش بیداد می‫کرد و هر لحظه که قیافه پر کینه اش را می‫دیدم داغم تازه‫تر می‫شد. آن روز‫ها من از نظر مالی در بدترین شرایط قرار گرفته بودم. فقط غذایم را در خانه با آنها می‫خوردم، اما نه لباس درست داشتم، نه کفش و نه پول کرایه اتوبوس و به این سبب مجبور شدم که این بر و آن بر دنبال کار بگردم. با یک همشهری مان آشنا شدم به نام شاه‫ملنگ که در افغانستان از مردم دهکده‫های نزدیک ما بود و با او در بازار کفش فروشی شروع به کار کردم. شاه‫ملنگ در بازار بزرگ تهران مغازه عمده فروشی کفش داشت، من از پیش شاه‫ملنگ دو - سه جفت کفش می‫گرفتم، می‫بردم بیرون در پیاده رو‫ها به مردم می‫فروختم، دستفروشی می‫کردم، کار پر درد سری بود و درآمد چندانی هم نداشت که دلم به آن خوش باشد.

* * *

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

«تو به ما دروغ می‫گویی خیال کرده‫ای که ما اینقدر احمق هستیم که حرفت را باور می‫کنیم؟ طالبان آمدند که حمید را دستگیر کنند! حمیدک! مگر اینقدر آدمک مهمی شده است که طالبان بخواهند دستگیرش کنند؟ برای ما دروغ درست کرده اید و به همین بهانه می‫خواهید که در پاکستان زندگی کنید؟ مگر در افغانستان چی کم داشتید که آمدید اینجا؟ سریع برگردید بروید افغانستان! حمیدک آدمک مهمی نیست که طالبان بخواهند دستگیرش کنند. خیال کرده‫ای که در پاکستان زندگی کردن ارزان است؟ ترا سیری لگد زده است که آمده‫ای اینجا؟ با پولی که در افغانستان راحت زندگی کردید، خیال کرده‫ای در اینجا هم می‫توانید که راحت زندگی کنید؟ اگر اینجا زندگی کنید باید پول کرایه خانه، آب، گاز و برق بدهید. خیال کرده‫ای که ما سر گنج نشسته ایم که بتوانیم برای شما اینقدر پول بفرستیم؟ ما که ذاتا ً نمی‫توانیم برای شما پول بفرستیم، ما مسئولیت بچه‫های مان را داریم، نوید و ولید چقدر بخاطر شما زیر فشار باشند؟ بالاخره آنها هم آینده دارند. آیا می‫خواهی که فقط زیر فشار شما بمانند و برای آینده خود هیچ کاری نکنند؟...»

هنگامه که گفت در پاکستان زندگی خرج دارد و باید پول آب، گاز و برق بدهید حقیقت گفت، چون در افغانستان آب و گاز و برقی وجود نداشت که ما برای آنها پول می‫دادیم.شاید که بیشتر از نیم ساعت گاهی هنگامه گوشی را گرفت مرجانم را فشرد و گاهی مزدک. هر دوی آنها آنقدر مرجانم را فشردند و خشکاندند که حتی مرجانم که می‫خواست حرف بزند صدا از گلویش بیرون نمی‫شد و خشکش زده بود.

بالاخره برای من عصاب نماند و خودم گوشی را از دست مرجانم گرفتم. تا حالا من با هنگامه و مزدک رودربایستی داشتم، خودم را محتاج آنها می‫دانستم و هیچ وقت حرف تندی در مقابل آنها نزده بودم. گوشی را از دست مرجانم گرفتم به هنگامه گفتم:

«‫من به تو اجازه نمی‫دهم که در مورد زندگی من حرف بزنی. من هرکجا که خودم دوست دارم می‫خواهم که زندگی کنم و به هیچ کسی دیگر ربطی ندارد که من در کجا می‫خواهم زندگی کنم...»

هنگامه از بس که سر مرجانم غر زده بود، صدایش سوخته بود و از هیجان نفس‫های عمیق می‫کشید و با صدای سوخته و نفس‫های عمیق به من گفت:

«‫تو آدم مهمی نیستی که برای من مهم باشد کجا می‫خواهی زندگی کنی. اما این را می‫دانی که زندگی کردن در پاکستان خرج دارد؟ ما نمی‫توانیم که در این گرانی پاکستان خرج شما را بفرستیم، شما خبر شدید که ما در اینجا ماشین گرفته ایم خیال کردید که وضع ما خیلی خوب است، اگر مجبوریت نبود همین ماشین را هم نمی‫گرفتیم،ما از شکم مان زده ایم و از خوراک مان بریده ایم تا پول ماشین را جمع کردیم، من در زندگی تو حرفی نمی‫زنم، اما این را هم بدان که ما نمی‫توانیم برای شما پول بفرستیم!»

چندی قبل از زبان شان شنیده بودم که می‫گفتند ما ماشین خریده ایم، اما من در افغانستان آنچنان وحشت زده شده بودم که حتی نام خودم هم که یادم مانده بود زیاده بود تا چه برسد بر اینکه ماشین آنها یادم بماند.

- «قرار نیست که شما روزی مردم را بدهید. خیال نکن که چشم مردم بسوی شما‫ست! من از شما پول نخواسته ام و انتظاری هم ندارم که شما به من پول بفرستید.»

«من که ذاتا ً نمی‫توانم به شما پول بفرستم. دل شما به نوید و ولید هم نمی‫سوزد که آنها چقدر زیر فشار قرار بگیرند.»

- «گفتم که من از شما انتظار ندارم. قرار نیست که شما روزی مردم را بدهید.»

«من که خودم را نمی‫گویم، نوید و ولید از کجا برای شما پول بیاورند؟»

- «گفتم که من از شما پول نخواسته ام.»

«من که خودم را نمی‫گویم، اما نوید و ولید از کجا بیاورند؟»

- «من که می‫گویم شما، منظور من فقط تو نیستی، من همه ایتان را می‫گویم.»

«باشد من نه، اما نوید و ولید از کجا بیاورند؟»

- «من که می‫گویم شما، خیال نکن که من به تو شما خطاب می‫کنم! تو چندان آدم باشخصیتی نیستی که من به تو شما خطاب کنم. من که می‫گویم شما، منظور من همه ایتان هستنید، هم تو و هم نوید و ولید. تو چه کاری به زندگی ما و گرانی پاکستان داری؟ من ایران می‫روم و خودم در آنجا کار می‫کنم.»

«این حرف‫های گُنده را که می‫زنی، بدان که آمدن به همین پاکستان هم کار آسانی نیست که هر کسی بتواند بیاید!»

از این حرف منظورش اینکه اگر با پول ما نبود شما تا همین پاکستان هم نمی‫توانستید که بیایید. من با حرف‫هایی که به هنگامه گفتم دهنش را خاموش کردم.هنگامه از آن کسانی بود که خودش را می‫گرفت و به آسانی با هر کسی حرف نمی‫زد. اگر با کسی حرف می‫زد، دماغش را بالا گرفته حرف می‫زد که یعنی تو خیلی ممنون باش که من با تو حرف می‫زنم. اکثر وقت ها با سوزنمایی و پوز دادن با دیگران حرف می‫زد. من که داشتم با هنگامه حرف می‫زدم، آنها نیز دکمه بلندگوی تلفن را روشن گذاشته بودند ودر آنجا مزدک نیز صدایم را شنید و خاموش شد. من که اول گوشی را از دست مرجانمگرفتم مزدک در آنجا فهمید که من گوشی را گرفته ام. در اول او نیز کم‫کم غر می‫زد، اما وقتی دید که من مثل مرجانم نیستم که او هر قدر غر بزند من چیزی نگویم دیگر خودبخود خاموش شد. من طبیعتا ً در گذشته هم هیچگاه با هنگامه و مزدک سازگاری نداشتم و من و آنها همیشه با یکدیگر به مثل آب و روغن بودیم. هر وقت که با یکدیگر حرف می‫زدیم حتی حرف خوب آنها سر من بد می‫خورد و حرف خوب من سر آنها بد می‫خورد. مزدک چاریکاری بود، آنها اول در دانشسرای پولی تکنیک کابل با یکدیگر هم‫صنفی بودند و از همان جا با یکدیگر آشنا شدند و با هم ازدواج کردند. هنگامه و مزدک هر دو خیلی باهوش و زرنگ بودند، اما مزدک باهوشتر و زرنگتر. وقتی که پاکستان آمدیم مزدک منظورم را فهمیده بود که من قصد اروپا رفتن را دارم و مخصوصا ً وقتی که حرف ایران رفتن را زدم او کاملا ً مطمئن شد که من می‫خواهم اروپا بروم. مزدک گوشی را از دست هنگامه گرفت و به من گفت:

«حمید، من می‫دانم که تو می‫خواهی اروپا بیایی. اگر اروپا بیایی واقعا ً که زندگی در اینجا خیلی راحت است. اما تو به این خیال نباش که به کمک دیگران بیایی! هرکس که اروپا آمده است به کمک دیگران نیامده. برو افغانستان خودت کار کن، پول بدست بیار و با پول خودت بیا اروپا! اگر با زحمت و غیرت خودت بیایی، آمدن هم خیلی لذتبخش‫تر است. مرا کسی کمک نکرده است، به زحمت خودم آمده ام و به همین خاطر برای من زندگی کردن در اینجا واقعا ً لذتبخش است. اگر تو با زحمت و غیرت خودت نیایی و با کمک دیگران بیایی، بدان که در اینجا هم عرضه کار کردن را نخواهی داشت و به آسایش هم نخواهی رسید!»

- «باشد، من با زحمت خودم می‫آیم، اما در افغانستان کار پیدا نمی‫شود که من زحمت بکشم، من ایران می‫روم، یک مدتی در آنجا کار می‫کنم و به تدریج می‫روم به کشور‫های دیگر.»

«این فکرت کاملا ً اشتباه است. اگر تو در افغانستان نتوانی کار کنی در ایران هم نمی‫توانی کار کنی و در این صورت اگر به کمک دیگران اروپا بیایی در اینجا هم نمی‫توانی کار کنی.»

- «فکر من همین است که هست، فکر هرکس به درد خودش می‫خورد، من نمی‫توانم که از فکر تو استفاده کنم.»

* * *

‫مزدک که گفت من با زحمت خودم و با پول خودم اروپا آمده ام، حقیقت گفت. مزدک واقعا ً که آدم خیلی زیرک، زرنگ و بلند همتی بود، در هر محیطی که قرار می‫گرفت به بهترین کار‫های راحت و پر درآمدی مبادرت می‫کرد که آنگونه کار‫ها در شأن هرکس نبود. از نظر ظاهری هم قد بلند بود و ظاهر خیلی مردانه‫ای داشت که مردم خودبخود مجذوب ظاهرش می‫شدند و در مسئولیت سپاری صلاحت‫های کلیدی را به او می‫سپردند و واقعا ً که شایستگی همچون صلاحیت‫هایی را هم داشت. تا وقتی که در افغانستان بود، در یک مؤسسه بازسازی با خارجی‫ها کار می‫کرد، خودش آمر مؤسسه بود و صلاحیت گماردن افراد در مقامات دیگر نیز بدست او بود. در بهترین نقطه اسلام‫آباد خانه گرفته بود و خانواده اش در همان جا زندگی می‫کردند. بعد از آن با سرمایه‫ای که خودش درست کرده بود با خانواده اش رفت مسکو و در آن زمان در حالیکه روس‫ها به سیستم زندگی کمونیستی خو گرفته بودند، پس از فروپاشی سیستم کمونیستی در کار و تجارت آزاد آشنایی نداشتند، در این فرصت مزدک در آنجا در بازار تجارت بی‫رقیب شروع به کار خرید و فروش و تجارت آزاد کرد که درآمد خیلی خوبی از آن داشت، دو تا مغازه لباس فروشی را راه انداخت، نوید، ولید و جانانه را نیز نزد خودش خواست تا در مغازه‫ها پیشش کار کنند، سپس با پول هنگفتی که از کار لباس فروشی در مسکو در آورد از آنجا با خانواده اش با هواپیما رفت به کشور هالند، در آنجا نخست اقامت دایمی گرفت و سپس شهروند شد و بعد از رفتنش به هالند مغازه‫هایش در مسکو هنوز هم فعال بودند.

مزدک که به من گفت تو هم سعی کن که با زحمت و غیرت خودت اروپا بیایی، من از هیچ نظری با او قابل مقایسه نبودم. من یک آدم ریز و کوچک، کم جرأت، دست و پا چلفتی و با ظاهر زنانه که به قول معروف ایزک (اواخواهر) بودم، بدون تجربه در هیچ کاری و از نظر سنی هم مزدک حداقل پانزده سال از من بزرگ بود. این را همه می‫دانند که یک آدم کم سن و سال، ریز و کوچک و مخصوصا ً که اواخواهر هم باشد، مردم در هیچ کاری رویش حساب باز نمی‫کنند که کار و مسئولیتی را دستش بسپارند. اما مزدک خودش را با من مقایسه می‫کرد و می‫خواست که من هم مثل او از کار و زحمت خودم در افغانستان پول بدست بیاورم و بروم اروپا.

* * *

‫وقتی که پاکستان رسیدیم من به این فکر بودم که در آنجا ماندگار نشویم و از آنجا باید فورا ً بسوی ایران حرکت کنیم. اما مرجانم دنبال خانه گرفتن افتاد و خواست که همان جا بمانیم. وقتی که هنگامه و مزدک به ما حرف‫های زشت زدند و سروصدا راه انداختند من خوشحال شدم، چون دیگر دوره سیاست بازی‫ها و زیر خاک بری‫ها به پایان رسید، من هم زنجیر رودربایستی را پاره کردم و تضادی بین من و آنها به تضاد علنی تبدیل شد. من داد و بیدادگری آنها را بهانه کردم و به مرجانم گفتم: «من نمی‫خواهم در پاکستان بمانم که باز هم حرف زشت آنها را بشنوم، من ایران می‫روم، در آنجا کار می‫کنم و خودم خرجم را در می‫آورم.»

در این موقع من دنبال شر و شور بودم تا پیاز مرجانم در پاکستان بیخ نگیرد که به من بچسبد و چند سال دیگر هم در پاکستان بمانم، اما شر و شور من به جایی نرسید، مرجانم در پشاور خانه گرفت و همان جا ماندگار شدیم.

‫هنگامه و مزدک در کار شیطانت هم لنگه نداشتند، خودشان که طبیعتا ً با من بد بودند و دیگران را هم نمی‫خواستند که با من خوب باشند. آنها بعد از آنکه با من گفتگو کردند، در هالند مغز ولید را شستشو دادند تا کمکم نکند و در لندن با نوید تماس گرفتند تا مغز او را هم شستشو بدهند که کمکم نکند. من از ولید که ذاتا ً انتظاری نداشتم که کمکم کند، چون من و او در زندگی هیچگاه با یکدیگر نه خوب داشته بودیم و نه بد. چند روز بعد از این قضیه بود که نوید با من تماس گرفت و تمام حرف‫هایی را که هنگامه و مزدک به من گفته بودند او نیز گفت: «در پاکستان گرانی است، ما نمی‫توانیم که در اینجا خرج شما را بفرستیم، اگر می‫خواهی که اروپا بیایی، برو در افغانستان خودت کار بکن، پول در بیار و با پول خودت بیا اروپا!»

- «من ایران می‫روم، در آنجا یک مدتی کار می‫کنم و با پول خودم به تدریج می‫روم به طرف کشور‫های دیگر.»

«اگر اهل کار باشی در همان افغانستان کار می‫کنی و اگر اهل کار نباشی در هیچ جا نمی‫توانی کار کنی. مردم در همان افغانستان زحمت کشیده اند، پول در آورده اند و از همان جا آمده اند اروپا. اگر در همان افغانستان عقلت کار نکند که بتوانی پول در بیاروی در هیچ جا عقلت کار نمی‫کند.»

- «از حرف‫هایی که می‫زنی مشخص است که هنگامه و مزدک این حرف‫ها را برایت یاد داده اند، چون عین همان حرف‫هایی را می‫زنی که از زبان آنها هم شنیده ام. مگر تو خودت عقل نداری که از عقل خودت حرف بزنی؟ در افغانستان کی پول درآورده است به غیر از دزدی و زورگیری و حق مردم خواری؟ اگر در افغانستان کار است، پس چرا کشور‫های خارج به گرسنگان افغانستانی کمک می‫کنند؟»

«تو که اینقدر می‫نالی، پس افغانستان نروید، همین جا باشید، من خرج تان را می‫فرستم و دیگر حرف ایران رفتن را هم نزن.»

- «من که ذاتا ً نمی‫توانم افغانستان بروم. اگر بروم طالبان دنبالم هستند و دستگیرم می‫کنند.»

من از گفتن در مورد طالبان غمگین می‫شدم، چون به خود می‫گفتم دیگران در خارج از افغانستان به خارجی‫ها کیس درست می‫کنند که خارجی‫ها آنها را دوباره به افغانستان هل ندهند، اما من به خانواده خودمان کیس درست می‫کنم که دوباره نکِشندم به افغانستان. من به مرجانم همیشه می‫گفتم: «در روز آخرت زمانی که من و تو برویم جهنم بالای سر من هیچ دیده‫بانی ضرورت نیست که نگذارد از من جهنم فرار کنم، چون تا روزی که تو با من باشی هر لحظه از پایم می‫کشی و نمی‫گذاری که فرار کنم.»

* * *

در پشاور خانه گرفتیم و همان جا ماندگار شدیم. پنج هزار روپیه‫ای را که به بهانه پاسپورت در جلال‫آباد از مرجانم گرفتم، بخاطری گرفتم که مرجانم هیچ وقت به من پول خرجی نمی‫داد. در افغانستان تمام خرجم را خودم در می‫آوردم، بعد از فراغت از دانشگاه در یک داروخانه شخصی کار می‫کردم و حقوق می‫گرفتم و در دوره دانشگاه حدود ۲۵۰متر مربع زمین پیش روی خانه مان بود، من پیش از فرا رسیدن فصل بهار آن زمین را پلاستیک می‫گرفتم، در آنجا نهال‫های گل، فلفل، بادنجان و گوجه می‫کاشتم، نهال‫ها را به یک نفر می‫فروختم و او به مردم می‫فروخت و من از همین کار تمام خرج دانشگاهم را در می‫آوردم. وقتی که طرف پاکستان حرکت کردیم من فکر کردم که مرجانم در پاکستان به من پول نمی‫دهد و من با پول خرجیم مشکل خواهم داشت، لذا با همین نقشه یعنی به بهانه پاسپورت آن پول را ازش گرفتم. من و مرجانم هیچ وقت به یکدیگر اعتماد نداشتیم، وقتی که در پشاور خانه گرفتیم برای اینکه مرجانم جیب لباس‫هایم را نگردد و آن پول را پیدا نکند، من پول را پشت کاپشنم زیر آستر آن قرار دادم تا از آن کم‫کم بگیرم و خرج کنم. در پشاور هوا گرم بود، پوشیدن کاپشن لازم نبود و کاپشنی را که پول را در آن جاسازی کردم داخل کمد لباس آویختم. اولین روز‫هایی که در پشاور خانه گرفتیم مرجانم بخاطر شر و شور‫های من با هنگامه و مزدک که در آنسو دیگران را نیز تحریک کرده بودند برای یک مدتی بیماری روحی گرفت. بعضی وقت که زیاد فکر می‫کرد خودبخود نفس‫های عمیق می‫کشید، کم‫کم نفس‫هایش عمیق‫تر می‫شد، تمام بدنش به لرزه می‫افتاد، کم‫کم صدا در می‫آورد، صدایش بلند‫تر و بلند‫تر می‫شد، با صدای بلند جیغ زدن را ادامه می‫داد تا اینکه خسته می‫شد و از حال می‫رفت، در جایی که افتاده بود به خواب می‫رفت و زمانی که از خواب بیدار می‫شد عصابش آرام می‫شد، اما اینکه چه بر سرش آمده بود هیچ چیزی نمی‫دانست. این حالت چندین بار برایش تکرار شد. در این روز‫ها تلفن هم در خانه بود و شر و شور آنقدر زیاد شده بود که هر روز هنگامه، مزدک و نوید تماس می‫گرفتند و می‫خواستند که ما را وادار به برگشتن به افغانستان کنند. می‫گفتند که هیچ اتفاقی به حمید نمی‫افتد، شما برگردید، بروید افغانستان. هنگامه و مزدک در آنسو در مقابل من سنگر گرفته بودند تا من بیشتر از این بسوی اروپا پیشروی نکنم و برای باز پس گیری مواضع از دست رفته یعنی مرز‫های پاکستان هم بر علیه من ضد حمله را شروع کرده بودند. از اینسو من هم با وجودی که حاضر به عقب نشینی نبودم حملاتم برای پیشروی بسوی اروپا همچنان ادامه داشت. به این صورت اوضاع خانه بطور سرسام‫آوری آشفته شده بود و در این وضعیت بیماری روحی مرجانم روز بروز شدید‫تر می‫شد.

یک خانم مجرد از اقارب مان که ۳۳ - ۳۴ سال سنش بود در پاکستان تنهایی زندگی می‫کرد. آن خانم در وقت مریضی مرجانم بعضی وقت می‫آمد خانه ما و با مرجانم می‫نشست. یک روز آمد با مرجانم نشست و من رفتم بیرون برای قدم زدن. اول که رفتم بیرون مرجانم به هوش و سر حال بود، اما وقتی که برگشتم، دیدم که فشار عصبیش دوباره تکرار شده و بیهوش در گوشه خانه افتاده است. آن خانم که پیشش نشسته بود، وقتی که من داخل اطاق شدم، دیدم که دارد کمد لباس را می‫گردد. وقتی که من در را باز کردم او به شدت تکان خورد و چشمانش بی‫حرکت بسوی من ایستاد و آنهم تکانی که شاید نیم متر از جا پرید، اما هنوز در کمد باز و دستش داخل کمد مانده بود، خشکش زده بود و نمی‫توانست که تکان بخورد. من که در سادگی لنگه نداشتم فکر کردم که بعضی وقت آدم به فکر فرو می‫رود و اگر به یکبارگی در باز شود، می‫ترسد و تکان می‫خورد. اما نگفتم که چرا در وقت گشتن کمد باید تکان بخورد؟ فکر کردم که حتما ً برای اینکه مرجانم بیهوش شده است، او بخاطر بیهوشی اش دنبال چیزی بوده است. دو روز قبل پول زیر آستر کاپشنم بود، اما فردای آن که نگاه کردم، دیدم آستر کاپشنم پاره شده و پول برداشته شده است. یادم آمد که دیروز وقتی من داخل اطاق شدم، آن خانم بد جوری تکان خورد. شاید که پیش از آمدن من پول را برداشته بود و هنوز دنبال پول گنده‫تر می‫گشت. اول که پول را سر جایش ندیدم، سرم به درد آمد، فشار مغزم بالا رفت و کله ام چند برابر سنگین شد. سر جایم نشستم و دستم را روی پیشانیم گذاشتم تا آرامش بگیرم. بخود گفتم قمار را که باختی، اما حریف را از دست نده! پس بهتر است که هیچ صدایت را در نیاوری، حالا پول که رفته است و بخاطر پول دوستی ما با آن خانم و خانواده شان نباید که بهم بخورد. خودم را به بی‫خیالی زدم و پول را به زودی کاملا ً فراموش کردم که انگار هیچ پولی نداشته بودم. آن خانم در گذشته در کابل معلم بود. اول که دیدم پولسر جایش نیست، با خود گفتم این خانم از آن معلمانی است که به شاگردانش می‫گوید شما تربیت فامیلی ندارید، اما خودش بی‫اندازه بی‫تربیت، بی‫ادب و بی‫شخصیت است. دوباره فکر کردم و به خود گفتم نه، آفرین به این خانم! دمش گرم! خیلی هم با تربیت، با ادب و با شخصیت است، او در اینجا تنهایی زندگی می‫کند و کسی را ندارد که کمکش کند، اما ما در اینجا کمک می‫شویم، من خیلی آدم بی‫شرف و بی‫وجدانی هستم، خودم اصلا ً فکرش را نمی‫کردم و عرضه اش را هم نداشتم که این پول را به او بدهم، اما حقش بود که باید مال او می‫شد، آفرین به غیرتش و آفرین به شرفش!

من خودم شخصا ً در زندگی وجدانم قبول نکرده است که پول یا اموال کسی را بر دارم و هیچ وقت فکر برداشتن را هم نکرده ام. اما فقط همیشه لذت می‫بردم که سر مرجانم کلاه بگذارم و پولش را بگیرم و آنهم بخاطر تضادی که با یکدیگر داشتیم. مرجانم خیلی خسیس بود و هیچ وقت به من پول نمی‫داد. برای من جالب نبود که پول را از کیفش بردارم، اما همیشه به بهانه‫های مختلف از پیشش پول می‫گرفتم و خرج می‫کردم. مرجانم در اوایل نمی‫دانست که من به هر بهانه‫ای پول بیشتر ازش می‫گیرم، اما بعدا ً که متوجه شد، روز بروز در مقابل من هشیارانه‫تر عمل می‫کرد. من هم در مقابل او فکر‫های عجیب‫تری می‫کردم و پول بیشتر ازش می‫گرفتم تا اینکه بالاخره حرف به جایی رسید که مرجانم دیگر به من هیچ اعتماد نداشت و در هیچ معامله‫ای از من کمک نمی‫خواست. در خرید کردن و بازار رفتن اگر کمکی در کار بود، از خانواده‫های خاله‫ها و دایی‫هایم و حتی از دیگران کمک می‫خواست، اما از من کمک نمی‫خواست.

* * *

‫وقتی که قرار شد در پشاور بمانیم نوید به من گفت: «دو سال حوصله بکن، من کارت را درست می‫کنم که تو هم بیایی لندن و برای اینکه آمدنت به اینجا بی‫فایده نباشد، تا وقتی که در پاکستان هستی برو در یک کارگاۀ کپی‫کشی (صافکاری) بدون مزد کار بکن تا کپی‫کشی را یاد بگیری، تا زمانی که اینجا بیایی، حداقل بتوانی که خرج خودت را در بیاوری.»

نوید چند بار بخاطر صافکاری به من اصرار کرد که بروم در یک کارگاۀ صافکاری بدون مزد کار کنم تا کار را یاد بگیرم. فیزیک بدن من اصلا ً برای صافکاری ساخته نشده بود و حتی اگر بیشترین درآمد را هم می‫داشت، من نمی‫خواستم که به صافکاری دست بزنم. اما برای اینکه نوید کمکم کند که لندن بروم با نظرش مخالفت نکردم و در یک کارگاه صافکاری که مالک آن یک مرد جلال‫آبادی بود شروع به کار کردم. حدود نه ماه در آن کارگاه بدون مزد کار کردم و در گرم‫ترین روز‫های تابستان پشاور که تمام لباس‫های آدم پر از عرق می‫شود، از صبح تا غروب کار می‫کردم. قصد یاد گرفتن را هم نداشتم و فقط می‫خواستم که نوید راضی باشد تا کمکم کند که لندن بروم و زمانی که لندن رفتم در آنجا دیگر دست به صافکاری نخواهم زد و یک کاری خواهم کرد که از وسع خودم بر بیاید.

* * *

‫حدود هشت - نه ماه از رفتن مان به پاکستان شده بود که حوادث یازدهم سپتمبر اتفاق افتاد و به دنبال آن امریکا حملاتش را به طالبان در افغانستان شروع کرد. در این موقع دو تا خواهرانم، افسانه و مستانه نیز از ترس جنگ از افغانستان فرار کردند و آمدند پاکستان خانه ما. نوید می‫دانست که من هیچ دلبستگیی به افغانستان نداشتم، در اصل او هم به فکر من بود که مرا از افغانستان نجات بدهد، اما به خاطر تنهایی مرجانم نمی‫توانست که در خواستن من اقدامی بکند. چند روز بعد از آنکه افسانه و مستانه آمدند پشاور خانه ما، نوید فرصت را مناسب دید و به مرجانم گفت: « من حمید را می‫خواهم نزد خودم و تو با افسانه و مستانه زندگی بکن.»

مرجانم همیشه دنبال بهانه بود تا مانع رفتن من شود. وقتی که من از افغانستان فراری شدم، او عمدا ً خودش هم با من پاکستان آمد تا من نتوانم جایی بروم. حالا که افسانه و مستانه با ما در یک خانه بودند، در این موقع مرجانم که هیچ بهانه دیگری نداشت، خواست که فشار بیشتر را بر نوید تحمیل کند تا او نتواند که در خواستن من اقدام بکند. مرجانم به نوید گفت: «اگر تو حمید را نزد خودت می‫خواهی، مستانه هم از خودش آینده دارد. اگر حمید را می‫خواهی، پس کار مستانه را هم درست کن که او هم همراه با حمید بیاید و در افغانستان بدبخت نماند.»

مستانه که تنها نبود با شوهرش بود و اگر مستانه با من می‫رفت، شوهرش، آرمان هم باید با او می‫رفت. نوید گفت: «من پول زیاد ندارم که سه نفر را باهم بخواهم. بگذار که فعلا ً حمید بیاید و در آینده یک فکری برای مستانه و آرمان هم خواهم کرد.»

«نه، اگر مستانه با حمید نرود، من بعید می‫دانم که شما در آینده فکری به حالش بکنید. هر وقتی که توانستی حمید و مستانه را با هم بخواهی بخواه و اگر نتوانستی حرف حمید را هم نزن.»‫

مرجانم به من گفت: «مستانه همین حالا از بر تو اگر خوشبخت شود که می‫شود و اگر نشود تا آخر عمرش در افغانستان بدبخت می‫ماند. تو قبول نکن که نوید ترا تنها بخواهد.»

حالا من آنقدر مهم شده ام و آنقدر خوشبخت شده ام که از بر من مستانه هم خوشبخت شود! گفته می‫شود «از بر کرم (کلم) کدو هم آب می‫خورد.» من کاش مثل کلم بودم که از بر من کدو هم آب می‫خورد. اما در مورد من این ضرب‫المثل صدق می‫کند که می‫گویند «موش در غار جا نمی‫شود، به دُمش کجاوه می‫بندد»

نوید قبول کرد که مستانه و آرمان هم با من یکجا حرکت کنند و مرجانم پیش افسانه بماند. نوید گفت: «من پول زیاد ندارم که آنها را مستقیما ً اینجا بخواهم. آنها راه بیفتند و همزمان با راه افتادن شان من یک فکری برایشان خواهم کرد. فعلا ً تا یونان بیایند، یک مدتی در آنجا بمانند و من بتدریج آنها را نزد خودم خواهم خواست.»

قرار بر این شد که من با مستانه و آرمان حرکت کنیم برویم بسوی ایران و از آنجا بسوی ترکیه و سپس اروپا. در این موقع مرجانم دلتنگی گرفت که اگر مستانه از پیشش برود او طاقت دوری از مستانه را ندارد. ما همه مان فکر کردیم که بعد از رفتن مستانه مرجانم برای یک مدتی دلتنگی می‫گیرد و بعد عادت می‫کند. اما ولید، برادر دیگرم از هالند به مرجانم نظر داد که اگر مستانه حرکت می‫کند و تو طاقت دوری از او را نداری، پس تو هم با آنها راه بیفت، اگر پول آنها را نوید می‫دهد، پس پول ترا هم من می‫دهم، شما چهار نفری حرکت کنید و بیایید.

مرجانم پیشنهاد ولید را قبول کرد. پیش از آنکه آماده حرکت بسوی ایران شویم، من به نوید، ولید، مرجانم، مستانه و آرمان گفتم: «این راز فقط بین خود ما باشد و هیچ کس دیگری نباید بداند که ما قصد رفتن بسوی ایران را داریم و مخصوصا ً شما در این مورد به هنگامه و مزدک هیچ چیزی نگویید، چون من نمی‫خواهم که آنها از کار من سر در بیاورند.»

من می‫دانستم که اگر آنها از این موضوع مطلع شوند با فضولی و شیطانت بین ما ناهماهنگی ایجاد خواهند کرد و با کوچکترین ناهماهنگی رفتن همه مان باطل خواهد شد. هیچ کس در این مورد به هنگامه و مزدک چیزی نگفت تا اینکه بالاخره یک روز که به حرکت مان باقی مانده بود که دل ولید را آرام نگرفت و موضوع را به آنها گفت و آن هم فقط در مورد رفتن مان تا ایران برایشان گفت و در مورد از ایران به بعد هیچ چیزی نگفت و این را هم بخاطری برایشان گفت که آنها بعدا ً از ما گله‫مند نباشند که چرا پیش از آمدن تان به ما چیزی نگفتید؟ در این موقع آنها بی‫اندازه خودشان را به آب و آتش زدند که تصمیم مان را به هم بزنند، ولید را در همان جا پشیمان کردند، سریع تلفن را برداشتند در لندن با نوید تماس گرفتند که مغز او را هم شستشو بدهند و پشیمانش کنند و در پاکستان با خود ما تماس گرفتند که ما را هم پشیمان کنند. ما که قصد رفتن از راه قاچاق و غیر قانونی را داشتیم، آنها خواستند که مغز مرجانم و مستانه را شستشو بدهند و آنها را از رفتن منصرف کنند. می‫گفتند که مرز‫های ایران مین گذاری شده است، اگر شما از راه قاچاق بروید پای تان روی مین می‫آید. اما ما که کاملا ً آماده حرکت شده بودیم، حالا دیگر دیر شده بود که بتوانند عزم ما را برگردانند. من هم خیلی با جدیت به دیگران گفتم: «آنها کسی نیستند که من به آنها اجازه بدهم که در کار من دخالت کنند.» بالاخره فردای آن من، مرجانم، مستانه و آرمان چهار نفری از پاکستان حرکت کردیم بسوی ایران.

بخش شش

‫خاطرات ایران

پاییز ۱۳۸۰

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

دسمبر ۲۰۰۵ وان ترکیه

من از زمانی که به شهر وان آمدم آرزو داشتم که دو - سه نفر مثل خودم را پیدا کنم، همه مان لباس‫های مخصوص بپوشیم، تیپ مخصوص بزنیم که نه تیپ مردانه باشد و نه زنانه و با یکدیگر قدم بزنیم تا مردم بدانند که ما واقعا ً نه مرد هستیم و نه زن. در همین آرزو بودم که یک روزی رفتم شعبه اتباع خارجی برای امضا و در آنجا یک پناهنده ایرانی را دیدم که همسن و سال خودم بود، چهره و اندامش نیمه شکل مرد را داشت و نیمه شکل زن را، در ظاهر نه تیپ کاملا ً مردانه داشت و نه کاملا ً زنانه، با مو‫های کوتاه و لباس مردانه ظاهر مردانه را به خود گرفته بود، اما در آرایشش با ابرو‫های برداشته، سایه براق، مژۀ مصنوعی، لنز، روژ لب و لاک ناخن ظاهر زنانه را به خود گرفته بود و در حالیکه تازه از ایران به ترکیه آمده بود هنوز آنقدر جرأت پیدا نکرده بود که آرایش پیشرفته‫تر از آنرا بکند و اولین روز‫هایی بود که کم‫کم به خود جرأت می‫داد که تغییر قیافه بدهد و گوش‫هایش را هنوز سوراخ نکرده بود. من از دیدن او خوشحال شدم، پیشش رفتم، به او سلام دادم و احوالش را پرسیدم. او هم جواب سلامم را داد و گفت: «خوبم مرسی.»

- «من حمید هستم.»

«مرسی حمید.»

- «می شود که تو هم اسمت را بگویی؟»

«البته که، من منوچهرم. »

- «چی مدتی می‫شود که ترکیه آمده ای؟»

«سه - چهار ماهی می‫شود.»

من نه بردم نه آوردم، ازش پرسیدم: «ببخشی، می‫شود بگویی که در UN چی کیسی گذاشته ای؟»

«من کیس نگذاشته ام، من مشکل اجتماعی دارم، مشکل خودم را گفته ام.»

- «می‫شود مشخصا ً بگویی که مشکل اجتماعی شما چی مشکلی است؟»

با صدای کاملا ً زنانه که ناز و ادایش هم کم نبود عصبانی شد و گفت:

«چرا اینقدر سؤال می‫کنی؟ من دوست ندارم که کسی از من زیاد سؤال کند.»

- «بخاطری که من هم مثل تو هستم خواستم که در مورد تو بدانم.»

«بخاطری که مثل من هستی؟»

- «بلی.»

«چطوری مثل من هستی؟»

- «همین طوری که تو هستی من هم مثل تو هستم.»

«من چطوری هستم که تو هم مثل من هستی؟»

- «تو همجنسگرا هستی و من هم همجنسگرا هستم.»

سر تا پا دقیق به طرفم نگاه کرد و گفت: «تو اصلا ً مثل من نیستی، گی شاید باشی، اما مثل من نیستی.»

- «بلی، ما و شما همه مان گی هستیم و من مثل تو هستم.»

«لطفا ً این حرف را نزن، تو مثل من نیستی، من گی نیستم، من تراوستی هستم.»

من معنی تراوستی را نمی‫دانستم و گفتم: «فرق زیادی ندارد، هر چیزی که باشی باز هم من و تو از یک شاخه هستیم.»

کمی خودخواه بود و برای اینکه خودش را از من برتر نشان بدهد گفت: «لطفا ً این حرف را نزن که من ناراحت می‫شوم، تراوستی هیچ ربطی به گی‫ها ندارد و من و تو از یک شاخه هم نیستیم.»

گفته می‫شود مهمان از مهمان بدش می‫آید و صاحب خانه از هر دوی آنها. او که از گی‫ها بدش می‫آمد، مردم هم گی را بد می‫بینند و هم تراوستی را.

گفتم: «به هر حال، من خیلی آرزو داشتم که دو - سه نفر مثل خودم را پیدا کنم تا با یکدیگر دوست شویم و احساس تنهایی نکنیم. حالا من از دیدن تو خوشحالم.»

«لطفا ً این حرف را تکرار نکن، من مثل تو نیستم.»

به آرایشش نگاه کردم و گفتم: «من هم دوست دارم که مثل تو آرایش کنم و تیپ مخصوص بزنم.»

«من تراوستی هستم، تو گی هستی، به تو اصلا ً نمی‫آید که مثل من آرایش کنی، تو همین طوری که هستی برایت بهتر است که باشی.»

- «من کاری به گی و تراوستی ندارم، من دوست دارم که تیپ مخصوص بزنم.»

آدم انحصار طلبی بود، می‫خواست که از هر نظری خودش تک باشد و نمی‫توانست کس دیگری را در کنارش ببیند که کار مثل خودش را بکند. بعد‫ها او را خوب شناختم که حتی تراوستی‫های دیگر را هم نمی‫توانست در کنارش تحمل کند. حتی خودش می‫گفت که من آدم حسودی هستم و حسادتم خصلت زنانه ام را نشان می‫دهد. وقتی که من گفتم کاری به گی و تراوستی ندارم و دوست دارم تیپ مخصوص بزنم، او با حسادت در جوابم گفت: «تو می‫خواهی تیپ مخصوص بزنی؟ اما تو گی هستی اصلا ً برایت نمی‫آید که تیپ مخصوص بزنی، من که برایت گفتم، اما اگر می‫خواهی که خودت را دلقک بسازی برو هر تیپی که خودت دوست داری بزن.»

خلاصه اینکه این بار تحویلم نگرفت و نخواست که با من رابطه‫ای داشته باشد. من به خود گفتم او که در تنهایی تیپ مخصوص زده است، با تیپش هر طرف تنهایی قدم می‫زند، دوست ندارد که من هم مثل او تیپ بزنم تا خودش از تنهایی در بیاید، پس من چرا باید اینقدر کم جرأت باشم که خودم تنهایی تیپ مخصوص نزنم و دنبال همراه باشم؟

* * *

رفتم خانه و به قلندر گفتم: «از این به بعد من تیپ مخصوص می‫زنم، مو‫هایم را از وسط نیم خاکستری رنگ می‫کنم و نیم سیاه، گوش‫هایم را سوراخ می‫کنم در یک گوشم گوشواره خاکستری می‫بندم و در یک گوشم گوشواره سیاه، به خیاط لباسی سفارش می‫دهم که از وسط یک طرفش خاکستری باشد و یک طرفش سیاه، یک جفت کفش خاکستری می‫گیرم، یک لنگش را می‫گذارم خاکستری باشد و یک لنگش را سیاه رنگ می‫کنم، آرایش صورت می‫کنم و ناخن‫هایم را هم لاک می‫زنم.»

قلندر در جوالم گفت: «این کار را نباید بکنی، اگر این کار را بکنی باز مردم می‫دانند که من و تو چی رابطه‫ای با یکدیگر داریم و در آن صورت حتی اگر هیچ رابطه‫ای هم بین من و تو نباشد، از اینکه در یک خانه زندگی می‫کنیم مردم حتما ً خیال می‫کنند که بین ما رابطه‫ای هست.»

- «چه فرقی می‫کند که بدانند؟ بگذار بدانند که من و تو با یکدیگر رابطه‫ای داریم!»

«خوب نمی‫شود که مردم بدانند، این را نباید کسی بداند.»

- «من دوست دارم مردم بدانند که من و تو با یکدیگر رابطه داریم.»

«می‫دانم که تو دوست داری مردم بدانند، اما برای من بد می‫شود.»

پیش از این هم من این موضوع را به چند تا از دوستان مان که در آنجا بودند گفته بودم و به قلندر گفتم: «ذاتا ً چند نفر که می‫دانند، من موضوع را به آنها گفته ام.»

«به آنها که گفتی اشتباه کردی و تمام مردم نباید بدانند. اگر تو این کار را بکنی مخصوصا ً اگر بچه‫های خودم بدانند خیلی بد می‫شود.»

- «بی‫خیال بابا، بعید است که بچه‫ها به این موضوع پی ببرند و از تیپ من سر در بیاورند.»

«نه اگر تو این تیپ را بزنی باز بچه‫ها حتما ً می‫دانند که تو کونی هستی.»

- «سی سال می‫شود که من نقش بازی کرده ام و خودم را از چشم مردم پنهان کرده ام، من دیگر از نقش بازی کردن خسته شده ام و از این به بعد می‫خواهم که دیگر خودم باشم و مردم باید بدانند که من اینم.»

«تو از کون دادن هیچ سیر نمی‫شوی، می‫خواهی که تمام مردم بیایند و ترا بکنند.»

- «نه بخدا، من به این فکر نیستم، من فقط دوست دارم مردم بدانند که من اینم.»

«اگر دوست داری که مردم بدانند، پس اول از این خانه باید بروی و بعد مردم بدانند. اگر تو می‫خواهی که همین جا بمانی، بمان، من خودم از اینجا می‫روم.»

من تصمیم نهایی‫ام را گرفته بودم که تیپم را عوض کنم، دیگر برایم خیلی سخت بود که از تصمیمم صرف نظر کنم، اما در موقعیتی قرار نداشتم که بتوانم به خود خانه تنهایی بگیرم و به این صورت یک مدتی همان جا ماندم و تیپم را عوض نکردم.

* * *

فبروری ۲۰۰۶ وان ترکیه

دو ماه بعد یک روزی رفتم پیش دفتر UN و در آنجا منوچهر را دیدم. این بار منوچهر خودش با خوشحالی آمد بسویم، خیلی صمیمانه با من حرف زد و از برخورد قبلی اش که با من کرده بود پوزش خواهی کرد، در وقت برگشت مرا به خانه خودش دعوت کرد و من برای نهار رفتم خانه او. منوچهر در خانه تنها زندگی می‫کرد و از من خواست که با او هم‫خانه شوم و من هم حرفش را قبول کردم. شش ماه با قلندر زندگی کردم و قرار شد که دیگر با منوچهر هم‫خانه شوم. وقتی منوچهر از من خواست که با او هم‫خانه شوم، من فردای آن وسایلم را از خانه قلندر برداشتم و به خانه منوچهر انتقال دادم.

در خانه‫ای که منوچهر زندگی می‫کرد همسایه‫های اطرافش سه - چهار خانواده پناهندگان ایرانی بودند. تمام این خانه‫ها ملکیت یک نفر بود که او را حاجی می‫گفتند و حاجی خانه‫هایش را به پناهندگان ایرانی کرایه داده بود. وقتی همسایه‫ها دیدند که منوچهر مرا نزد خودش جا داد و با من هم‫خانه شد او را بی‫اندازه سرزنش کردند که چرا یک افغانستانی را پیش خودت جا دادی؟ افغانستانی‫ها مردمان خوب نیستند و هیچ افغانستانی قابل اعتماد نیست و به او اصرار کردند که هرچه زودتر مرا از خانه اش بیرون کند. همسایه‫ها به منوچهر می‫گفتند که یک روزی حتما ً خودت را می‫کشد و وسایلت را می‫برد و بودن او در اینجا برای ما هم خطرناک است. منوچهر از هم‫خانه شدن با من پشیمان شده بود، اما چونکه خودش مرا پیشش برده بود رویش نمی‫شد که از خانه اش بیرونم کند، اما همسایه‫ها پیوسته او را زیر فشار گرفته بودند که بیرونم کند. منوچهر مرا مورد آزمایش قرار داده بود که آیا از خانه چیزی را بر می‫دارم یا خیر؟ در خانه هر طرف پول می‫گذاشت تا ببیند که پول از جایش برداشته می‫شود یا خیر؟ و آن هم مقادیر پولی را می‫گذاشت که اگر آدم از راه هم بیابد از یافتن آن خوشحال نمی‫شود. منوچهر با آنکه مرا مورد آزمایش قرار داده بود وحشتش فرا‫تر از آنچه بود که من چیزی را از خانه اش بردارم، زیرا همسایه‫ها به او گفته بودند که یک روزی خودت را می‫کشد و فرار می‫کند. در طول یکی دو هفته من که در خانه پیشش ماندم و با هم صحبت کردیم او به زودی به من اعتماد پیدا کرد، اما همسایه‫ها هنوز به او اصرار می‫کردند که از خانه اش بیرونم کند.آهسته آهسته منوچهر که اعتمادش نسبت به من بیشتر شد در مقابل همسایه‫ها از من دفاع می‫کرد، اما در مورد مخالفت آنها به خودم چیزی نمی‫گفت و من هنوز از موضوعخبر نداشتم که همسایه‫ها در مقابل من سنگر گرفته اند. منوچهر به زودی با من صمیمی‫تر شد و یک روز به خودم گفت: «حمید، همسایه‫ها مرا زیر فشار گرفته اند که ترا از خانه بیرون کنم. آنها می‫گویند که افغانستانی‫ها مردمان خوبی نیستند. من از افغانستانی‫ها دفاع می‫کنم، اما آنها اصلا ً حرفم را قبول نمی‫کنند.»

- «از افغانستانی‫ها دفاع نکن، اما از من دفاع بکن!»

«نه، تو هم حرف آنها را می‫زنی، من اصلا ً این حرف را قبول ندارم، تمام مردم می‫گویند که افغانستانی‫ها بد هستند، هرکس که بگوید افغانستانی‫ها بد هستند من از افغانستانی‫ها دفاع می‫کنم.»

- «نه، همه شان که بد نیستند.»

«نه، همه شان خوب هستند، هیچ کدامش بد نیست.»

- «نه، در بین افغانستانی‫ها آدمان بد هم زیاد پیدا می‫شود.»

«تو آدم خودخواهی هستی، فقط خودت را می‫گویی که من خوب هستم و دیگر همه بد هستند.»

- «من نگفتم که همه بد هستند، در هر کجا هم آدمان خوب پیدا می‫شود و هم آدمان بد.»

«بلی، می‫دانم که در هر کجا هم آدمان خوب پیدا می‫شود و هم آدمان بد، اما این همسایه‫ها می‫گویند که در بین افغانستانی‫ها آدم خوب هیچ پیدا نمی‫شود و حتی یک نفر.»

- «نه، اینطوری ممکن نیست که حتی یک نفر خوب هم پیدا نشود، خوب زیاد پیدا می‫شود و بد هم زیاد پیدا می‫شود.»

«نه، خوب زیاد پیدا می‫شود، بد کم پیدا می‫شود.»

- «بلی، خلاصه اینکه به هر کسی نمی‫شود اعتماد کرد.»

«بلی، می‫دانم که به هر کسی نمی‫شود اعتماد کرد. تو که می‫گویی در بین افغانستانی‫ها آدمان بد هم پیدا می‫شود، من هم قبول دارم که آدمان بد هم پیدا می‫شود، اما این همسایه‫ها می‫گویند که در بین افغانستانی‫ها حتی یک نفر آدم خوب هم پیدا نمی‫شود. من هم در اول حرف آنها را باور کرده بودم و از تو می‫ترسیدم، اما حالا وقتی ترا می‫بینم که خوب هستی، پس حتما ً آنها دروغ می‫گویند و تمام حرف آنها دروغ است. آنها که می‫گفتند در بین افغانستانی‫ها حتی یک نفر خوب هم پیدا نمی‫شود، وقتی که این حرف شان دروغ بود، پس حتما ً تمام حرف شان دروغ است که می‫گویند افغانستانی‫ها مردمان بد هستند. وقتی که در بین افغانستانی‫ها یک نفر خوب پیدا شد، پس حتما ً آدمان خوب خیلی زیاد پیدا می‫شود، چون مشت نمونه خروار است. اگر در بین افغانستانی‫ها آدمان بد هم پیدا می‫شود، در بین ایرانی‫ها هم پر از آدمان بد است وبخاطر یک تعداد نمی‫شود که آدم تمام مردم را بد بگوید.»

 من از اینکه هنوز در آنجا نو بودم و آنها شناختی نسبت به من نداشتند، من از مخالفت آنها ناراحت نشدم و نسبت به حرف منوچهر هیچ واکنشی نشان ندادم. با خود گفتم اگر چند روزی اینجا بمانم، آنها نسبت به من شناخت پیدا خواهند کرد و دغدغه خاطر شان برطرف خواهد شد.

روز‫های بعد منوچهر دو - سه بار دیگر باز هم به من گفت: «این همسایه‫ها هنوز هم به من اصرار می‫کنند که ترا از خانه بیرون کنم.»

اما برای من این گونه حرف‫ها کاملا ً عادی بود، چون من در تمام عمرم با همین گونه جنجال‫ها بزرگ شده بودم و با خود گفتم اگر چند روزی دیگر هم اینجا بمانم آنها خودبخود درست خواهند شد.

* * *

بالاخره بیش از یک ماه از رفتنم به آنجا شده بود که یک روز منوچهر به من گفت: «حمید، این همسایه‫ها اصلا ً از سر تو دستبردار نیستند، من هرچه که از تو دفاع می‫کنم که حمید آدم بدی نیست، آنها باز هم نکوهشم می‫کنند که چرا بیرونش نمی‫کنی.»

- «آخرین بار کدام روز بود که گفتند چرا بیرونش نمی‫کنی؟»

«همین امروز عصبانی بودند و گفتند که چرا بیرونش نمی‫کنی.»

- «کدام همسایه این حرف را به تو زد؟»

«همه شان می‫گویند که چرا بیرونش نمی‫کنی.»

- «مشخصا ً کدام همسایه امروز به تو گفت که مرا بیرون بکن؟»

«همین همسایه‫های دوروبر، هرچه که می‫بینی همه شان حرف یکدیگر را تأیید می‫کنند.»

منوچهر از گفتن اسم همسایه‫ای که امروز این حرف را زده بود خودداری کرد. من به خود گفتم تا حالا که مرا نشناخته اند پس اصل موضوع بی‫اعتمادی نیست، بلکه اصل موضوع بی‫عقلی است. من که بخاطر منوچهر خانه قلندر را ترک کرده بودم، اگر منوچهر بیرونم می‫کرد دیگر نمی‫شد که به خانه قلندر هم برگردم و هیچ جای دیگری هم نداشتم که بروم.

* * *

منوچهر زندگی گذشته اش را به من تعریف کرد و نظر به چیزهایی که تعریف کرد، وضع همجنسگراها و دوجنسگونه‫ها در ایران را نیز رقت‫انگیز توصیف کرد. من زمانی که در ایران بودم با اجتماع ایرانی آنچنان رابطۀ تنگاتنگ نداشتم که در مورد رفتار‫های اجتماعی در میان خود آنها چیزی بدانم و فقط به عنوان یک کارگر دور از اجتماع قرار داشتم و در کار‫های ساختمانی مشغول بودم. در گذشته فکر می‫کردم که شاید در ایران محدودیت بر همجنسگراها فقط نداشتن آزادی جنسی است و بس و اصلا ً فکر نمی‫کردم که شایدایران هم فرهنگ مسخره کردن را داشته باشد.

یک روز به منوچهر گفتم: «اگر تو از UN جواب قبولی بگیری یا نگیری به تو زیاد فرق نمی‫کند، چون تو در ایران مشکل آنچنانی نداری که نتوانی برگردی، مشکل تو در ایران فقط نداشتن آزادی جنسی است و بس.»

«پس تو در افغانستان چی مشکلی داری؟»

- «من هم در افغانستان آزادی جنسی ندارم، اما مشکل اصلی من آزادی جنسی نیست، بلکه مسخرۀ مردم است، من بی‫سکسی را شاید که بتوانم تحمل کنم، اما مسخرۀ مردم را اصلا ً نمی‫توانم تحمل کنم.»

«پس ایران را چی خیال کرده ای؟»

- «هی، در ایران هم مسخره می‫کنند؟»

«پس چی، خیال کرده‫ای که نوازشت می‫کنند؟ خیال کرده‫ای که ایران اروپاست؟ باور کن که حتی اروپا هم اگر بروی باز هم کسانی هستند که مسخره ات می‫کنند. هر کجای دنیا که بروی هیچ جا فرقی با افغانستان ندارد.»

- «در ایران شاید که مسخره کنند، اما در افغانستان یک طوری دیگر مسخره می‫کنند.»

«هیچ فرقی ندارد، مسخره که شد همه اش مسخرست.»

- «در افغانستان وحشیانه مسخره می‫کنند، نه اینکه فقط بخندند و حرف بزنند. بعضی‫ها هستند که هر چیزی را بهانه کرده به خودت هم حمله می‫کنند.»

منوچهر همسن و سال من بود، هر دوی مان متولد ۱۳۵۳ بودیم، اما بسیاری از ریش و مو‫های سر او سفید شده بود و سنش از من خیلی بالا نشان می‫داد. منوچهر به ریش و مو‫های سفید سرش اشاره کرد و به لهجۀ ایرانی، که با نوک زبان حرف می‫زد، صدا را کمی از دماغش بیرون می‫داد و در بعضی کلمات الف را واو تلفظ می‫کرد، خیلی مظلومانه گفت: «ببین تو هم سی و یک سالت هست و من هم سی و یک سالم هست، من بی‫مورد اینقدر پیر نشده ام.» و به دندان شکسته اش اشاره کرد و گفت: «ببین این دندان شکسته ام را، بچه‫ها هر روز در راه مدرسه مسخره ام می‫کردند، بالاخره یک روزی من ناراحت شدم و به آنها فحش دادم، آنها آمدند با مشت زدند و این دندانم را شکاندند.»

* * *

منوچهر از زندگیش زیاد حکایت کرد، واقعا ً که زندگی اسفباری داشته بود، هم در جامعه و هم خانواده شان با او بی‫اندازه بد برخورد کرده بودند، اما نه در حد فرهنگ افغانستان. منوچهر از برخورد خانواده شان در برابر خودش حکایت کرد و گفت: «من زمانی که هژده سالم بود تصمیم گرفتم که یک روزی گرایش جنسیم را به خانواده مان بگویم، بالاخره یک روزی دور سفره نشسته بودیم و داشتیم غذا می‫خوردیم و من همان موقع به خانواده مان گفتم که من برعکس دیگر پسران که به دختران علاقه‫مند هستند، من به دختران هیچ علاقه‫ای ندارم و به مردها علاقه دارم، تا که این حرف را زدم، پدرم کاسه غذا را برداشت زد به صورتم، بعد از آن برادرم هر لحظه از کنارم این بر و آن بر رد می‫شد و با مشت می‫زد به شکمم، فردای آن پدرم و برادرم رفتند وظیفه، خواهر بزرگم از مو‫هایم گرفت کله ام را حسابی کوبید به دیوار، در تمام خانواده مان مادرم تنها کسی بود که نسبت به این موضوع هیچ واکنشی نشان نداد، بعد از آن دیگر به من اجازه رفتن به مدرسه را ندادند، از رفتن به خانه مردم هم ممنوعم کردند، مدتها زیر هورمون درمانی و روان درمانی قرارم دادند و به خاطر روان درمانی از نشست و برخاست با دختران و زنان هم ممنوعم کردند تا از آنها رنگ نگیرم...»

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

نام و نام خانواده: Hamid Nilofar

در فوق زیر نامۀ استینافم علامتی را می‫بینید که در مورد واقعیت داشتن و نداشتن آن از مقامات پرسیده ام، علامت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد است که انسان را زیر حمایت دستانش قرار داده است. من این علامت را زیر نامۀ استینافم نقاشی کردم و همین سؤال را بالای آن نوشتم که: «آیا این علامت واقعیت دارد؟»

* * *

آگست ۲۰۰۵ وان ترکیه

در اول که به شهر وان رفتم تا سه - چهار ماهی اول تنهایی زندگی کردم و بعد با قلندر هم‫خانه شدم. قلندر که در استانبول مالک کارگاه چرمدوزی بود و من نزدش کار می‫کردم، او نیز از استانبول آمد به شهر وان. حدود یک ماه قبل از آمدنش به وان زنش از پیشش فرار کرده بود و رفته بود با مرد دیگری. زن قلندر از مدتی با مرد دیگر دوست شده بود و با همان مرد فرار کرد و خودش به ارتباط کار ثبت نامش در UN با دو تا بچه‫هایش آمد به شهر وان.

‫قلندر بخاطر فرار زنش اندوهگین بود و می‫گفت: «من بخاطر فرار زنم سرافکنده و بی‫آبرو شدم و دیگر نمی‫توانم که به چشم هیچ کسی نگاه کنم.»

در فرهنگ افغانستان مردی که زنش فرار کند آن مرد دیگر به مثل اسباب بازی مسخره مردم می‫شود و تا آخر عمرش او را طعنه می‫زنند و حتی بعد از مرگس فرزندانش را طعنه می‫زنند. در این چنین حالتی کسان زیادی پیدا می‫شوند که هر چیزی را بهانه کرده با او بگو مگو را راه می‫اندازند تا طعنه فرار زنش را برایش بدهند. قلندر می‫گفت: «من دیگر نمی‫توانم با سربلندی با مردم حرف بزنم چون اگر کوچکترین سؤ تفاهمی پیش بیاید مردم طعنه فرار زنم را به من می‫دهند.»

قلندر یک پسر ده ساله داشت به نام بهرام و بخاطر پسرش نیز خیلی اندوهگین بود و می‫گفت: «من آرزو داشتم که بهرام در بین مردم سربلند و با جرأت باشد، اما مادر بی‫شرفش با رزالتی که کرد، کاری کرد این بیچاره را برای همیشه خار و ذلیل کرد تا دیگر برای همیشه پیش مردم سرخم و کم جرأت بماند و تمام مردم به نام یک پسر مادرخطا و کم‫اصل و نسب بشناسند اش.»

واقعا ً که در فرهنگ افغانستان اصل و نسب و افتخار خانوادگی حرف اول را می‫زند و حتی مقدم بر شخصیتدانسته می‫شود. من شخصا ً خودم از بچگی فطرتا ً با اصل و نسب و افتخار خانوادگی شدیدا ً مخالف بودم و هر کسی را که می‫دیدم به اصل و نصب خودش افتخار می‫کرد خیال می‫کردم که خودش را با من مقایسه می‫کند و خودش را از من برتر می‫داند. اکثرا ً که می‫دیدم کسی به اصل و نسب خودش افتخار می‫کرد نمی‫توانستم خودم را کنترل کنم و با آن طرف شروع به جروبحث می‫کردم. خاله ام عادت داشت که همیشه به اصل و نسب خودش افتخار می‫کرد. زمانی که من سیزده - چهارده سال سنم بود، یک روز خاله ام روبروی به اصل و نسب خودش افتخار کرد و در حالیکه مخاطبش هم من نبودم، در جوابش گفتم: «خیلی خوب، حالا تو که با اصل و نسب هستی هر روز بگو و افتخار بکن، اما ما که بی‫اصل و نسب هستیم، پس باید که بمیریم!»

«تو چرا دیوار نم کش هستی؟ آدم هر چیزی که بگوید تو به خود می‫گیری! شما که بی‫اصل و نسب نیستید، تمام فامیل‫های پدری‫ات مردمان بزرگ و با افتخار هستند.»

- «نه، من هیچ دوست ندارم که ما با اصل و نسب باشیم، همین که تو هر روز به اصل و نسب خودت افتخار می‫کنی بس است.»

‫ما که هیچ نام بدی هم نداشتیم اگر کسی روبروی من به اصل و نسب خودش افتخار می‫کرد من خیال می‫کردم که خودش را با من مقایسه می‫کند وخودش را از من برتر می‫داند، پس وای بر حال بچه‫های قلندر که اگر در جامعه افغانستان زندگی کنند! در افغانستان در مورد این گونه بچه‫ها موضوع نه فقط احساس حقارت بلکه غرق شدن در حقارت است و بی‫اندازه مورد مسخره و تحقیر قرار می‫گیرند. من چونکه خودم ایزک بودم، می‫دانستم که مسخره و تحقیر شدن چقدر رنج آور است و دیگران را نیز درک می‫کردم.

قلندر در حالیکه از قبل سیگاری هم نبود از غم و اندوه فرار زنش دم بدم سیگار روشن می‫کرد و در حالیکه الکلی هم نبود هر روز الکل می‫نوشید تا اندوه فرار زنش را فراموش کند، اما با آن هم هر لحظه گریه می‫کرد. من برای اینکه قلندر را تسلیت بدهم، برایش گفتم: «اگر به حرف مردم زیاد اهمیت بدهی، پس باید که بمیری، پس بهتر است که به حرف مردم اصلا ً توجه نکنی.» و برای اینکه در حال بدتر از خودش هم کسی را ببیند، خودم را برایش مثال دادم و گفتم: «در فرهنگ افغانستان هیچ کسی بیشتر از ایزک و همجنسگرا تحقیر نمی‫شود، من که ایزک هستم اگر به حرف مردم زیاد اهمیت می‫دادم، پس خیلی زود باید می‫مردم.»

همان روز‫ها در حالیکه جواب رد استیناف را از UN گرفته بودم روبروی قلندر و با مشورت خودش نامۀ استیناف را نوشتم و به UN فرستادم. وقتی قلندر دید که من نامۀ استیناف را به آن شکل نوشتم، به من باور نکرد و تا چند روز به من می‫گفت: «تو این دروغ را نباید به UN بگویی‫، این حرفت را هیچ کسی باور نمی‫کند تا چه برسد بر UN، که UN با این حرفت ترا قبول کند.»

من سوگند می‫خوردم و برایش می‫گفتم: «نه به خدا، من دروغ نمی‫گویم، من همین طوری که می‫گویم هستم.»

اما او باز هم حرفم را باور نمی‫کرد و می‫گفت: «تو خیلی اشتباه می‫کنی که خیال کرده‫ای UN با این حرفت ترا قبول می‫کند.»

بالاخره یک بار قلندر آمد خانه من و این حرف را تکرار کرد. من برایش گفتم: «پس به نظر تو من چطوری می‫توانم به UN ثابت کنم که همجنسگرا هستم تا قبولم کنند؟»

«من خودم قبول نمی‫کنم که تو همجنسگرا هستی، تو اول به من باید ثابت کنی.»

- «چطوری ثابت کنم؟ من همینی که می‫گویم هستم.»

«در عمل باید به من ثابت کنی، من در عمل باید ببینم تا باور کنم که تو واقعا ً همجنسگرا هستی.»

 - «آیا می‫خواهی که مرا در عمل ببینی؟»

‫با خنده گفت: «بلی من می‫خواهم که ترا در عمل ببینم.»

قلندر مرد جذابی بود و حدود سی و هشت – سی و نه سال سنش بود که من به مردانی در همین سن و سال‫ها گرایش داشتم و از نظر هیکل و استخوان بندی هم هیکلی و درشت بود که برای من کاملا ً خواستنی بود. من در جوابش گفتم:

«برای من خوب می‫شود که تو مرا در عمل ببینی.»

با خوشحالی گفت: «خیلی خوب، پس بیا در عمل نشان بده.»

من برای اینکه عکس‫العمل او را ببینم دستم را پشت شانه اش گذاشتم و لبانش را کمی مکیدم. دیدم که عکس‫العمل او نیز شدید بود و هر دوی مان حریصانه لبان یکدیگر را شروع به مکیدن کردیم و من در همین جادر عمل همه چیز را برایش ثابت کردم که من همجنسگرا هستم.

قلندر وقتی که در عمل حرفم را باور کرد فردای آن آمد خانه من و به من گفت: «تو چرا در اینجا تنها زندگی می‫کنی و من در آنجا مجرد مانده ام؟ بیا تو هم پیش من زندگی بکن که هم راحتت کنم و هم در تنهایی خرجت زیاد نشود.»

قلندر با دو تا بچه‫هایش زندگی می‫کرد و من هم رفتم و با او هم‫خانه شدم.

* * *

قلندر حسرت زحمات گذشته اش را می‫خورد و می‫گفت: «من سالها بی‫اندازه رنج کشیدم و از آرامش خودم گذشتم تا زن و بچه‫هایم در آسایش زندگی کنند. من در خانه از هیچ چیزی کم نگذاشته بودم، آن زن بی‫شرف در بهترین خانه زندگی می‫کرد، بهترین لوازم را در اختیار داشت، بهترین لباس‫ها را می‫پوشید و بهترین غذا‫ها را می‫خورد، اما بالاخره نمکدانم را شکست و مرا پیش تمام مردم سرافکنده و بی‫آبرو کرد.» و می‫گفت: «من اینطوری هم انتظار نداشتم که فقط بخاطر آسایشش بایست با من زندگی می‫کرد، بلکه از هر نظری اگر از من راضی نبود بایست به من می‫گفت که من با تو راضی نیستم تا من آبرومندانه طلاقش را می‫دادم و از خانه بیرون می‫شد، اما حالا کاری کرد که دیگر من به چشم هیچ کسی نمی‫توانم نگاه کنم.»

قلندر واقعا ً در استانبول درآمد خوبی داشت و خوب زندگی می‫کردند. در کارگاه چرمدوزی حدود پانزده نفر پیشش کار می‫کردند، خودش هم کار می‫کرد و تمام تولیداتش به مشتریان قراردادیش به فروش می‫رسید. اینکه زنش چرا از پیشش فرار کرد برای من عجیب بود. در اول خیال می‫کردم که شاید بخاطری که قلندر نتوانسته است به خوبی به خواست جنسیش برسد او فرار کرده است، اما بعدا ً خودم که قلندر را در عمل دیدم در عمل جنسیش هم واقعا ً که حرف نداشت و از آن تیپ مردانی بود که طرف مقابلش را به بهترین شکل ارضأ می‫کرد که نه افراطی در کارش بود و نه تفریطی. از نظر جذابیت و مردانگی هم اکثر زنان مجذوبش می‫شدند. پناهندگان در شهر وان هفته‫ای دو بار به شعبه اتباع خارجی برای امضا می‫رفتند. من در شعبه اتباع خارجی چند بار دیدم که زنان ایرانی دور او را حلقه زده بودند و از طرز برخورد شان مشخص بود که می‫خواستند سرنخ برقرار کردن رابطه با او را بدست بیاورند وگرنه زنان ایرانی بعید است که به یک مرد افغانستانی چشم بدوزند. از نظر جذابیت و مردانگیش هم من به فرار زنش تعجب می‫کردم. قلندر تنها خالیگاهی که داشت مغرور بودنش بود و هیچ وقت در ظاهر به کسی احساس دوستی و محبت نشان نمی‫داد. من ازش پرسیدم:

- «فکر می‫کنی که زنت به چی خاطر ترا نخواست؟»

«زنانی که بی‫عقل هستند به آسانی فریب بازار سرخ و سبز را می‫خورند.»

- «منظورت از بازار سرخ و سبز چیست؟»

«اگر مردی با لبخند به چشم آنها نگاه کند و بگوید که دوستت دارم، تو بهترین زن هستی، عاشقت هستم و امثال اینها، آنها شیفته ظاهرش می‫شوند، اما به باطن قضیه فکر نمی‫کنند.»

زن قلندر با مردی که فرار کرد، مردی بود خیلی جوان، بی‫تجربه، فقیر و بیسواد، در حالیکه قلندر مردی بود با تجربه و از نظر سواد هم تحصیلاتش را در رشته مهندسی در زمان حکومت دکتر نجیب‫الله در دانشگاه کابل به پایان رسانده بود. زنش با مردی که فرار کرد مستقیما ً با او افغانستان رفت، اما دیری نگذشت که پشیمان شد. زمانی که من با قلندر هم‫خانه بودم زنش چند بار با او تلفنی تماس گرفت و گفت:

«من می‫خواهم که برگردم و بیایم پیشت.»

قلندر در جوابش گفت: «آن موقع که تو از پیش من فرار کردی تو مرا نخواستی و حالا که تو برگردی من ترا نمی‫خواهم.»

«بلی می‫دانم که من اشتباه کردم، مرا ببخش و قول می‫دهم که در آینده دیگر اشتباه نخواهم کرد.»

«آزموده را آزمودن خطاست. اگر من ترا قبول هم کنم، تو آنی که بودی دیگر نیستی، تو دیگر لکۀ بدنامی هستی، تو طوق لعنت هستی و من طوق لعنت نمی‫خواهم.»

«لطفا ً از این حرف‫ها بگذر! من و تو اصلا ً نمی‫توانیم که از یکدیگر جدا شویم.»

«حالا دیر شده است که این حرف را می‫زنی، تو راضی نبودی که با من زندگی کنی، من از تمام کار هایت خبر شدم، تو از خیلی وقت بوده است که در حق من خیانت کرده‫ای، من چقدر رنج کشیدم، تنم را خار کردم و از هیچ چیزی برایت کم نگذاشتم، اما تو چقدر نمک نشناس بودی که با یک مرد دیگر رابطه داشتی؟ با این همه حال، اگر تو از من راضی نبودی، چرا طلاقت را نخواستی تا من آبرومندانه طلاقت را می‫دادم و خودت آزادانههر طرف که دوست داشتی می‫رفتی؟ حالا من به چشم هیچ کسی نمی‫توانم نگاه کنم. با آن همه رنجی که من برای تو کشیدم، این بود پاسداری و قدر دانی‫ات! و هنوز هم تو از من انتظار داری که پیشم برگردی و من ترا قبول کنم؟»

«اگر تو از من بگذری من شاید که بتوانم از تو بگذرم، اما از بچه‫هایم اصلا ً نمی‫توانم بگذرم، من بخاطر بچه‫هایم حتما ً بر می‫گردم و بچه‫هایم را می‫خواهم.»

«خفه شو، اسم بچه‫ها را نیار! تو مادر آنها نیستی، بچه‫ها مثل تو مادر بدنام نمی‫خواهند، بچه‫ها اصلا ً مادری نداشتند، تو همیشه آنها را کتک می‫زدی.»

«با این حرف‫ها نمی‫شود که بچه‫هایم را از من جدا کنی.»

«خفه شو زن بدنام! گفتم دیگر اسم بچه‫ها را نیار، به تلفن من دیگر تماس هم نگیر، من نمی‫خواهم که دیگر با تو حرف بزنم...»

بالاخره برای اینکه زنش دیگر نتواند با او تماس بگیرد، سیم کارت مبایلش را عوض کرد و زنش دیگر شمارۀ او را نداشت که بتواند تماس بگیرد.

* * *

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

مرداد ۱۳۸۳ تهران ایران

با تمام سرگردانی‫های رفت و برگشت باز هم تهران آمدم. روز اول بخاطر نجات یافتن از بدبختی‫های راه از رسیدن به تهران خوشحال بودم، اما فردای آن که از خواب بیدار شدم و باز هم خودم را در تهران دیدم بی‫اندازه غمگین و پریشان‫حال شدم، احساس کردم که به بیابان پر گرد و غبار برگشته ام، آن هم بیابان پر گرد و غباری که مرا در خودش قبول ندارد و فقط به جهنم باید بر می‫گشتم تا مرا به عنوان اهل مسخره و حقیر در خودش قبول می‫کرد. به جهنمی باید بر می‫گشتم که آتش آن نادانی بود. «دشمن دانا که غم جان بود، بهتر از آن دوستی که نادان بود.» از غمگینی و پریشان‫حالی عصابم مختل شده بود، دلم سیاهی می‫کرد و مثل قفس تنگ شده بود، چشمانم پُر غبار شده بود و هر رنگی را خاکستری می‫دیدم. رفتنم به ترکیه نتیجه مدت‫ها کار و زحمتی بود که در ایران و در بدترین شرایط غربت به دست آورده بودم. به خاطرات گذشته ام، به فرهنگ افغانستان و به ناسازگاری خودم فکر می‫کردم. از فکر و خیال زیاد تا غروب آن روز کاملا ً سرگیج و بی‫اشتها بودم. بالاخره به خود گفتم تا کی باید به غم و غصه فکر کنم و اگر به غم و غصه فکر کنم از آن چی سودی می‫برم و چی نتیجه‫ای می‫گیرم؟ وقتی که این سؤال‫ها را از خود پرسیدم، اظهارات استاد صیاف به یادم آمد. زمانی که استاد صیاف و متحدینش در جنگی با طالبان شهر کابل را از دست داده بودند، استاد صیاف در مصاحبه به رادیو بی‫بی‫سی می‫گفت: «ما از کابل عقب نشینی کرده ایم، اما عقب نشینی ما به این معنی نیست که ما شکست خورده ایم، زیرا در عاقبت اسلام شکست هرگز نیست، ضعف هست اما شکست نیست و بالاخره عاقبت اسلام حتما ً پیروزیست.»

به خود گفتم من هم مثل مسلمانان فکر می‫کنم. در عاقبت من شکست هرگز نیست، ضعف هست اما شکست نیست. من عقب نشینی کرده ام، اما عقب نشینی من به این معنی نیست که من شکست خورده ام، بلکه بالاخره عاقبت من حتما ً پیروزیست. وقتی که این فکر به سرم زد چند مشت به پیشانی‫ام زدم تا سرگیجی‫ام مهار شود و با دستانم چشمانم را با فشار مالش دادم تا دیگر تمام رنگ‫ها را خاکستری نبینم. تصمیم گرفتم که از فردا به میدان بروم و شروع به کار کنم. از فردای آن صبح زود به میدانی رفتم که مردم از آنجا کارگر می‫بردند و از همان جا شروع به کار کردم. از آن به بعد هر روز صبح زود می‫رفتم میدان، بعضی وقت کار یک روزه گیر می‫آوردم و بعضی وقت کار چند روزه اما بی‫کار نمی‫ماندم. به این صورت شش ماه در تهران کار کردم و به اندازه‫ای پول پس‫انداز کردم که بتوانم آن پول را به قاچاقبر بدهم تا دوباره استانبول بفرستدم.

وقتی که دوباره تهران آمدم در طول یکی دو ماه اول چندین بار با نوید در لندن و با مرجانم در کابل تماس گرفتم تا کمکم کنند که دوباره ترکیه بروم، اما آنها به من فقط اصرار می‫کردند که برگرد افغانستان رفتن به ترکیه و اروپا هیچ سودی ندارد. بالاخره آنها که حاضر نشدند کمکم کنند و پول تلفن هم زیاد می‫شد من دیگر با آنها تماس نگرفتم و آنها هم با من تماس نگرفتند. من خودم تلفن نداشتم، اما پسر عمویم که در تهران بود تلفن داشت. مرجانم و نوید با پسر عمویم هم تماس نگرفتند تا احوالم را بپرسند. در طول این شش ماه من کاملا ً آواره بودم و هیچ جا و اطاقی برای خودم نداشتم. شب‫ها در اطاق‫های دو تا پسر عمو‫هایم و چند تا دوست و رفیقانم که در ایران با آنها آشنا شده بودم می‫خوابیدم و روز‫ها در میدان‫های کارگری دنبال کار می‫رفتم. حقیقتا ً من در طول این شش ماه بخاطر خرج و خوراکم هیچ پولی به آنه ندادم، اما غذایم را با آنها می‫خوردم و از کار خودم فقط پول پس انداز می‫کردم تا دوباره ترکیه بروم. بالاخره در ظرف شش ماههشتصد و پنجاه دالر پس انداز کردم. با قاچاقبری که دفعه قبل مرا ترکیه فرستاده بود دوباره حرف زدم تا باز هم بفرستد. قاچاقبر از من نهصد دالر خواست اما من هشتصد و پنجاه دالر داشتم. گفتم فعلا ً هشتصد و پنجاه دالر برایت می‫دهم و پنجا دالر دیگرش را ترکیه که رفتم بعدا ً برایت می‫دهم و او حرفم را قبول کرد. پول را به قاچاقبر دادم و او مرا طرف ترکیه حرکت داد و پیش خودم هیچ پول نماند. بعد از دوازده روز سفر از راه قاچاق دوباره در روز‫های سرد زمستان بدون پول، دست خالی و بدون خانه و جا به استانبول رسیدم.

* * *

جنوری ۲۰۰۵ استانبول ترکیه

از قبل در استانبول چند نفر را می‫شناختم و با یکی از آنها به نام نوید که دوست خیلی صمیمی‫ام بود تلفنی تماس گرفتم. نوید در محلۀ عمرانیه استانبول مشغول کار‫های ساختمانی بود و اربابش کارگران بیشتر نیاز داشت. نوید به من گفت که اربابم دیگر کارگر هم می‫خواهد، تو هم بیا اینجا و با ما کار بکن. من نزد آنها رفتم و یک مدتی در آنجا کار کردم، در آنجا هم جای خواب داشتیم و هم ارباب روزی سه وعده غدا برای مان می‫داد. بیشتر از یک ماهی در آنجا کار کردم، زندگی خوب می‫گذشت و یک دوره پر ماجرائی داشتم.

چند روز بعد از رسیدنم به استانبول در لندن با نوید تماس گرفتم و گفتم:

«من باز هم استانبول آمده‫ام.»

گفت: «من دیگر فهمیدم که تو از این کار‫ها دستبردار نیستی، یک قاچاقبر پیدا بکن، من برایت پول می‫فرستم، بیا طرف اروپا، اما این را بدان که اگر اروپا هم بیایی در اینجا آینده‫ای نخواهی داشت.‫»

* * *

فبروری ۲۰۰۵ مارماریس ترکیه

نوید پول قاچاق را برایم فرستاد و با یک قاچاقبر حرف زدم که مرا یونان برساند. پول را به قاچاقبر دادم و او مرا با اتوبوس در یک گروۀ بیست نفری به ساحل مارماریس در جنوب غرب فرستاد تا از آنجا با کشتی به یکی از جزایر یونان بفرستد. سوار اتوبوس شدیم و بعد از پانزده - شانزده ساعتی به ساحل مارمایس رسیدیم. زمانی که به ساحل رسیدیم بعد از غروب آفتاب منتظر کشتی قاچاقبر بودیم و هوا که تاریک شد کشتی قاچاقبر آمد و سوار شدیم. هنوز کشتی حرکت نکرده بود که از میان دریا یک کشتی تیز رفتار پلیس ترکیه به سرعت بسوی ما آمد، ما را دستگیر کردند و باز هم به بازداشتگاه فرستادند. دفعه قبل یکی از مسافران افغانستانی که همراه ما بود در بازداشتگاه خودش را به پلیس افغانستانی معرفی نکرد موریتانیایی معرفی کرد و او را ایران نفرستادند در ترکیه آزادش کردند. این بار من هم با پنج نفر افغانستانی های دیگر خود را افغانستانی معرفی نکردیم موریتانیایی معرفی کردیم. یک هفته در بازداشت ماندیم و بعد از یک هفته مسافران دیگر را که افغانستانی و ایرانی بودند به ایران برگرداندند و ما شش نفر را استانبول فرستادند.

* * *

مارچ ۲۰۰۵ استانبول ترکیه

پیش از حرکت بسوی یونان با اربابی که کار می‫کردم تسویه حساب کردم و زمانی که نشد یونان بروم، دیگر پیش او بر نگشتم و با همان هم‫خانه‫های قبلیم که دفعۀ قبل در محلۀ زیتنبرنوی استانبول با آنها هم‫خانه شده بودم، باز هم رفتم پیش آنها و با آنها هم‫خانه شدم. وقتی که با آنها هم‫خانه شدم در یک کارگاه چرمدوزی در محلۀ زیتنبرنو شروع به کار کردم. قاچاقبر نتوانست که مرا یونان بفرستد و پولی را که برایش داده بودم هنوز پیشش بود. به قاچاقبر گفتم که دوباره مرا یونان بفرستد. قاچاقبر گفت: «منتظر باش که مسافران بیشتر پیدا کنم، وقتی که یک گروپ بیست نفری درست کردم ترا هم با همان گروپ می‫فرستم.»

من منتظر حرکت بسوی یونان بودم و همزمان در کارگاه چرمدوزی کار می‫کردم. بیشتر از یک ماه در کارگاه چرمدوزی کار کردم. در طول این مدت فکر کردم که اگر از راه قاچاق بسوی یونان حرکت کنم و باز هم پلیس ترکیه دستگیرم کند ممکن است که باز هم ایران بفرستد. تا حالا سه بار راه قاچاق را آزمایش کرده بودم و پیش از اینکه بار چهارم آزمایش کنم، ترجیح دادم که اولا ً UN (ملل متحد)‌‌ ترکیه را باید آزمایش کنم تا اگر باز هم به ایران برگشت بخورم در آن صورت پشیمانی نکنم. در کارگاه چرمدوزیی که کار می‫کردم مالکش یک مرد میان سال افغانستانی بود به نام قلندر. در آن کارگاه حدود پانزده نفر کار می‫کرد. من از چند تا کارگران در مورد UN پرسیدم و از جملۀ آنها چهار نفر دیگر گفتند که ما هم می‫خواهیم به UN مراجعه کنیم، اما هیچ کدام از آنها در مورد UN معلومات نداشتند. قلندر، مالک کارگاه در مورد UN معلومات داشت، خودش از قبل به UN مراجعه کرده بود و منتظر جواب بود، اما کارش مخفی بود و به هیچ کس در این مورد چیزی نمی‫گفت. وقتی که ما در مورد UN حرف زدیم، قلندر گفت: «من در مورد شرایط UN چیزی نمی‫دانم، اما می‫دانم که دفتر آن در آنکارا‫ست، اگر شما آدرسش را بخواهید من برایتان می‫دهم، شما خودتان بروید و ببینید که چی شرایطی دارد.»

* * *

۱۱ اپریل ۲۰۰۵ آنکارا ترکیه

آدرس دفتر UN را که در آنکارا بود از قلندر گرفتیم و یک روز من همراه با چهار تا کارگر دیگر به آنجا مراجعه کردیم تا ببینیم که چی شرایطی دارد و در همان روز اول مراجعه همه مان را در دفتر ثبت نام کردند و با هر کدام مان یک مصاحبه کوتاه انجام دادند. خلاصۀ مصاحبه ای را که با من انجام دادند از این قرار بود:

«در افغانستان چی مشکلی داری؟»

- «برخورد مسخره‫آمیز، خشونت و بدرفتاری جامعه در مقابل همجنسگرایان.»

«آیا تو همجنسگرا هستی؟»

- «بلی، من همجنسگرا هستم.»

«به چی شکل وارد ترکیه شدی؟»

- «به شکل قاچاق.»

«از کدام مرز وارد ترکیه شدی؟»

- « از مرز ایران.»

«آیا از مرز ایران به شهر وان ترکیه آمدی؟»

- «وان یکی از جملۀ شهر‫های بود که من از آن عبور کردم.»

«اگر به افغانستان برگردی، فکر می‫کنی چی اتفاقی برایت خواهد افتاد؟»

فکر کردم که چی بگویم تا قبولم کنند؟ اگر بگویم طاقت مسخره مردم را ندارم که این کیس نمی‫شود و آنها در جوابم خواهند گفت که تمام مردم یکدیگر را مسخره می‫کنند و ما نمی‫توانیم که تمام مردم را قبول کنیم، اگر بگویم که دچار روانپریشی می‫شوم، می‫گویند تمام مردم دچار روانپریشی می‫شوند، پس یک چیزی باید بگویم که نباید بگویند که مشکلی نداری.

- «اگر به افغانستان برگردم مرا می‫کشند.»

«کی می‫کشد؟»

- «مردم می‫کشند.»

«مردم کی هستند؟ آیا می‫شود بگویی که مشخصا ً کی ترا می‫کشد؟»

- «مشخصا ً خانواده مان مرا می‫کشند.»

مصاحبه انجام شد. گفتند بیرون منتظر باشید. یکی دو ساعتی بیرون دفتر منتظر نشستیم. برای هر کدام مان یک برگه دادند که عکس مان را روی آن زده بودند. به دو نفر مان گفتند که هفته بعد در فلان تاریخ بیایید تا با شما مصاحبه تکمیلی انجام شود و به سه نفر دیگر مان از جمله به خودم گفتند که به شعبه UN شهر وان بروید تا در آنجا با شما مصاحبه تکمیلی انجام شود. برگه‫ای را که به من دادند به زبان های انگلیسی و ترکی روی آن چنین نوشته بودند:

ملل متحد

من پیش از رفتن به شهر وان ابتداء رفتم استانبول تا خود را برای رفتن به وان آماده بسازم. وقتی که استانبول رفتم، قاچاقبر با من تماس گرفت و گفت گروپ مسافران برای فردا آمادۀ حرکت بسوی یونان هستند و تو هم خودت را آماده بکن تا در همین گروپ بفرستم ات. اما من چونکه از دستگیر شدن و برگشت خوردن به ایران ترس داشتم، از رفتن بسوی یونان صرف نظر کردم و ترجیح دادم که نخست UN را آزمایش کنم. از جملۀ رفیقانم دو نفر در این گروپ حرکت کردند و فردای آن از یونان با من تماس گرفتند و این هم بدشانسی من بود که در این گروپ حرکت نکردم. همین بود که از استانبول سوار اتوبوس شدم و رفتم به شهر وان که شرقی‫ترین شهر ترکیه است و در نزدیکی مرز ایران قرار دارد.

بخش هشت

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

بخش هفت

‫سرگردانی

اردیبهشت ۱۳۸۳ از تهران الی استانبول

در مورد ترکیه رفتن با یک قاچاقبر حرف زدم و نهصد دالر برایش دادم تا به شهر استانبول ترکیه برساندم. در اردیبهشت ۱۳۸۳ قاچاقبر مرا با دو مسافر دیگر از تهران بسوی استانبول حرکت داد. از تهران سوار اتوبوس شدیم و به راحتی تا مرز ترکیه رسیدیم و در بالای مرز با دیگر مسافران در یک دسته سی و پنج نفری یکجا شدیم که این دسته را مسافران افغانی، ایرانی، پاکستانی و بنگله‫دیشی تشکیل می‫داد. از سر مرز تا استانبول قرار بود که از پاسگاه‫های مرزی و چندین ایست بازرسی عبور کنیم و علاوه بر این موانع ماشین‫های گشتی پلیس نیز برای دستگیری مسافران بدون گذرنامه بیست و چهار ساعت در جاده‫ها گشت می‫زدند. برای اینکه هنگام سفر از دید پلیس پنهان بمانیم، شب‫ها بعد از غروب که هوا تاریک می‫شد پیاده راه می‫افتادیم، در طول شب پیاده‫روی می‫کردیم و روز‫ها منزل به منزل توقف می‫کردیم. از روزی که از منطقۀ مرزی حرکت کردیم، پانزده روز طول کشید تا به استانبول رسیدیم. شب‫ها بعد از غروب که هوا تاریک می‫شد تا نزدیک صبح در اوضاع مختلف هوا و در اراضی مختلف ساعت‫ها پیاده راه می‫رفتیم و روز‫ها در مکان‫های بد توقف می‫کردیم. شب‫ها در هوای صاف و مهتابی یا در هوای ابری و هنگام باران اراضی مختلف، زمین‫های گِلی، کشتزار‫های آبیاری شده، جویبار‫ها، آب‫های ایستاده، پستی و بلندی‫ها، تپه‫ها و کوه‫ها، پرتگاه‫ها و قله‫های برفی را پای پیاده طی می‫کردیم و چندین ساعت پیاده راه می‫رفتیم و روز‫ها از ترس پلیس در مکان‫های بد توقف می‫کردیم. چهار - پنج روز در طویله‫ها، چهار - پنج روز در مغاره‫های کوه و یک روز هم زیر یک پل کم ارتفاع که رودخانه از آنجا عبور می‫کرد سپری کردیم. شب‫ها که در دسته سی و پنج نفری پای پیاده به سرعت راه می‫رفتیم، من به یاد یک ترانه ایرانی می‫افتادم که می‫گوید «‫خوشا کاروانی که شب را طی کرد، دم صبح اول به منزل نشیند‫». اما دم صبح اول منزلی که ما داشتیم عجب منزلی، در طویله‫ها، در جایی که مرغ‫ها و حیوانات با هم بودند! یک بار دم صبح اول پیش از سپیده‫دم هنگام تاریکی هوا سی و پنج نفر که داخل طویله شدیم مرغ‫ها و حیوانات وحشت کردند و صدا‫های عجیب و غریب در آوردند. مرغ‫ها که وحشت کردند یکی از بچه‫ها خندید و گفت: «مرغ‫ها از ما ترسیده اند، خیال کرده اند اینها چه حیوانات عیجبی هستند که دو پا هستند و یک گله داخل طویله شدند.»

داخل طویله هیچ جا زمین خشک نبود که بنشینیم و بعد از خستگی راه از بامداد تا شامگاه به ناچار روی زمین نمناک خوابیدیم و داخل لباس‫ها‫ی مان هم پر از حشرات شده بود. یک شب از دم غروب تا صبح فردای آن ده ساعت پیاده راه رفتیم، در طول ده ساعت باران پیوسته به تندی می‫بارید و تمام لباس‫ها و کفش‫ها‫ی مان پر از آب شده بود. من بخاطر سردی هوا یک کاپشن مخملی پوشیده بودم و کاپشن به علت ریزش باران چند برابر سنگین شده بود. صبح فردا خسته و درمانده، خیس باران که به منزل رسیدیم داخل یک طویله سرد و نمناک شدیم و تا غروب دیگر که ادامه سفر را در پیش گیریم بالباس‫های خیس داخل طویله سرد و نمناک خوابیدیم. این روز‫ها آنقدر در عذاب بودیم که یک روز برای مان مثل ده روز می‫گذشت. در تهران قاچاقبر به من گفته بود که خودت را برای پیاده‫روی آماده بکن. من برای پیاده‫روی کفش‫های سفت و محکم پوشیدم. موقع پیاده رفتن داخل کفش‫ها پر از آب می‫شد. حتی شب‫هایی که باران هم نبود موقع پیاده رفتن بعضی جا‫ها مجبور بودیم که با کفش داخل آب برویم. جا‫هایی را که خطر پلیس بیشتر بود پیاده می‫رفتیم و جا‫هایی که خطر کمتر بود سوار کامیون می‫شدیم. بالاخره بعد از پانزده روز سفر به استانبول رسیدیم.

‫* * *

خرداد ۱۳۸۳ استانبول ترکیه

در استانبول هیچ کسی را نمی‫شناختم. زمانی که استانبول رسیدم چند ساعتی در خیابان‫ها پرسه زدم. دنبال مسافرخانه بودم که موقتا ً چند روزی را سپری کنم. مسافرخانه‫ها کارت شناسایی و پاسپورت می‫پرسیدند، اما من قاچاق رفته بودم پاسپورت نداشتم. بالاخره یک مرد افغانستانی را پیدا کردم که در یک آپارتمان چند اطاق را اجاره کرده بود، اطاق‫ها را مسافرخانه غیر قانونی درست کرده بود و به مسافرانی که پاسپورت نداشتند جا می‫داد. سه شب را در آن مسافرخانه گذراندم و بعد دو تا مردان افغانستانی را پیدا کردم که در خانه مجردی زندگی می‫کردند و با آنها هم‫خانه شدم.

 مدتی که در استانبول بودم تعداد زیادی افغانستانی‫ها را دیدم که بی‫آنکه در استانبول کسی را بشناسند و بسیاری از آنها حتی بدون پول و دست خالی آمده بودند استانبول و مخصوصا ً در فصل گرما که راه‫های قاچاق مناسب‫تر بود، صد‫ها مرد جوان افغانستانی بدون آدرس و بسیاری هم بدون پول و دست خالی به محله زیتنبرنوی استانبول که محل تجمع افغانستانی ها بود می‫ریختند، سرگردان در خیابان‫ها پرسه می‫زدند، دنبال خانه و جا می‫گشتند و آنهایی که پول هم نداشتند، دنبال کار و غذا نیز می‫گشتند. بسیاری از آنها چندین شب در پارک‫ها و خیابان‫ها می‫خوابیدند. هشت تا از آنها را دیدم که شب‫ها در کارگاه خیاطی یک مرد افغانستانی که از قبل در استانبول زندگی می‫کرد می‫خوابیدند، داخل کارگاه هیچ بستره و جای خوابی نبود، آنها شب روی زمین می‫خوابیدند، روز سرگردان پرسه می‫زدند، پول هم نداشتند و غذا‫ی شان را به مشکل پیدا می‫کردند. من به آنها گفتم:

«من فکر نمی‫کردم که در دنیا آدم دیوانه تر از من پیدا شود، اما شما از من هم دیوانه‫تر هستید که حتی بی‫پول و بی‫آدرس استانبول آمده اید.»

‫یکی از آنها خندید و گفت: «نه آقا تو اشتباه فکر کردی، در دنیا آدم های دیوانه‫تر از تو زیاد پیدا می‫شوند و حتی از ما هم دیوانه‫تر ها زیاد پیدا می‫شوند.»

* * *

تیر ۱۳۸۳ ازمیر ترکیه

یکی دو ماه در استانبول بودم. تصمیم گرفتم که بروم اروپا. همراه با سه نفر افغانستانی که در استانبول با آنها آشنا شدم، یک قایق بادی پارویی گرفتیم که داخل یک چمدان جا می‫شد و بعد از باد کردن به اندازۀ یک تخت خواب دو نفری بزرگ می‫شد. قایق را داخل یک چمدان با خود گرفته رفتیم به منطقه ساحلی چشمۀ ازمیر در غرب ترکیه تا از آنجا با قایق به جزیرۀ خیوس یونان برویم. کنار ساحل هنگام شب در تاریکی هوا قایق را باد کردیم و پارو زنان بسوی جزیرۀ خیوس حرکت کردیم. چهار ساعتی در میان دریا پارو زدیم و نزدیک جزیره رسیدیم که پلیس گشت ساحلی یونان راه مان را گرفت و نگذاشت که طرف جزیره برویم و دوباره به طرف ترکیه برگشت مان داد. تا دم صبح دوباره پارو زنان خود را به ساحل ترکیه رساندیم و از آنجا دوباره به استانبول برگشتیم.

‫چند روزی در استانبول ماندم. تصمیم گرفتم که بار دوم بسوی یونان حرکت کنم. پول نداشتم و با نوید در لندن تماس گرفتم تا برایم پول بفرستد که با یک قاچاقبر بسوی یونان حرکت کنم. از نوید هزار دالر خواستم و او همین مبلغ را برایم فرستاد. زمانی که از ایران بسوی ترکیه حرکت کردم، هنگامه و ولید برای همیشه با من قطع رابطه کردند، اما مرجانم و نوید قطع رابطه نکردند.

* * *

تیر ۱۳۸۳ بدورم ترکیه

بار دوم به یک قاچاقبر هفتصد دالر دادم تا یونان برساندم. قاچاقبر مرا در یک گروه هژده نفری که همه مسافران افغانستانی بودند با اتوبوس به منطقۀ ساحلی بدروم در غرب ترکیه فرستاد تا از آنجا با کشتی به یکی از جزایر یونان بفرستد. از استانبول سوار اتوبوس شدیم و بعد از چهارده - پانزده ساعتی به منطقۀ ساحلی بدروم رسیدیم. زمانی که به ساحل رسیدیم، پیش از حرکت کردن بسوی جزیرۀ یونان به خاطر طوفانی بودن هوا و طغیان امواج دریا پنج شب در ساحل در میان جنگل خوابیدیم و منتظر فرونشستن طوفان و آرامیدن آب دریا بودیم تا به طرف جزیرۀ یونان حرکت کنیم. در فصل گرمای تابستان به مقصد اروپا رفتن لباس‫های نازک تابستانی پوشیده بودم، روز‫های گرم و سوزان، اما شب‫های سرد و طوفانی بود. هر روز بعد از غروب آفتاب طوفان طلوع می‫کرد و آهسته آهسته خشمگین می‫شد و تا بامداد بیداد می‫کرد. من شب‫ها از طوفان سرد به فرورفتگی سیلابراه پناه می‫بردم. فرورفتگی سه - چهار وجب از سطح زمین پایین بود و به این صورت از معرض وزش طوفان پنهان می‫ماندم. بدون هیچ گونه وسیله‫ای داخل سیلابراه می‫خوابیدم و فقط یک بوتل پلاستیکی خالی سه لیتری آب را سرپوشش را می‫بستم و در عوض بالش زیر سرم می‫گذاشتم. اما هنگام خواب هر لحظه که سرم تکان می‫خورد، صدای تق‫تق بوتل خالی به گوشم لانه می‫کرد.

‫اینجا یکی از گذرگاه‫های هجوم مهاجرین از خاور میانه بسوی اروپا بود. بعضی‫ها از ظلم و ستم قرون وسطیی خاور وسطی برای زنده ماندن فرار می‫کردند و بعضی هم در پی روزی، اما من از مسخره و تحقیر کبیران صغیر. اینجا راهی بود که از دهن مرگ می‫گذشت و از اینجا هر روز از غرق شدن مسافران تهیدست و کم هزینه و کشتی‫های کم زور و ضعیف خبر می‫رسید. بخاطر طوفانی بودن هوا پنج شب کنار ساحل انتظار کشیدیم و سرانجام شب ششم طوفان فرو نشست و آب‫های ساحلی کاملا ً آرام شد. در آرامش دریا سوار یک کشتی کوچک و کهنه شدیم که درازی آن تقریبا ً به اندازه یک اتوبوس می‫شد. موتور آن مثل جنراتور‫های کهنه و قدیمی صدا تولید می‫کرد. از راه کوتاه و مستقیم نه، بلکه از یک نقطه دور و غیر مستقیم بسوی یکی از جزایر یونان حرکت کردیم. ناخدا که فرمان کشتی را در دست داشت نیز یکی از جمله مسافران افغانستانی بود. بعد از پیمودن دو ساعت را‫هِ غیر مستقیم ناخدا مسیر کشتی را بسوی یک جزیره کوچک و چراغان در میان آب تغییر داد. با سرعتی که کشتی راه می‫رفت آدم فکر می‫کرد که شاید یک ساعت راهی تا جزیره باقی مانده است. اما به انتظار یک ساعت کشتی هر قدر که راه بیشتر را می‫پیمود، جزیره تا به نظر نزدیکتر شود انگار دورتر می‫شد.

در آرامش دریا از ساحل حرکت کردیم، اما در میانه‫های دریا طوفان آهسته آهسته بیدار شد. در اول امواج کوچک روی دریا را فرا گرفت و کشتی به نرمی از آنها عبور می‫کرد. آهسته آهسته امواج کوچک به امواج بزرگ و تپه‫ای تبدیل شدند و کشتی مثل قوطی کبرت بالا و پایین روی آنها بازی می‫کرد. آهسته آهسته امواج تپه‫ای به امواج رقصان و خیزان تبدیل شدند. امواج نه مستقیما ً از روبرو و نه از یک بغل، بلکه از سمت چهل و پنج درجۀ مقابل و دست راست مثل صیاد به کشتی نزدیک می‫شدند. هر موج با رسیدنش به کشتی، کشتی را با سیلی می‫زد و کشتی با خوردن هر سیلی لنگ لنگان به راهش ادامه می‫داد. در هر بار یک مقدار آب زیاد به داخل کشتی می‫پاشید و آب شور به مثل باران تند از سر و صورت مان جاری می‫شد و شوری آب چشم و دهن را اذیت می‫کرد. هر موج که با خشونت کشتی را به بالا می‫کشید، کشتی دوباره به سرعت به زاویه سی و پنج - چهل درجه به طرف پایین نزول می‫کرد و با نزدیک شدن موج بعدی در پی آن، کشتی تقریبا ً بصورت عمود به موج بعدی اصابت می‫کرد. در هر بار نزول کردن بلندی دیوار‫های کشتی با سطح دریا یکسان می‫شد و آدم خیال می‫کرد که این بار کشتی در دل دریا فرو می‫رود، اما پیش از آنکه آب به داخل کشتی جاری شود کشتی دوباره خودش را میزان می‫کرد. خشونت دریا داشت اوج می‫گرفت که ناگهان کشتی از بالای یک موج بلند به سرعت پایین آمد، این بار دیوار‫های کشتی به عمق بیشتر از بیست سانتی متر از سطح آب پایین رفت و برای اولین بار آب به شکل یک لایۀ ضخیم از جلو داخل کشتی شد، اما پیش از اینکه کشتی از آب پر شود دوباره خودش را میزان کرد. در این موقع یک پسر پنجشیری که جلیغه نجات هم نگرفته بود پشت دیوار‫های کشتی خوابیده بود تا امواج خطرناک آب را نبیند. اما با ضخامتی که آب داخل کشتی شد تمام سر و بدنش را پوشانید و قشنگ خیسش کرد. پسر ناگهان به شدت تکان خورد و هراسان در جا نشست. خودش در ساحل از اول نخواست که جلیغه نجات بگیرد و گفت که خدا نجاتم بدهد. با وحشتی که از جا پرید من با وجودی که خودم هم در وحشت بودم کمی خنده ام گرفت، اما به خود گفتم خنده چی را می‫کنم؟ خنده مرگم را که الان کشتی غرق می‫شود؟ در چند موج دیگر نیز آب از دیوار‫های کشتی بالا پرید و به داخل کشتی جاری شد‫. در پایین کشتی یک اطاقی بود که از وسط کشتی راه داشت. ناخدا در آن اطاق نشسته بود و از آنجا کشتی را هدایت می‫کرد. زیر اطاق پر از آب شده بود و پا‫های ناخدا زیر آب مانده بود. ناخدا صدا زد: «پا‫هایم زیر آب شده است. آب را زودتر به بیرون پمپ کنید!» من با یک نفر دیگر با عجله آب را با پمپ دستی به بیرون پمپ می‫کردیم و من به خود می‫گفتم پمپ کردن هم که دیگر سودی ندارد، الان کشتی از بالای یک موج بلندتر به یکبارگی زیر دریا می‫رود. تمام مسافران دعا می‫کردند که خدا از غرق شدن نجات مان بدهد. حالا دیگر دریا و کشتی مثل اول با همدیگر رفیق نبودند و رفاقت اولی آنها به دشمنی تبدیل شده بود. دیگر دریا و کشتی مثل گرگ و گوسفند شده بودند و امواج بی‫رحم دریا به مثل گله‫های گرگ به کشتی می‫تاختند. پنج ساعت راه را طی کردیم و جزیره هم خیلی نزدیک شد. طبقات ساختمان‫ها مشخص بود، ماشین‫هایی که از روبرو بسوی ما نزدیک می‫شدند نور آنها به کشتی می‫خورد و صدای بوغ ماشین‫ها به گوش می‫رسید. در صورت طوفانی بودن دریا اگر کشتی به ساحل هم برسد ممکن است که با اصابت به صخره‫های ساحلی خورد شود و غرق شود و از این رو من از رسیدن به ساحل هم بیم داشتم. به خود گفتم جزیره خیلی نزدیک شده است، اما تا رسیدن به جزیره یا غرق می‫شویم و یا گشت ساحلی راه مان را می‫گیرد. تا که این فکر به سرم زد ناگهان صدای تیر اندازی مسلسل به گوش رسید و یک کشتی نیروی دریایی یونان به سرعت بسوی ما نزدیک شد. ناخدا فورا ً کشتی را خاموش کرد و موتور آنرا خراب کرد تا دوباره بر مان نگردانند. کشتی در فاصله نزدیک ما توقف کرد. کشتی جنگی بود و یک سرباز بالای آن در حالیکه موشک آر‫پی‫جی را بسوی ما هدف گرفته بود اخطار می‫داد: «از جایی که آمده اید دوباره برگردید وگرنه زیر دریا غرق تان می‫کنیم.» ناخدا می‫گفت: «من کشتی را خراب کرده ام.» اما سرباز حرفش باور نمی‫کرد. تا پنچ دقیقه پیوسته اخطار دادند و بعد از پنج دقیقه کشتی جنگی را که از مدرن‫ترین و سریع‫ترین وسیله دریانوردی امروز بود دور ما چرخانیدند و دور مان را گرداب تشکیل دادند. داخل گرداب مثل چاله عمیق شده بود و ما در داخل چاله قرار داشتیم. اگر کمی دیگر گرداب را قوی‫تر می‫کردند کشتی ما زیر آب غرق می‫شد. یک تعداد مسافران فریاد می‫زدند و می‫گفتند: «وای به لحاظ خدا ما را غرق نکنید، بر ما رحم کنید، ما مسلمان هستیم، وای بر ما رحم کنید ما مسلمان هستیم...» من از مسلمان گفتن آنها ترسیده بودم و داد می‫زدم: «مسلمان نگویید که غرق مان می‫کنند، اگر قرار است که غرق هم نکنند، آن موقع حتما ً غرق مان می‫کنند.» اما هیچ کس به حرفم گوش نمی‫کرد و فقط فریاد می‫زدند: «وای بر ما رحم کنید، ما مسلمان هستیم...» با خود گفتم خوب است که این سربازان فارسی نمی‫دانند، اگر می‫دانستند که حتما ً غرق مان می‫کردند. کشتی آنها به فاصله دورتر از ما رفت و به کشتی ما تیراندازی کرد، تانکر بنزین آنرا سوراخ کرد و لایه بنزین روی آب را فرا گرفت. کشتی خودمان را که با کشتی آنها مقایسه کردم هم از نظر بزرگی و هم از نظر سلامتی به مثل این می‫ماند که یک بچه نوزاد سوء تغذیه که در حال جان دادن باشد با یک پهلوان کُشتی کج مقایسه شود. به زودی یک کشتی غیر نظامی رسید، کشتی ما را با بوکسل به آب‫های وسط ترکیه و یونان کشید و در آنجا رها کرد. سه - چهار ساعتی در آب‫های وسط ترکیه و یونان معلق ماندیم و بالاخره یک کشتی صلیب سرخ از ترکیه آمد، ما را به خاک ترکیه برگرداند و در آنجا به پلیس ترکیه تحویل داد. پلیس ترکیه ما را برای یک هفته در شهر بدروم بازداشت کرد و قرار شد که همه مان را به ایران برگردانند.

* * *

برای اینکه پلیس ترکیه مرا به ایران بر نگرداند، در داخل بازداشتگاه در حالیکه چند نفر افغانستانی دوروبرم نشسته بودند و یکی از آنها حرفم را به پلیس ترجمه می‫کرد، من به پلیس گفتم: «من گی هستم اگر مرا به افغانستان برگردانید در آنجا می‫کشندم.» وقتی که افغانستانی‫ها معنی گی را فهمیدند به غیرت شان برخورد و در داخل بازداشتگاه می‫خواستند که بزنندم، اما از ترس پلیس نزدند و مخصوصا ً یکی از آنها به نام بریالی که یک آدم غیرتی و در عین حال ملیت گرا نیز بود بیشتر به غیرتش برخورد و خیلی عصبانی شد. در طول یک هفته‫ای که در بازداشت بودیم افغانستانی‫ها نه فقط با من بلکه کلا ً با یکدیگر هم سازش نداشتند، بازداشتگاه پر از سروصدا بود و تمام افغانستانی‫ها با یکدیگر در فغان و افغان بودند. پیش از ما مسافران ایرانی هم در داخل بازداشتگاه زیاد بودند، اما آنها در یک گوشه‫ای نشسته دل ویران و حیران بودند. افغانستانی‫ها در فغان و افغان بودند و ایرانی‫ها دل ویران و حیران. کلمۀ «افغان» در زبان های عربی و فارسی به معنی ناله و داد و فریاد است. از این رو شاید تا زمانی که نام این کشور افغانستان باشد خود آن هم افغانستان خواهد بود، چون معنی لغوی آن ممکن است که بر این ملت تأثیر روانی داشته باشد و به نظر من برای درمان روانی این ملت نام این کشور باید از افغانستان به امروزیان یا سرزمین امروز تغییر داده شود تا برای همیشه امروز باشد نه دیروز باشد و مردم آن هم همیشه امروزی باشند نه دیروزی باشند.

‫تا روزی که داخل بازداشتگاه بودیم من از دست چند نفر افغانستانی و مخصوصا ً بریالی هیچ آرامش نداشتم. می‫خواستند که با من درگیر شوند و هر لحظه می‫گفتند تو چرا می‫گویی که من گی هستم و نام افغانستانی‫ها را بد می‫کنی؟ در این حال یک مرد میان سال ایرانی که در آنجا نشسته بود، در مورد من حرف‫های تحریک‫آمیز می‫زد و می‫خواست که آتش بیار محرکه شود و هر حرفی که می‫زد بریالی مثل گهواره‫جنبان تکان می‫خورد و می‫خواست که بر من بتازد. من برای اینکه بریالی را بصورت غیر مستقیم متوجه خودش بسازم به مرد ایرانی گفتم: «افغانستانی ها مردمان روشنفکر هستند و به شخصیت هر انسانی احترام می‫گذارند.» تا که این حرف را زدم مرد ایرانی با پوزخند به ایرانیان دیگر نگاه کرد، اما بریالی نه متوجه حرف من شد و نه متوجه پوزخند او و باز هم می‫خواست که بر من بتازد. من برای اینکه روی آتشش خاک بریزم یک خاطره‫ای از گذشته ام را برایش تعریف کردم: «در ایران یک رفیق خیلی صمیمی داشتم و یک نفر دیگر بود که نمی‫خواست ما با یکدیگر صمیمیت داشته باشیم. هر روز در غیاب من به رفیقم می‫گفت که مو‫های شقیقه مرا بکشد و در غیاب او به من می‫گفت تو چرا اینقدر بی‫شخصیت هستی که مو‫های شقیقه ات را می‫کشد اما تو هیچ عکس‫العملی نشان نمی‫دهی؟ با این نیرنگش بالاخره یک روز ما را با یکدیگر به دعوا انداخت. بعد از دعوا وقتی که ما دوباره با هم دوست شدیم آتش بیار محرکه را به یکدیگر معرفی کردیم. رفیقم خواست که آتش بیار محرکه را با کتک زدن آدم کند، اما من گفتم نه، اگر آدم باشد که خودش خجالت می‫کشد و اگر آدم نباشد با کتک خوردن آدم هم نمی‫شود.»

در آخر حرفم یارو برای اینکه روبروی دیگران از من جوک بسازد، با لحن مسخره‫آمیز از من سؤال کرد:

«باز او چی گفت؟»

- «باز او با کتک زدن آدمش نکرد.»

«باز تو چی گفتی؟»

- «باز من چیزی نگفتم.»

«باز او چی گفت؟»

من خودم که در فرهنگ مسخره بزرگ شده بودم، طبعا ً از مسخره عافیت حاصل کرده بودم و در جوابش گفتم: «بالاخره جواب تو خاموشیست.»

ضرب المثل است که می‫گویند «جواب ابلهان خاموشیست». اما من تا که با اشاره برایش گفتم بالاخره جواب تو خاموشیست، یارو به شدت تکان خورد و دیگر دهنش نجنبید. یارو فوق‫السانس زیست شناسی را داشت و می‫خواست که از من جوک بسازد، اما خودش ضایع شد. گفته می‫شود که «چاه کن در چاه است».

در طول یک هفته‫ای که در بازداشت بودیم شب‫ها جای خواب نداشتیم و مسافران پراکنده هر طرف روی فرش می‫خوابیدند. شب‫ها هنگام خواب بعضی‫ها به بهانه خودشان را به من می‫چسباندند و اذیتم می‫کردند. به کسی که تمایلی وجود نداشته باشد چسبیدنش به بدن چندش‫آور است. در شرایط ناچاری چندش‫آور بودن را هم می‫شود تحمل کرد، اما آنچه که تحمل کردنش سخت است بعضی‫ها آنچنان قهرمان هستند که بوی بدن شان فقط برای خودشان قابل تحمل است و بس. روز‫ها هم بعضی‫ها زر می‫زدند که تو چرا می‫گویی من گی هستم و نام افغانستانی‫ها را بد می‫کنی؟ خلاصه اینکه دربازداشتگاه نه روز نفس راحت می‫کشیدم و نه شب.

* * *

بعد از یک هفته بازداشت همه مان را دو نفر دو نفر با یکدیگر دستبند زدند و هنگام غروب با یک اتوبوس به طرف مرز ایران حرکت دادند. با کسی که مرا دستبند زدند، دستبند او را سست زدند و او دستش را از دستبند بیرون کرد. اتوبوس از شهر بدروم حرکت کرد و بعد از یکی دو ساعت در تاریکی شب در میان یک بازار پُر ازدحام توقف کرد. او که دستش را از دستبند بیرون کرده بود به من گفت: «برویم فرار کنیم.» من گفتم: «دستبند من سفت است، هر طرف که بروم به نام مجرم شناخته می‫شوم و باز هم دستگیرم می‫کنند. اگر تو می‫خواهی فرار کنی، خودت برو و فرار بکن.» از اتوبوس پایین شد. داخل اتوبوس چند تا سرباز و افسر پلیس هم نشسته بودند و هنگامی که پایین می‫شد یکی از افسران پلیس او را دید، اما چونکه تنها بود و دستبند نداشت پلیس دفعتا ً متوجه نشد که او قصد فرار کردن را دارد. بعد از گذشت چند ثانیه پلیس مشکوک شد و به صندلی های پشت سرش نگاه کرد و دید که در یک من صندلی تنها نشسته ام. آمد به ترکی از من پرسید:

«کنارت کی نشسته بود؟»

گفتم: «ترکی نمی‫فهمم.»

مسافران دیگر حرف او را به من ترجمه کردند و حرف من را به او. بالاخره من در جوابش گفتم:

«کسی که اینجا نشسته بود رفت دستشویی.»

‫تا حالا حدود دو دقیقه‫ای از پایین شدن او گذشته بود. افسر پلیس از در اتوبوس به طرف بیرون نگاه کرد، اما ازدحام را که در هر طرف دید هیچ چیزی به عقلش نرسید. آمد از یخه من گرفت و از یخه ام کشیده از اتوبوس پیاده ام کرد تا حسابی کتکم بزند. در حالیکه دوروبر اتوبوس پُر از جمعیت بود در میان جمعیت یک لگد به پشتم زد و یک مشت به سینه ام. اما به شکمم که هیچ ضربه‫ای هم نخورده بود، من فورا ً دستم را روی شکمم گذاشتم و خودم را انداختم به زمین، خودم را زار زار خم و پیچ دادم و طوری وانمود کردم که انگار از درد خیلی شدیدی در شکمم نالش می‫کنم. پلیس روبروی مردم از یخه ام گرفت تا بلندم کند و دوباره ببرد داخل اتوبوس، اما من آنچنان حالم را بد انداختم که انگار هیچ نمی‫توانم وزنم را از زمین بلند کنم. در آن حالت پلیس که روبروی مردم می‫خواست از یخه ام بلندم کند خجالت کشید، دستش را زیر بغلم گذاشت، بلندم کرد و برد روی صندلی اتوبوس نشاند. اگر خودم را به این حالت نمی‫زدم شاید که حسابی کتکم می‫زد. از جملۀ مسافران یک مردی که حدود چهل سال سنش بود در یک صندلی کنار زنش نشسته بود، دستش را با صندلی اتوبوس دستبند زده بودند، زنش را آزاد گذاشته بودند، دو تا بچه هم داشت، بچه‫هایش را در یک صندلی دیگر آزاد گذاشته بودند. من که در صندلی تنها ماندم دست او را از صندلی اتوبوس باز کردند و آوردند دستش را با دست من دستبند زدند. او اول که آمد کنارم نشست خودش را به من عصبانی نشان داد و گفت: «چرا به آن پسر اجازه دادی که فرار کند؟ حالا در عوض او مرا دستبند زدند.»

گفتم: «دستبند که ذاتا ً خورده بودی. چی فرقی می‫کند که با صندلی اتوبوس دستبند بخوری یا با من؟»

طرف زنش اشاره کرد و گفت: «اول در آنجا نشسته بودم، حالا آوردندم اینجا.»

- «یا اینجا یا آنجا هیچ فرقی نمی‫کند، هر کجا که باشی دیپورتت می‫کنند.»

خندید و گفت: «یا اینجا یا آنجا هیچ فرقی نمی‫کند؟»

- «نه.»

کنارم نشسته بود. چند بار متوجه شدم که به من نگاه می‫کند. کمی دیرتر دستش را بالای رانم گذاشت. از گذاشتن دستش بالای رانم من هیچ شکی به او نکردم، چون این روز‫ها به غیر از آن یک هفته‫ای که در بازداشت بودیم دیگر زنش همیشه کنارش بود. چند لحظه بعد با انگشتانش رانم را به فشار و مالش دادن شروع کرد، حالا منظورش را فهمیدم اما چیزی نگفتم و خودم را به بی‫خیالی زدم. کمی دیرتر دستش را حرکت داد به یک بارگی پشت دستم گذاشت و دستم را به فشار و مالش دادن شروع کرد. من باز هم هیچ عکس‫العملی نشان ندادم و خودم را به بی‫خیالی زدم. بالاخره هر کاری که کرد من هم طبق میلش عمل کردم و با هیچ کارش مخالفت نکردم. از اینجا تا مرز ایران بیست و چهار ساعت راه مانده بود و در طول بیست و چهار ساعت در کنار من برایش خوش گذشت.

* * *

به مرز ایران رسیدیم. سر مرز پلیس ترکیه بدون هماهنگی با پلیس ایران در تاریکی شب ما را بصورت غیر قانونی بسوی خاک ایران سوق داد و دستور داد که فقط روبرو بروید و به غیر از روبرو اگر دست چپ یا راست بروید ما به شما شلیک خواهیم کرد. مردی که در اتوبوس کنارم نشسته بود دو تا کیسه وسایلش را دست من داد و گفت هر کجا که رفتیم من و تو با هم می‫رویم. من چون از چند نفر افغانستانی های دیگر ترس داشتم که مبادا بالای مرز بزنندم، قصد فرار کردن را داشتم و نخواستم که کیسه‫ها را از دستش بگیرم، اما او با اصرار کسیه‫ها را به من داد. زن و بچه‫هایش همراهش بودند. با دیگر مسافران از مرز رد شدیم و بسوی ایران حرکت کردیم. من که قصد فرار کردن را داشتم در تاریکی شب خودم را از گله جدا کردم و تنهایی حرکت کردم. حدود صد متری از آنها فاصله گرفتم و بعد تصمیم گرفتم که مسیر حرکتم را تعین بکنم. به پیرامون نگریستم تا شهری را ببینم و به همان سو حرکت کنم، اما به هر سو که نگریستم هیچ روشنایی چراغی به چشم نرسید و حتی یک دهکده کوچکی در آن پیرامون نبود تا به آنسو حرکت کنم. اراضی کاملا ً کوهستانی بود، از چهار طرف در وسط کوه‫ها قرار داشتم و در دامنه کوهی بودم که به همان سو بایست راهم را ادامه می‫دادم. در این منطقه ساعتها بایست پیاده راه می‫رفتم تا شهر یا روستایی را پیدا می‫کردم. بدبختی اینجا بود که من به قصد اروپا رفتن لباس‫های نازک تابستانی بر تن و یک جفت صندل بر پا داشتم. اما منطقۀ مرزی سردسیر بود و با صندل پیاده رفتن در کوه‫ها نیز دشوار‫. به طرف بالای کوه حرکت کردم تا از آنجا شهر یا روستایی را ببینم و به همان سو حرکت کنم. وقتی که بالای کوه رسیدم در آنسوی کوه به غیر از کوه‫های بلند‫تر هیچ شهر و روستایی را ندیدم و تمام منطقه کاملا ً کوهستانی بود. تصمیم گرفتم که به آنسوی کوه پایین شوم و بالای کوه‫های بلند‫تر بروم تا از آنجا شهر یا روستایی را ببینم و به همان سو حرکت کنم. از کوه پایین شدم و در پایین کوه یک دره را دیدم و ترجیح دادم که در عوض بالا رفتن به کوه‫های بلند‫تر راهم را در امتداد دره ادامه بدهم. در امتداد دره یک ساعتی راه رفتم و بالای کوه‫ها چراغی دیدم. فهمیدم که آنجا پاسگاه مرزی است و چون چارۀ دیگری نمی‫دانستم خواستم که خودم را به پاسگاه مرزی تحویل بدهم. به بالای کوه بسوی چراغ حرکت کردم، وقتی که نزدیک پاسگاه رسیدم فکر کردم که مبادا اطراف پاسگاه مین گذاری شده باشد و راه اصلی آنرا هم نمی‫دانستم. لذا از فاصله دور پیوسته سوت زدم تا سربازان صدای سوتم را بشنوند و از پاسگاه بیرون شوند. در گوشۀ پاسگاه دیدبانگاهی بود، سربازان که صدای سوتم راشنیدند بالای دیدبانگاه آمدند و بسوی من نگاه کردند و چون راه زیادی باقی مانده بود، نمی‫شد که با حرف زدن به من چیزی بگویند و با اشاره راه پاسگاه را به من نشان دادند. نزدیک پاسگاه که رسیدم سربازان بطور کاملا ً عادی به داخل پاسگاه هدایتم کردند. اما وقتی که داخل پاسگاه شدم در آنجا یک افسر نشسته بود، طرفم نگاه کرد و برای اینکه سیاستش را به من نشان بدهد، غریده گفت: «دستها بالا تکان نخور!» در حالیکه دو تا کیسه در دو دستم بود، کیسه‫ها را به زمین گذاشتم و دستانم را بلند کردم. به دو تا سرباز دستور داد: «بازرسی اش کنید!» سربازان آمدند و دو نفری بازرسی‫ام کردند. دویست یورو در جیبم بود، دویست یورو را برداشتند و به افسر نشان دادند. افسر دویست یورو را گرفت، بیست و چهار ساعت در پاسگاه بازداشتم کردند، بعد از بیست و چهار ساعت فرداشب آن بالای مرز سیم خاردار را پاره کردند و دوباره بسوی ترکیه برگرداندندم. در اینسوی مرز من قبلا ً سختی‫های رفتن تا استانبول را دیده بودم و مخصوصا ً حالا که تنها بودم و هیچ پولی هم نداشتم نخواستم که طرف استانبول بروم و ترجیح دادم که دوباره طرف ایران بروم. در حالیکه نقاط مرزی مین گذاری شده هم بود من از زیر سیم خاردار رد شدم و دوباره بسوی مناطق کوهستانی ایران حرکت کردم. به طرف بالای کوه‫ها راه افتادم، بعد از دو ساعت پیاده رفتن بالای کوهی رسیدم، در آنسوی کوه روستای چراغانی را دیدم و با خوشحالی از کوه به طرف روستا پایین شدم. کوچه‫های روستا پُر از سگ‫های تعلیمی بود و شغل اصلی مردم این روستا دامداری. من که طرف روستا نزدیک شدم تمام سگ‫ها شروع کردند به پارس کردن و آهسته آهسته به طرف من حرکت کردند و من هنوز به روستا نرسیده بودم که سگ‫ها خودشان را به من رساندند. سگ‫های پشمالود، بزرگ و وحشتناک بودند و شاید که هشت یا ده تا سگ راهم را گرفته بودند و نمی‫گذاشتند که به روستا نزدیک شوم. اما با این وجود من از میان سگ‫ها راهم را بسوی روستا ادامه دادم و من تا که به روستا نزدیک می‫شدم سگ‫های بیشتر از روستا بسوی من می‫آمدند. مردی که در اتوبوس کنارم نشسته بود دو تا کیسه وسایلش را دست من داد و کیسه‫ها هنوز در دستم بودند. سگ‫ها کیسه‫ها را پاره کردند، من کیسه‫ها را به زمین انداختم تا سگ‫ها به آنها مشغول شوند و دنبال من نیایند، اما سگ‫ها به کیسه‫ها اصلا ً نگاه نکردند. از چهار طرف پارس کنان دهن شان را به من نزدیک می‫کردند، دندان‫های شان را به ساق پایم هم گذاشتند، اما گاز نگرفتند و فقط شلوارم را کمی پاره کردند. بالاخره به روستا رسیدم، صدای پارس سگ‫ها آنچنان داخل دره پیچده بود که تمام مردم روستا بیدار شدند، از چندین خانه آمدند بیرون و سگ‫ها را از من دور کردند. مردم روستا از ترس پلیس و متهم شدن به قاچاق اجازه ندادند که من در روستا بمانم، اما راه رفتن به شهر را نشانم دادند. از روستا تا نزدیک‫ترین شهر ایران که شهر خوی بود حدود هفتاد - هشتاد کیلومتری فاصله داشت. من این فاصله را بدون گذرنامه و شناسنامه و بدون پول با خیلی بدبختی طی کردم. در طول راه در روستا‫ها برایم غذا می‫دادند. مردم این منطقۀ مرزی کرد هستند و کردها چونکه خودشان مردمان مظلوم هستند، غریبان را هم درک می‫کنند و بی‫آنکه انتظاری داشته باشند به غریبان کمک می‫کنند. من با تحمل مشکلات زیاد به شهر خوی رسیدم. در شهر بدون پول سرگردان دنبال ماشین می‫گشتم تا تهران بروم. بالاخره خیلی خسته شده بودم که یکجا دیدم چند نفر کنار خیابان منتظر نشسته اند، یک اتوبوس آمد و نزدیک آنها توقف کرد و آنها رفتند که سوار شوند. من که از آنها فاصلۀ زیاد داشتم از خستگی حال قدم زدن را هم نداشتم و تازه تصمیم گرفته بودم که چند دقیقه ای بنشینم تا خستگی‫ام در برود. اما به خود فشار آورده دویدم و شتابان خودم را به اتوبوس رساندم و بی‫آنکه حرفی بزنم سوار شدم و به خود گفتم هر طرف که برود من هم می‫روم. وقتی که سوار اتوبوس شدم، دیدم تمام صندلی‫ها پر بود و فقط در ردیف آخری برای یک نفر جای خالی داشت و من همان جا نشستم. دست چپم یک آقایی نشسته بود، ازش پرسیدم:

- «این اتوبوس کجا می‫رود؟»

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

جولائ ۲۰۰۶ وان ترکیه

تصمیمم عوض شد و کاری که بایست می‫کردم، برعکس آن عمل کردم. رفتم حمام یک دوش حسابی گرفتم، یک شلوار دخترانۀ گلدار و یک پیراهن دخترانۀ کوتاه پوشیدم، خودم را آرایش کردم و دم غروب رفتم بیرون برای قدم زدن. یکی دو ساعت در امتداد پیاده روئ کنار خیابان قدم زدم. چند نفر نزدیکم آمدند و پیشنهاد سکس دادند، در بعضی موارد تنها یک نفر و در بعضی موارد دو نفر و سه نفر با هم، تعداد نفراتش را نشمردم، اما در کل مواردی که پیشنهاد دادند، در آخر تا دوازده مورد به یادم آمد. من به هیچ کدام از آنها جواب ندادم و جواب که نمی‫دادم، بعضی از آنها کمی اصرار می‫کردند و بعضی هم بدون اصرار دیگر حرفی نمی‫زدند و می‫رفتند. بالاخره در مورد سیزدهم یک نفر با ماشین مدل بالا نزدیکم توقف کرد و به سویم اشاره کرد تا سوار شوم. به قیافه اش که نگاه کردم و دیدم از آن تیپ‫های بود که چشم خودم هم به آنها می‫افتاد. با او سوار شدم و به یکدیگر سلام دادیم. او از من پرسید:

«کجا می‫روی؟»

- «کجا دوست داری که برویم؟»

«چند می‫گیری؟»

- «من پولی نیستم، خودت را می‫خواهم، بیا برویم خانه من، اگر خودت خواستی کمکم کنی، من ازت ممنون می‫شوم و اگر نخواستی هم من خودت را می‫خواهم و ازت ممنون می‫شوم.»

با من آمد خانه ام و یکی دو ساعت مهمانم شد و در وقت آخر خودش صد لیره هم برایم داد. صد لیره در مورد من پول زیادی بود و مخصوصا ً از این تیپ‫ها که بدون پول هم به آسانی گیر نمی‫آمد. من از هیچ کس پول نمی‫خواستم و کسانی که پیشنهاد پول می‫دادند، من به دلخواه خود آنها می‫سپردم و بعضی‫ها پول خوبی می‫دادند. اگر من پول می‫خواستم در آنصورت دیگر کسی سراغ من نمی‫آمد. من در اصل چندان خواستنی هم نبودم، اما تنها مطلوبیتی که داشتم، عدم رقابت در شهر وان بود، چون من در آنجا تنها همجنسگرائی بودم که بدون ترس خودم را رو کرده بودم و هرکس که همجنس می‫خواست، می‫آمد سراغ من.

* * *

غروب فردای آن باز هم خودم را آرایش کردم و رفتم بیرون برای قدم زدن. هنگام قدم زدن یک مردی داشت پیاده دنبالم می‫کرد و پیشنهاد سکس می‫داد. من به قیافه اش نگاه کردم و دل نادل شدم که جوابش را بدهم یا ندهم. داشتم فکر می‫کردم که جوابش را بدهم یا ندهم، که در همین موقع در خیابان یک ماشین هم دنبالم افتاده بود و از کنارم این بر و آن بر می‫چرخید تا سوارم کند. آن که با ماشین دنبالم افتاده بود من اصلا ً به فکرش نبودم، چون اصلا ً برایم جالب نبود، مردی بود حدود بیست و هفت - بیست و هشت ساله، جوان، لاغر و قد بلند، که من نه جوان دوست داشتم و نه لاغر. روز قبل هم دنبالم افتاده بود و اصرار هم کرده بود، اما قیافه اش یادم نمانده بود و این روز که باز هم چند بار اصرار کرد و من جوابش را ندادم، بالاخره نزدیکم توقف کرد، از ماشینش پیاده شد، آمد در پیاده‫رو کنارم، یک دستش را دور کمرم حلقه کرد و گفت:

«دوستت دارم عزیزم بیا با من.»

- «وای! دستت را دور کن از دور کمرم که مردم می‫بینند زشت است.»

«پس بیا برویم یک جای خلوت که مردم نبینند.»

- «نه، من اصلا ً این کاره نیستم. دستت را دور کن از دور کمرم!»

پیش از این هم که چند بار اصرار کرده بود و من جوابش را نداده بودم و در اینجا هم که گفتم دستت را دور کن، یارو عصبانی شد، گردنبند نقره‫ای داشتم، به گردنبندم دست انداخت و آنرا یکهو کشید، هم گردنبند گسست و هم گردنم پاره شد و همزمان در حالیکه داشتم قدم می‫زدم، یک پایش را جلو پایم گذاشت تا بزندم به زمین، اما من تعادلم را حفظ کردم و به زمین نخوردم. شروع کرد به مشت و لگد زدن. من داشتم راه می‫رفتم، او همزمان با اینکه مرا با مشت و لگد می‫زد، می‫گفت: «تو این کاره نیستی! پس چرا این شکل و قیافه را به خودت درست کرده ای؟ با هرکس می‫روی با من نمی‫روی؟ آنها چقدر پول برایت می‫دهند که من دو برابر آنرا بدهم؟»

- «من در زندگی با هیچ کسی نرفته ام و هیچ وقت این کار را نکرده ام.»

«دروغ چرا می‫گویی بی‫شرف؟ من خودم دو نفر را می‫شناسم که تو با آنها خوابیده‫ای. من دوستت داشتم، دیروز هم برایت خیلی اصرار کردم، اما تو جوابم را ندادی...»

در پیاده‫رو روبروی مردم به من حمله کرد، خودش فقط چند مشت و لگد زد، دیگر ولم کرد، سوار ماشینش شد و رفت. در بین مردم کسان زیادی بودند که نسبت به من بدبین بودند و کسان زیادی هم بودند که قصد حمله کردن به من را داشتند، اما هیچ کس جرأت نمی‫کرد که نفر اول خودش حمله کند. وقتی که روبروی مردم به من حمله کرد، خودش به مجردی که رهایم کرد، دو نفر رهگذر نیز به او پیوستند. آن دو نفر یکی دو مشت و لگد که زدند، من از پیش آنها فرار کردم و وقتی که داشتم فرار می‫کردم، همزمان شماره پلاک ماشین او را هم یاد داشت کردم تا به پلیس شکایت کنم. موقع فرار کردن من فکر کردم که اگر کمی بدوم این دو نفر دیگر دنبالم نخواهند آمد، اما آنقدر کینه‫توز بودند که دیگر اصلا ً دستبردار نبودند. هنگام شام بود و هوا رو به تاریکی. در امتداد پیاده‫روی کنار خیابان بزرگی روان بودم که در آن هنگام ماشین‫های زیادی از آنجا رفت و آمد می‫کردند. آن دو نفر دنبالم می‫دویدند، اما هیچ پناهگاه مناسبی در آن پیرامون نبود که پناه ببرم، لذا راهم را از پیاده‫رو به عرض خیابان منحرف کردم و از روبروی ماشین‫هایی که در حرکت بودند به نوار وسط دو جادۀ رفت و برگشت عبور کردم تا آنها از سرم دست بردارند، اما کیست که به این سادگی دستبردار باشد؟ در اول خواستم که به آنسوی هر دو جادۀه رفت و برگشت بدوم و اصلا ً فکر نمی‫کردم که آنها هم از روبروی ماشین ها به آنسوی خیابان دنبالم بدوند، اما دیدم که آنها هم فورا ً از جلو ماشین‫ها دنبالم دویدند، لذا من ترجیح دادم که در امتداد نوار وسط جاده‫های رفت و برگشت بدوم تا آنها در آنجا بر من نتازند، اما حالا به مصیبت عجیب‫تر از هر آنچه که فکرش را کنم گرفتار شده ام. در نوار وسط نیز به شتاب دنبالم دویدند. به زودی به چهارراه پر ترددی رسیدم که چراغ سبز و قرمز آن لحظه به لحظه در حال تغییر بود. اول خواستم که از چهارراه بگذرم، اما دیدم که آنها هم با شتاب خواستند که به آنسوی چهارراه دنبالم کنند. زمانی که به وسط چهارراه رسیدم، ماشین‫های زیادی از آنجا عبور و مرور می‫کردند و فکر کردم که اگر در یک جای خلوت گیرم کنند، حسابی کتکم خواهند زد، لذا ترجیح دادم که در همان وسط چهارراه بمانم و از آنجا تکان نخورم و همان جا ایستادم، اما چون ترافیک سنگینی در آنجا جریان داشت، آنها ترسیدند که در میان ترافیک به من حمله کنند. من در وسط چهارراه ماندم و آنها از آمد و رفت ماشین‫ها به گوشۀ چهارراه فرار کردند و در گوشۀ چهارراه منتظرم ایستادند تا من هر طرفی که بروم دنبالم بدوند. بی‫صبرانه منتظر بودند که از وسط چهارراه بیرون بروم، دو - سه دقیقه‫ای حوصله کردند و دیگر حوصله شان که به سر رسید به داخل چهارراه بسویم دویدند. من ترجیح دادم که همان جا بمانم و از جایم تکان نخورم، چون خیال کردم که با دویدن بسویم فقط می‫خواهند هلم کنند تا از آنجا فرار کنم و اصلا ً باور نکردم که واقعا ً در آنجا قصد حمله کردن را داشته باشند، اما با شتاب آمدند و دو - سه مشت و لگد زدند و من عمدا ً پیش روی ماشین‫هایی فرار کردم که در حرکت بودند، آنها خیال کردند که من به آنسوی خط عبور ماشین‫ها می‫خواهم فرار کنم و کمی دنبالم دویدند، اما من پیش روی ماشین‫هایی که در حرکت بودند ایستادم و از آنجا تکان نخوردم و آنها برای اینکه مسئول راهبندان شناخته نشوند، از راننده‫ها خجالت کشیدند و دوباره به گوشۀ چهارراه فرار کردند. چهارراۀ مربعی شکل ساده بود و هیچ دایره و خالیگاهی در وسط نداشت. من در وسط چهارراه مانده بودم و چراغ سبز و قرمز آن لحظه به لحظه در حال تغییر بود. هر لحظه که چراغ زرد می‫شد، آنها به وسط چهارراه می‫دویدند و دو - سه مشت و لگد می‫زدند، تا حالا چراغ سبز دیگری روشن می‫شد و من پیش روی ماشین‫های فرار می‫کردم که به حرکت می‫افتادند و آنها تا اینکه بار دیگر چراغ زرد روشن شود، دوباره به گوشۀ چهارراه فرار می‫کردند. دوروبر چهارراه تمام مردم متوجه من شده بودند که به من حمله شده است. آهسته آهسته رهگذران دیگری نیز به یورشگران پیوستند و بتدریج به شمار آنها افزوده شد. متوجه شدم که سه - چهار نفر دیگر نیز به جمع آنها اضافه شده است. نزدیک به ده دقیقه‫ای در وسط چهارراه ماندم. در اول که تعداد مهاجمین کم بود، از مسئولیت پذیری ایجاد راهبندان سنگین می‫ترسیدند و جرأت نمی‫کردند که سر راه ماشین‫هایی که در حرکت بودند به من حمله کنند، اما بالاخره تعداد شان که به حدود ده نفر رسید، تعدادشان را زیاد دیدند و خود را در مقابل راهبندان سنگین و آمد و رفتماشین‫ها قوی‫تر احساس کردند و در آخرین هجوم متوجه شدم که با آنکه چراغ سبز هم روشن شد، آنها بی توجه به ترافیک با روحیه عالی از چند طرف چهارراه و این بار نه با عجله و شتاب، بلکه با سیاست و خرامان خرامان بسوی من ریختند. زمانی که به من رسیدند، بعضی‫ها شروع کردند به مشت و لگد زدن و بعضی هم به علت ازدحام نتوانستند که خود را به من نزدیک کنند. آدم در این حالت مغشوش می‫شود و نمی‫داند که چطوری کتک می‫خورد. ضرباتی از سمت‫های نامعلوم به هر قسمت بدنم وارد شد و ندانستم دقیقا ً کی و به چه شکلی به زمین افتادم؟ در حالیکه تازه به زمین افتاده بودم و از دوروبرم شروع کردند به لگد زدن، چشمم به ماشین پلیس افتاد که تازه می‫خواست از گوشۀ چهارراه به دست راست بپیچد و از صحنه فرار کند. من در حالیکه به زمین افتاده بودم فورا ً با کشیدن سوت بلند از جا برخواستم و بسوی ماشین پلیس دویدم. حمله کنندگان که دیدند من بلند سوت کشیدم و به آنسو نگاه کردم، آنها نیز بسوی ماشین پلیس نگاه کردند و فورا ً به سمت‫های دیگر فرار کردند. در این حال آنها به سمت‫های دیگر در حال فرار بودند که پلیس خودش می‫خواست به سمت دیگری فرار کند، اما پیش از اینکه ماشین پلیس در حال پیچیدن بتواند سرعت بگیرد، من به سرعت بیشتر دویدم، راهش را بستم و دیگر هیچ چاره‫ای جز تحویل گرفتن من نداشت.

در اول من خیال کردم که پلیس هم بخاطر بدبینی نسبت به من می‫خواست که از صحنه فرار کند، اما بعدا ً به اصل قضیه پی بردم که این چهارراه و این خیابان بزرگ دو منطقه‫ای را از هم جدا می‫کرد که به دو کلانتری جداگانه تعلق داشتند و من در نقطۀ مرکز چهارراه که مورد حمله قرار گرفته بودم، این نقطه به منطقۀ مربوط به آنها تعلق نداشت. وقتی که خودم را جلو ماشین پلیس رساندم و آنرا وادار به توقف کردم، پلیس از ناچاری سوارم کرد. من که پلاک ماشین اولین فرد حمله کننده را یادداشت کرده بودم، در همین لحظه خواستم که به پلیس شکایت کنم، اما پلیس در اینجا به شکایتم گوش نکرد و در یک نقطۀ دورتر پیاده ام کرد. من از پلیس خواستم که پیاده ام نکند و مستقیما ً به کلانتری ببرد تا از اولین فرد مهاجم شکایت کنم، اما پلیس گفت خودت برو به کلانتری شکایتت را بگو. علت اینکه چرا پلیس پیاده ام کرد، بعدا ً علتش دریافتم که آنها دنبال آسوده طلبی بودند و در اکثر حوادث می‫خواستند که از گرفتاری و درد سر فرار کنند. در حالیکه از دهن و دماغم خون آمده بود و لباس‫هایم هم خونی شده بود، خودم از همان جا بسوی کلانتری رفتم، به کلانتری مراجعه کردم و موضوع شکایتم را توضیح دادم. در کلانتری محل حادثه را از من پرسیدند و من محل حادثه را گفتم: «چهارراهی در امتداد خیابان ایکی نیسان جاده‫سی»

گفتند: «آن نقطه به این کلانتری مربوط نمی‫شود.»

به کلانتری دیگر زنگ زدند تا آنها بیایند و مرا تحویل بگیرند. از کلانتری دیگر دو تا افسر پلیس با یک ماشین آمدند و محل حادثه را از من پرسیدند. من به آنها هم محل حادثه را که گفتم، آنها هم گفتند که آن نقطه به کلانتری ما مربوط نمی‫شود و در حالیکه افسران پلیس از هر دو کلانتری در آنجا حضور داشتند، با یکدیگر در گفتگو شدند تا یکی از آنها باید تحویلم بگیرند. بالاخره قرار بر این شد که از هر دو کلانتری یک یک پلیس با من بروند تا من نقطۀ دقیق حادثه را به آنها نشان بدهم. وقتی که به محل حادثه رسیدیم و من نقطۀ دقیق حادثه را به آنها نشان دادم، هر کدام از آنها به یکدیگر می‫گفتند که این نقطه به ما مربوط نمی‫شود به شما مربوط می‫شود. بالاخره برای اینکه یکی از آنها زودتر تحویلم بگیرند، من گفتم: «من چی کاری به مرکز چهارراه داشتم که در آنجا به من حمله می‫کردند؟ من اول در امتداد پیاده‫رو داشتم قدم می‫زدم که آنها به من حمله کردند و به وسط چهارراه کشیدندم.»

اینجا بود که نقطه اصلی حادثه باید مشخص می‫شد که در کدام پیاده‫رو به من حمله شده است. یکی از آنها فورا ً پرسید: «در کدام پیاده‫رو بود که حمله کردند، این دست خیابان یا آن دست خیابان؟»

من پیاده‫رویی که در آن به من حمله شده بود را برایشان نشان دادم. وقتی که پیاده‫رو را نشان دادم، یکی از آنها خوشحال شد و با اطمینان مرا به دیگرش تحویل داد و دیگرش با پریشان‫حالی تحویلم گرفت. پلیسی که از پیشم فرار کرده بود پیاده‫رو به خود آنها مربوط می‫شد.

* * *

جولائ ۲۰۰۶ وان ترکیه

از نامۀ قبلی که به ارتباط سوءِ قصد آن سه نفری که از پیش شان به رستوران فرار کرده بودم به UN نوشتم تا افتادن این اتفاق بیشتر یک ماهی گذشته بود، اما هنوز پرونده ام مثل گذشته راکد. این بار خواستم که این اتفاق را هم به عنوان مشکل امنیتی به UNمطرح کنم تا زودتر به پرونده ام رسیدگی کنند. در حالیکه هم گردنم پاره شده بود، هم پیشانی‫ام در وقت کتک خوردن شکسته بود و هم از دهن و دماغم که خونریزی کردم لباس‫هایم خونی شده بود، فردای آن با گردن پاره، پیشانی شکسته و لباس‫های خونی به UN مراجعه کردم تا مشکل امنیتی‫ام را قبول کنند.

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

تقریبا ً یک سال شده بود که بعد از ارسال نامۀ استیناف هنوز بلاتکلیف بودم و برای اینکه وکیلان زودتر پرونده ام را مورد بررسی مجدد قرار بدهند، من هرازگاهی به دفتر حقوق بشر مراجعه می‫کردم تا از آنجا به UN فشار بیاورند که زودتر به پرونده ام رسیدگی کنند. در طول این مدت من به غیر از منوچهر دیگر هیچ پناهجوی همجنسگرا را در شهر وان ندیدم. پناهجویانی که قبل از من در وان بودند، به من می‫گفتند که پیش از تو دو نفر پناهجوی همجنسگرای ایرانی هم در اینجا بودند، آنها اول استیناف گرفتند، بعد دو سال منتظر ماندند و بالاخره جواب رد مطلق گرفتند و از اینجا رفتند. در دفتر حقوق بشر به من و منوچهر می‫گفتند که به غیر از شما یک همجنسگرای دیگر هم به ما مراجعه می‫کند، اما او نخواسته است که کسی او را بشناسد و خودش را مخفی می‫کند. وقتی که منوچهر رفت اسپارتا در آنجا با هشت - نه نفر پناهجویان همجنسگرای دیگر آشنا شد که از ایران و کشورهای عربی بودند و بیشتری آنها در UN یا مدت‫ها بلاتکلیف مانده بودند و یا جواب رد گرفته بودند. من با دو نفر از آنها به نام های مهدی و علی رضا تلفنی حرف زدم. مهدی در سال ۲۰۰۴ به UN مراجعه کرده بود، در سال ۲۰۰۵ استیناف گرفته بود و تا سال ۲۰۰۶ هنوز بلاتکلیف بود و علی رضا در سال ۲۰۰۵ به UN مراجعه کرده بود و در سال ۲۰۰۶ استیناف گرفته بود.

وقتی که من با مهدی در اسپارتا تلفنی حرف زدم او به من گفت:

«ماندن من و تو در اینجا سودی ندارد، من تصمیم گرفته ام که قاچاقی طرف اروپا بروم و اگر تو هم می‫خواهی بروی، بیا که با هم برویم.»

- «من که تا حالا یک سال منتظر نشسته ام، اگر قاچاق بروم این یک سال وقت انتظارم چی می‫شود؟»

«بلی، یک سال بیهوده منتظر نشسته‫ای، دیگر نمی‫شود کارش کرد، پس بهتر است که بیشتر از این وقتت را هدر ندهی.»

- «مطمئن هستی که انتظار کشیدن مان هیچ سودی ندارد؟»

«بلی، من مطمئن هستم. همین یک ماه قبل سه نفر از همجنسگراهای دیگر که دو سال و سه سال انتظار کشیده بودند، بالاخره قاچاقی رفتند طرف یونان.»

- «آیا هیچ کدام از همجنسگراها را UN قبول نمی‫کند؟»

«چرا، دو - سه نفر را قبول کرده اند، اما همه مان را قبول نمی‫کنند.»

- «چرا قبول نمی‫کنند؟ آیا باور نمی‫کنند که ما در افغانستان و ایران مشکل داریم؟»

«نه، موضوع این نیست، خودشان خوب می‫دانند که ما مشکل داریم، اما باز هم نمی‫خواهند که قبول مان کنند.»

- «علت اینکه UN ما را قبول نمی‫کند چیست؟»

«علتش را من نمی‫دانم، کسی را که بخواهند قبول می‫کنند و کسی را که نخواهند قبول نمی‫کنند.»

- «آیا در اسپارتا پناهجویان همجنسگرا زیاد هستند؟»

«اینجا ما هشت - نه نفری هستیم، اما در کایسری و شهر‫های دیگر زیاد هستند.»

- «آیا به آنهایی که در شهر‫های دیگر هستند هم جواب رد داده اند؟»

«یک تعداد را قبول کرده اند، اما بسیاری از آنها را یا رد کرده اند و یا هنوز جواب نداده اند.»

- «آیا تو تصمیم قاطع گرفته‫ای که قاچاق بروی؟»

«بلی، چون ماندن مان در اینجا هیچ سودی ندارد.»

- «اما من تا نتیجۀ این یک سال انتظار نشستنم را نگیرم به این سادگی ولش نمی‫کنم.»

«اشتباه می‫کنی، حالا یک سال شده است و چندین سال دیگر هم خواهد گذشت، جوانی می‫گذرد و دیگر نمی‫توانی که برای آینده ات کاری بکنی.»

- «عیب ندارد، یا نتیجۀ مثبت یا نتیجۀ منفی، اما من وقت انتظارم را بی‫نتیجه ول نمی‫کنم.»

مهدی راه قاچاق رفتن بسوی اروپا را چندین بار آزمایش کرد و بی‫اندازه سرگردانی کشید، اما او هم مثل من در هیچ بار موفق به رفتن نشد. من بخاطر خودم تأسف نمی‫کردم، اما بخاطر آنهایی تأسف می‫کردم که مدت‫ها عمر انتظار شان را به مثل شاخۀ خشکیده رها می‫کردند. من در گذشته برای قبول شدن کمی امیدوار بودم، اما حالا که از مطلقا ً رد شدن تعداد زیادی از همجنسگرایان خبر شدم، دیگر همان امید کمی را که هم داشتم از دست دادم و حالا فقط منتظر جواب رد مطلق بودم تا اول جواب رد نهایی را بگیرم و بعد به راه چارۀ دیگری بیندیشم تا در آینده بخاطر برگشتن از این نیمه راه پشمانی نداشته باشم.

* * *

زمانی که منوچهر و ابوالفضل رفتند اسپارتا و من در شهر وان تنها ماندم، دیگر خودم تنهایی گهگاه لباس نسبتا ً زنانه می‫پوشیدم، کمی آرایش می‫کردم و می‫رفتم در خیابان‫ها قدم می‫زدم. اکثرا ً لباس‫های ساده می‫پوشیدم یعنی فقط یک شلوار و پیراهن نسبتا ً زنانه، اما چند روزی خودم را به سیم آخر زدم و یک تی‫شرت کوتاه بدون آستین و یخه باز با یک دامن کوتاه با بلندی دقیقا ً سی سانتی متر پوشیدم که بازو‫ها تا سر شانه، سینه، شکم و پا‫ها تا نزدیکی انشعاب از یکدیگر عریان می‫ماند و با این تیپ نزدیک غروب و عین وقت ازدحام در خیابان‫ها قدم می‫زدم و در هر طرف تمام مردم به من نگاه می‫کردند. در گذشته که تیپ ساده می‫زدم مردمانی که بدبین بودند عکس العمل نشان می‫دادند، اما حالا فقط تعجب می‫کردند که حتی بدبینی از یاد شان رفته بود. ماشین‫هایی که از خیابان می‫گذشتند سرعت شان را کم می‫کردند و بعضی‫ها با گوشی مبایل از من عکس می‫گرفتند. وان یک شهری است سنتی که حتی یک دختر در آنجا جرأت چنین کاری را ندارد. من با این تیپ بیشتر از سه - چهار روزی دوام نیاوردم و یک روز با همین تیپ، دامن کوتاه و تی‫شرت کوتاه رفتم طرف عکاسی برای عکس گرفتن که در وسط راه ماشین پلیس کنارم توقف کرد و به ماشین سوارم کرد و دوباره به خانه برگرداند و گفت: «دیگر اجازه نداری که دامن بپوشی.»

گفتم: «در ترکیه دموکراسی است و هرکس در کار خودش آزاد است که خودش باشد.»

«بلی، در ترکیه دموکراسی است، اما وظیفه ما هم امنیت مردم است. اگر تو دامن بپوشی، یک روزی ترا می‫برند و در کوه‫ها می‫کشند.»

و به این صورت پلیس به من اجازه نداد که دیگر دامن بپوشم.

* * *

در شهر وان بیش از هزار نفر پناهنده وجود داشت، اما در جملۀ آنها بجز من دیگر هیچ کسی همجنسگرا نبود و اگر بود هم مخفی بود. من در بین مردم خود وان با چند نفر همجنسگرا آشنا شدم، اما وان چونکه یک شهری نسبتا ً متعصب و سنتی است آنها هم خود را از مردم مخفی کرده بودند و کاری نمی‫کردند که کسی در مورد آنها چیزی بداند و کار‫هایی که من در آنجا می‫کردم برایم خطرناک بود. یک روز یکی از همجنسگرایان وانی به نام دنیز که در دفتر حقوق بشر مدافع حقوق همجنسگرایان نیز بود به من گفت:

«حمید، کارهایی که تو در اینجا می‫کنی خیلی خطرناک است و بعید نیست که بخاطر این کارهایت یک روزی ترا بکشند.»

- «زندگی که ذاتا ً از من و تو گذشته است. این زندگی به درد من و تو نمی‫خورد. ما باید راه را برای کسانی باز کنیم که بعد از ما می‫آیند. ما باید خود را پل بسازیم تا آیندگان از روی ما بگذرند. ما پیشینیان را ملامت می‫کنیم که چرا این فرهنگ مسخره را از خود بجا گذاشته اند، پس آیندگان نباید که ما را ملامت بکنند.»

«این حرف را که تو می‫زنی خیلی کسانی این کار را کرده اند، اما به قیمت جان شان تمام شده است.»

- «دلت خوش است که زنده هستی؟ بالاخره این شکلی چند سال دوست داری که زنده بمانی؟»

دنیز یک همجنسگرای مرد بود، اما در چهره، حرف زدن، حرکات و عادت‫هایش بیشتر به زن شباهت داشت تا به مرد. وقتی که من گفتم که دلت خوش است که زنده هستی، تنش لرزید و با ادای زنانه بازو و شانه‫هایش را جمع کرد و گفت: «واه! مگر تو نمی‫دانی که در اینجا چی مردمانی زندگی می‫کنند؟ من در اینجا بزرگ شده ام و می‫دانم که مردم اینجا خیلی خطرناک هستند و یک روزی ترا می‫کشند.»

او که با تن لرزان بال و پرش را جمع کرد، من غرق خنده شدم و لحظه‫ای از خنده نتوانستم که حرف بزنم. با خود گفتم تو تقصیری نداری که از مرگ وحشت داری، چون هنوز وحشت را ندیده‫ای تا بدانی که مرگ هیچ وحشتی نیست، اگر با این شکل و قیافه زنانه ات بروی افغانستان و شدت مسخره و تحقیر را ببینی، آن زمان قدر مرگ را خواهی دانست که مرگ چقدر خوب است. او با تعجب پرسید: «چرا می‫خندی؟ مگر حرفم را باور نمی‫کنی؟»

- «بلی، می‫دانم که همین طوری است و حرفت را باور می‫کنم، اما مرا برای این خنده گرفته است که تو نمی‫دانی من از کجا آمده ام.»

«بلی، من می‫دانم که تو از افغانستان آمده‫ای و افغانستان جای خطرناکی است، اما اینجا هم مثل افغانستان یک منطقۀ خطرناک است.»

* * *

جون ۲۰۰۶ وان ترکیه

شامگهی هنگام تاریکی هوا در امتداد پیاده‫رویی در حالیکه لباس‫های نسبتا ً زنانه بر تن داشتم از کنار پارکینگ بزرگی می‫گذشتم. پارکینگ دست چپم و دست راستم بزرگراه خلوتی بود. ماشینی دنبالم می‫کرد که سه تا مرد جوان سوارش بودند. هوا تاریک و پارکینگ کاملا ً خالی و بی‫سروصدا بود. ماشینی که دنبالم می‫کرد وارد پارکینگ شد، نزدیکم ایستاد و سه تا مرد جوان صدایم زدند تا سوار شوم. نگۀ کوتا‫هی انداختم، دیدم جوان بودند، حرفی نزدم و به رۀ خودم ادامه دادم. به تکرار صدایم زدند، من به آنها گوش نسپرده پاسخی ندادم و باز هم به رۀ خودم ادامه دادم. اصولش هم همین بود، به مردانی که نمی‫خواستم جواب بدهم حرف شان را ناشنیده گرفته پاسخی نمی‫دادم تا روی شان باز نگردد. ماشین را از پارکینگ بیرون رانده دوباره وارد بزرگراه شدند. جاده یکسو بود، برای رسیدن به من نخست مسیر طولانیی را بایست می‫چرخیدند تا به من می‫رسیدند. مسیر طولانی را پیموده بسویم آمدند و ماشین را نزدیکم ایستاندند. یکی از آنها صدایم زد: «بیا اینجا.»

این بار چاره‫ای جز جواب دادن نداشتم، چون احساس خطر کردم که گر عصبانی گردند در این خلوت شب بر من خواهند تاخت و برای اینکه فرصتی دست شان نسپارم، نایستادم و در حالیکه داشتم به رهم ادامه می‫دادم، به نرمی جواب دادم: «چه می‫خواهید؟»

«بیا با ما سوار شو.»

- «من با هیچ کسی سوار نمی‫شوم.»

«در این هنگام شب اینجا چی می‫کنی؟»

در حالیکه داشتم از آنها به تدریج فاصله می‫گرفتم، گفتم: «آمده ام قدم می‫زنم.»

«چرا با ما سوار نمی‫شوی؟»

برای اینکه شری برپا نکنند، دیگر خموشی را ترجیح داده به رۀ خودم ادامه دادم. دنبالم صدا زدند: «آیا تو زنی یا مرد؟ اگر با کسی سوار نمی‫شوی، پس چرا این شکل و قیافه را به خودت درست کرده‫ای بی‫شرف؟...»

تا حالا فاصلۀ بیشتری از آنها گرفته بودم، نمی‫شد که بسویم بیایند چون جاده یکسو بود و باز هم مسیر طولانی را دوباره بایست می‫چرخیدند تا به من می‫رسیدند. به عقب هم نیامدند، مسیر طولانی را دوباره پیش رو گرفتند تا شکار را از نزدیک بقاپند. شگرد شکار همین است، صیاد مستقیما ً بسوی هدف نمی‫رود، نخست دور آن می‫چرخد تا در فرصت مناسب از فاصلۀ نزدیک به آن چنگ بزند. در آن پیرامون پشه‫ای پر نمی‫زد، به وخامت اوضاع پی بردم و خونسردیم را حفظ کردم تا عجول نگردند. جادۀ برگشت نیز در کنار آنسوی همین جاده قرار داشت. تا رسیدن به تقاطعی که به جادۀ برگشت می‫پیوست فاصلۀ چندانی نبود، اما دوباره رسیدن به جادۀ اینسو و نزدیک شدن به من رۀ درازی بود. به همین خاطر من نخست به هیچ گزینۀ دیگری روی نیاوردم، خرامیده قدم زدم تا آنها هنگام عبور از جادۀ آنسو عجول نگردند و پیاده بسوی من نشتابند. از وحشت قلبم در تپش بود، آنها بسوی تقاطع حرکت کردند، به نقطۀ تقاطع رسیدند، از تقاطع به جادۀ برگشت پیچیدند، از جادۀ برگشت خطی که من در آن قرار داشتم را نیز رد کردند و رۀ درازی که دوباره به خودم برسند را پیش رو گرفتند. من در این فرصت فورا ً به آنسوی هر دو جادۀ رفت و برگشت شتابان تغییر مکان دادم و مسیرم را نیز ۱۸۰ درجه یعنی دوباره بسوی عقب تغییر دادم، چون اگر به مسیر اولی ادامه می‫دادم به اوج خلوت و خموشیمی‫رسیدم. تا زمانی که آنها هنوز در دور دست بودند و من از چشم شان ناپدید بودم، رۀ زیادی را دویدم، اما زمانی که در جادۀ آنسو به جایی که خیال می‫کردند من در آنجا هستم نزدیک شدند دوباره به خرامیدن شروع کردم تا باز هم عجول نگردند. زمانی که نزدیک آمدند متوجه شدند که من به اینسوی هر دو جاده تغییر مکان داده ام. این بار خواستند از تقاطعی که در دسترس قرار داشت بسوی من بپیچند و مرا به دام بیندازند. تقاطع در فاصله‫ای بود که من از نظر ناپدید نمی‫شدم. آنها بسوی تقاطع رفتند، من فورا ً دوباره به آنسوی هر دو جاده تغییر مکان دادم، متوجه شدند که دوباره تغییر مکان دادم، از جادۀ برگشت به سرعت کم نزدیک شدند، در خط حضورم ایستادند، به یکبارگی سه تا در از دو بغل ماشین گشوده شد و سه نفری بسوی من شتافتند. تا آنها از عرض جاده بگذرند، من هم لحظه‫ای غفلت نکرده تا آخرین توان شروع به دویدن کردم. از اینجا تا نزدیک‫ترین جایی که رستورانی بود و چند نفری در آنجا بودند، حدود دویست متری فاصله داشت. من این فاصله را با چنان شتابی دویدم که در زندگی قدرت همچون شتابی را هرگز نداشته بودم و نخواهم داشت. حتی خودم حس کردم که در حال پرواز داشتم می‫دویدم. پا‫هایم به محض تماس به زمین دوباره از جا کنده می‫شد و فاصلۀ زیادی را در فضا می‫پیمود. تا زمانی که من وارد رستوران نشده بودم، آنها هنوز در پی مرام بودند، اما زمانی که پا‫هایم وارد رستورانی شد که چند نفری در آنجا بودند، آنها لحظه‫ای پشت در ایستادند، اما از اینکه به ناکامی شرم آوری گردن نهاده بودند، بیشتر انتظارم را نکشیدند. اینکه اگر به چنگ آنها می‫افتادم، نمی‫شود تصورش را بکنم که چه بلایی بر سرم می‫آوردند؟

* * *

بیش از یک سال از مراجعه ام به UN شده بود، اما هنوز بلاتکلیف بودم. خواستم که اتفاق این شبی را هم به عنوان مشکل امنیتی به UN مطرح کنم تا زودتر جوابم را بدهند. به این ارتباط فردای آن به UN مراجعه کردم، یک مترجم پشت در آمد، موضوع را برایش توضیح دادم، مترجم رفت نزد رئیس تا از تصمیم رئیس در این مورد به من خبر بدهد، لحظه‫ای انتظار کشیدم، مترجم برگشت و به من گفت: «هر مشکلی که داری روی یک نامه بنویس و بیار به UN تحویل بده.»

از اینکه از نظر خودم مشکلم در افغانستان جدی بود، در UN به من اهمیت نمی‫دادند، مدت طولانیی بلاتکلیف مانده بودم و دفعۀ قبل هم توجهی به مشکل امنیتی‫ام نکردند، من بی‫اندازه عصبانی بودم، در اوج عصبانیت نامۀ ذیل را نوشتم و به UN تحویل دادم:

شماره پرونده: 05C00744

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

من و منوچهر در طول مدت زمانی که با یکدیگر هم‫خانه بودیم از اینکه هم من و هم او تمام عمر مان را در محدودیت گذرانده بودیم، زمانی که در محیط نسبتا ً آزاد شهر وان با یکدیگر یکجا شدیم هر دوی مان به یکبارگی منفجر شدیم، گوش‫ها‫ی مان را سوراخ کردیم و گوشواره بستیم، مو‫ها‫ی مان را رنگ کردیم، لباس و کفش زنانه می‫پوشیدیم، آرایش می‫کردیم و می‫رفتیم بیرون در خیابان‫ها قدم می‫زدیم. در شهر وان قبل از ما هیچ کس دیگر این کار را نکرده بود. روز‫های اول مردم عصبانی نمی‫شدند، فقط برایشان عجیب بود و تمام مردم بسوی ما نگاه می‫کردند. بعضی وقت در امتداد دو تا پیاده‫رو‫های دو طرف خیابان با یکدیگر قدم می‫زدیم. یکی مان در پیاده‫روی دست راست و یکی مان در پیاده‫روی دست چپ خیابان قدم می‫زدیم. ماشین‫هایی که رفت و آمد می‫کردند در فاصلۀ وسط ما قرار می‫گرفتند و ما از همین فاصلۀ دور با یکدیگر می‫گفتیم و می‫خندیدیم. در آنجا مردم فارسی نمی‫دانند، ما به زبان فارسی با یکدیگر حرف‫های عجیب و غریب می‫گفتیم و می‫خندیدیم. پناهندگان افغانستانی و ایرانی نیز در آنجا زیاد بودند و اینکه آنها حرف مان را متوجه می‫شدند یا نه، ما به آن هیچ توجه نمی‫کردیم. بعضی مردان با ماشین یا پای پیاده دنبال مان می‫کردند و پیشنهاد سکس می‫دادند. آهسته آهسته یک تعداد مردم نسبت به این کار مان خشمگین شدند و در هر طرف به ما فحش می‫دادند، بسوی مان تف می‫انداختند، سنگ پرتاب می‫کردند و حتی حمله می‫کردند.

مردم که واکنش نشان می‫دادند، منوچهر غمگین می‫شد و تیپش را ساده‫تر می‫کرد، اما من برعکس، مردم هر قدر که واکنش تندتر نشان می‫دادند، من بیشتر برانگیخته می‫شدم، با مردم ضد می‫کردم و تیپم را غلیظ تر می‫کردم. مردم که فحش می‫دادند، بد نگاه می‫کردند، می‫خندیدند و تف می‫انداختند، منوچهر بی‫اندازه رنج می‫برد و غمگین می‫شد، روحیه ا‫ش پژمرده می‫شد و از واکنش مردم در مقابل خودش می‫نالید. بخاطری که منوچهر از واکنش مردم رنج می‫برد من برایش گفتم: «چرا بخاطر مردم خیالت را پریشان می‫کنی؟ به مردم اصلا ً فکر نکن!»

«مگر می‫شود که فکر نکنم؟ ما هم آدم هستیم و دیگران هم آدم هستند، چرا فقط ما را اینقدر تحقیر می‫کنند؟»

- «از نادانی این کار را می‫کنند، هر کاری که می‫کنند، نادانی خود آنها را نشان می‫دهد، نه بی‫شخصیتی من و ترا.»

«حمید، خوش بحالت که تو این طوری فکر می‫کنی! من اصلا ً نمی‫توانم که مثل تو فکر کنم.»

- «فکر کردنش کاری ندارد، بی‫خیال باش!»

«مگر می‫شود که بی‫خیال باشم؟ ببین فحش می‫دهند، می‫خندند، تف می‫اندازند...»

- «کسانی که فحش می‫دهند، سگ هم پارس می‫کند، کسانی که می‫خندند، میمون هم می‫خندد و هر کار دیگری که می‫کنند، حیوانات دیگر هم هر کاری می‫کنند.»

«حمید، خوش بحالت که این طوری فکر می‫کنی! همین طوری است که تو هیچ پیر نشده‫ای، من اصلا ً نمی‫توانم که مثل تو فکر کنم، کاش می‫توانستم که مثل تو فکر می‫کردم.»

وقتی که مردم فحش می‫دادند من خوشحال می‫شدم و به خود می‫گفتم آنقدر کون شان سوخته است که فحش می‫دهند، وقتی که می‫خندیدند و تف می‫انداختند من تیپم را غلیظ تر می‫کردم تا بیشتر کون شان بسوزد و حتی اگر حمله می‫کردند من فرار می‫کردم و آنها که نمی‫توانستند بزنندم، من به خود می‫گفتم خوب شد که خیلی ضایع شدند.

* * *

بخاطر کارهایی که من و منوچهر کردیم صاحب خانه نسبت به کارهای مان واکنش نشان داد و پانزده روز به ما فرصت داد تا خانه اش را ترک کنیم و به همین خاطر ما از آن خانه بیرون شدیم. پیش از اینکه صاحب خانه ما را از خانه اش بیرون کند، یک روزی منوچهر از من پرسیده بود: «از دوست و رفیقانت یک مرد مجرد می‫شناسی که با من دوستش کنی؟»

- «چهار - پنج تا مردان جوان را می‫شناسم، اما مرد میان سال نمی‫شناسم.»

«اگر جوان باشد که چه بهتر!»

- «نمی‫دانم که برای تو جالب هستند یا نه؟ آنها به من پیشنهاد سکس دادند، اما چون مردان جوان برای من جالب نیستند من پیشنهاد آنها را قبول نکردم.»

«من مرد جوان دوست دارم.»

- «باشد، پس من یک همشهری خودتان را به تو معرفی می‫کنم و اگر خواستید با یکدیگر دوست شوید.»

«اسمش چی است؟»

- «ابوالفضل.»

«چند ساله است؟»

- «بیست و هفت - بیست و هشت ساله.»

«جذاب است یا نه؟»

- «مردان جوان به نظر من جذاب نیستند، نمی‫دانم که به نظر تو جذاب است یا نه؟»

«پس برو امشب ابوالفضل را بیار اینجا، اما نگو که من این حرف را به تو گفته ام.»

رفتم خانه ابوالفضل و برایش گفتم: «من با آن اواخواهری که هم‫خانه شده ام، می‫گوید که به من یک مرد جوان پیدا بکن. آیا تو می‫خواهی که با او دوست شوی یا نه؟»

«حمید، چرا خودت با من دوست نمی‫شوی؟»

- «من که نسبت به مردان جوان هیچ حسی ندارم، من فقط به مردانی تمایل دارم که حداقل هشت یا ده سال از خودم بزرگتر باشند، اما تو از من بزرگتر نیستی هیچ که جوانتر هم هستی.»

«آن دوستت چطوری است؟ قشنگ است یا نه؟»

- «مگر در شعبه اتباع خارجی ندیدی که برای امضا رفته بود؟»

«من او را از دور چند بار دیده ام، اما از نزدیک بهش دقت نکرده ام که بخواهم با او دوست شوم.»

- «اگر از نزدیک ببینی از من خیلی بهتر است.»

«باشد حمید، من امشب با تو می‫روم، اما به خودش نگو که در این مورد با من حرف زده‫ای.»

- «اتفاقا ً او هم به من گفت که ابوالفضل را به یک بهانۀ دیگر بیار اینجا و خودش نباید بداند که من او را خواسته ام.»

«پس من با تو می‫روم و هر دوی مان طوری وانمود می‫کنیم که من و تو در راه با یکدیگر سر خوردیم و من با تو آمده ام که خانه ات را ببینم.»

همین بود که ابوالفضل را به منوچهر معرفی کردم. آنها در همان شب اول با یکدیگر دوست شدند و از آن به بعد هر شب یا ابوالفضل خانۀ ما می‫آمد و یا منوچهر خانۀ او می‫رفت.

وقتی که صاحب خانه به ما پانزده روز فرصت داد تا خانه اش را ترک کنیم، من و منوچهر رفتیم خانه ابوالفضل و با ابوالفضل هم‫خانه شدیم. حدود یک ماهی فقط به عنوان هم‫خانه با او زندگی کردیم و سپس منوچهر و ابوالفضل با یکدیگر ازدواج کردند. آنها با یکدیگر ازدواج کردند، من هم با آنها هم‫خانه بودم و خرج و آشپزی همه مان مشترک بود. آنها با یکدیگر زن و شوهر شده بودند و به من می‫گفتند که تو دختر ما هستی، منوچهر مادرم شده بود و ابوالفضل پدرم.

* * *

وقتی که من و منوچهر با ابوافضل هم‫خانه شدیم، ابوالفضل دیگر به منوچهر اجازه نداد که هر روز تیپ بزند و با من در خیابان‫ها قدم بزند. لذا من خودم تنهایی بعضی روز‫ها تیب می‫زدم و هنگام غروب می‫رفتم در خیابان‫ها قدم می‫زدم. ابوالفضل بخاطر این کارم نکوهشم می‫کرد و می‫گفت: «حمید، زیاد جنده‫بازی در نیار که یک روزی در وسط خیابان می‫زنند له ات می‫کنند.»

- «تا حالا هیچ کسی نتوانسته است که مرا بزند، چند بار خواستند که بزنند، اما من فرار کردم و آنها ضایع شدند.»

«مردم با تو شوخی ندارند، من دیده ام با این کاری که شما می‫کنید مردم خیلی بدبین هستند، بالاخره یک روزی بدجوری می‫زنندت و می‫کشندت.»

- «من از مردن نمی‫ترسم، اما می‫ترسم که مبادا دندانم بشکند یا چشمم کور شود.»

«حرفم را مسخره نکن، بخدا می‫زنند می‫کشندت.»

* * *

اپریل ۲۰۰۶ وان ترکیه

یک روز دم غروب رفتم بیرون برای قدم زدن و از راه داخل یک انترنت کلب شدم و در آنجا تا ساعت یازده شب پشت کمپیوتر نشستم و بعد برخاستم بسوی خانه حرکت کردم. در امتداد پیاده‫رو داشتم قدم می‫زدم که یک ماشین قرمز رنگ شیشه دودی مدل بالا نزدیکم توقف کرد، شیشۀ در جلویش را پایین آورد، دو تا مرد جوان نشسته بودند، به من گفتند:

«کجا می‫روی؟»

- «می‫روم خانه.»

«بیا سوار شو که ما برسانیمت.»

- «نه، من پیاده می‫روم.»

«چرا سوار نمی‫شوی که ما برسانیمت؟»

- «شما از من چی می‫خواهید؟»

«می‫خواهیم با تو عشق و حال کنیم.»

- «شما جوان هستید، من با مرد جوان دوست ندارم، من فقط با مردان میان دوست دارم.»

«چطوری میان سال دوست داری؟»

- «اگر چهل سال تان بود با شما سوار می‫شدم، اما حالا نه.»

«چهل ساله می‫خواهی؟»

- «بلی.»

«پس آن طوری که تو می‫خواهی هم یکی در عقب نشسته است.»

یک نفر در صندلی عقب نشسته بود، خودش در عقبی را باز کرد و گفت:

«بیا پیش من، من چهل ساله هستم.»

یک مرد هیکلی، اما سنش در حدود سی - سی و دو سالی بیشتر نبود و خودش را به من چهل ساله معرفی کرد. من در جوابش گفتم:

- «نه، سنت خیلی کم است، من نمی‫توانم پیش تو بیایم.»

«اگر خودت دوست نداری، من هم نمی‫خواهم که با تو کار دیگری بکنم، بیا سوار شو فقط حرف بزنیم.»

با آنها سوار شدم و در صندلی عقب کنار همان مردی که تنها نشسته بود نشستم. وقتی که کنارش نشستم او خودش را به من نزدیک کرد و دستش را روی شانه ام گذاشت. گفتم: «دستت را دور کن، من این کار را با تو دوست ندارم.»

«من هم منظوری ندارم، فقط به عنوان رفیق دستم را روی شانه ات گذاشتم تا حرف بزنیم، اگر از من بدت آمده است که دستم را بر دارم؟»

- «اگر منظوری نداری پس عیب ندارد.»

«نه، گفتم که منظوری ندارم.»

من از آنها خواستم که مرا بسوی خانه ببرند، اما آنها گفتند: «عجله نکن، خانه ات هم می‫بریمت، اول کمی در خیابان‫ها دور می‫زنیم تا حرف بزنیم و بعد می‫بریمت خانه ات.»

یکی دو بار یک خیابان را دور زدند، من خیال کردم که جای دور نخواهند رفت، مردی که کنارم نشسته بود دستش را روی شانه ام گذاشته بود، همه شان داشتند با من حرف می‫زدند، از من هر چیزی می‫پرسیدند و من جواب شان را می‫دادم، طرف نقاط دورتر شهر حرکت کردند، من فکر کردم که این بار می‫خواهند دور بزرگتری بزنند، آن که دستش را روی شانه ام گذاشته بود، دستش را از روی شانه ام حرکت داد به داخل یخه ام و برد زیر پیراهنم با سینه ام شروع کرد به بازی کردن، من دستش را هل دادم و خواستم که دستش را دور کنم و گفتم:

«با من این طوری نکن، از این کارها خوشم نمی‫آید.»

نگذاشت که دستش را هل بدهم و گفت: «فقط همین قدر اجازه بده که دلم خوش باشد و من انتظار بیشتر از این را از تو ندارم.»

- «‫من که همین را هم نمی‫خواهم، خیال نکن که من هم دوست دارم و تو هر کاری که دلت بخواهد من به تو اجازه می‫دهم! بیشتر از این از من انتظار نداشته باشی.»

«نه، مطمئن باش که من بیشتر از این از تو انتظاری ندارم.»

- «خلاصه اینکه پیش از پیش باید بدانی.»

«خیالت راحت باشد، فقط همین قدر برایم کافی است، تو خودت که راضی نیستی،من هم چیز دیگری از تو نمی‫خواهم.»

داشت با سینه ام بازی می‫کرد، اما من هیچ حسی نسبت به او نداشتم و به خودنمی‫گفتم باشد که دلش خوش باشد. ماشین به دورترین نقطۀ شهر رسید و بسوی بیرون از شهر به حرکتش ادامه داد. من کمی نگران شدم و گفتم: «من نمی‫خواهم که دورتر از این بروم، برگردید، من می‫خواهم بروم خانه.»

«نگران نباش، ما پیشت هستیم.»

حدود چهار - پنج کیلومتری از شهر فاصله گرفتند و حرف به جایی رسید که یارو دو دستی مرا بغل گرفت و لبانم را شروع کرد به مکیدن. با این کارش من حس خیلی بدی داشتم و هلش دادم تا اجازه ندهم که با من این طوری بکند، اما او به من چسبیده بود و از سرم دستبردار نبود و تنها کاری که از دست من رسید، لبانم را به هم فشار دادم تا او نتواند که لبانم را بمکد، اما او باز هم لب و صورت و چشمانم را می‫لیسید. من بی‫اندازه احساس بدی داشتم، اما چاره‫ای نداشتم. بالاخره حدود ده کیلومتری از شهر دور شدیم. آنها ماشین را در وسط بیابان روی جاده ایستاندند، آن دو نفری که جلو نشسته بودند، رفتند بیرون و این یکی به من گفت: «شلوارت را در آر.»

- «نه من دوست ندارم.»

یک سیلی به گوشم زد و گفت: «دوست نداری؟»

و در همین جا می‫خواست که کارش را بکند. من گفتم: «من در اینجا ترس دارم که اگر ماشین دیگری بیاید ما را می‫بیند، ماشین را حرکت بدهید و موقع حرکت هر کاری که خواستی با من بکن.»

به آن دو نفر صدا زد: «بیایید که برویم.» آنها آمدند دوباره سوار شدند و ماشین را حرکت دادند. این که کنارم نشسته بود لبم کمی را مکید، بعد سینه ام را مکید، بعد زیپ شلوارش را باز کرد آلتش را در آورد و از من خواست که آلتش را بمکم. او کاملا ً تحریک شده بود، اما من از مکیدن خود داری کردم و گفتم:

 «نه من با تو هیچ کاری دوست ندارم که بکنم.»

او هر قدر که اصرار کرد و التماس هم کرد، من باز هم قبول نکردم. بالاخره در حالیکه طاقتش به آخر رسیده بود، سرم داد زد:

 «چرا؟ چرا قبول نمی‫کنی؟ بی‫شرف! من با انسانیت با تو حرف زدم...»

و در حالیکه داد می‫زد با ضربات پر قدرتش چند مشت به سر و صورتم زد و با انگشتانش گلویم را فشار داد و حسابی خفه ام کرد، شاید حدود سی ثانیه‫ای گلویم را فشرده نگه داشت، اصلا ً نمی‫توانستم که نفس بکشم، وقتی که گلویم را رها کرد داغ انگشتانش در گلویم نشست و تا حدود ده روز دیگر هنوز باقی ماند، داغ چهار تا انگشت طرف چپ و داغ یک انگشت طرف راست گلویم. اگر گلویم را رها نمی‫کرد واقعا ً می‫توانست که با یک دستش مرا بکشد. با ضربه‫های مشتی که به صورتم وارد کرد تمام صورتم کبود شد و کبودی آن هم تا حدود ده روز دیگر در صورتم باقی بود. مردی که در جلو کنار راننده نشسته بود از جیبش تفنگچه در آورد، لوله اش را به گلویم فشار داد و گفت: «هر کاری که ازت می‫خواهد زود باش برایش بکن که می‫کشمت.»

- «پس منتظر چی هستی؟ شلیک بکن دیگر! من که از مرگ نمی‫ترسم.»

آن که کنارم نشسته بود چند سیلی محکم به گوشم زد و داد زد: «شلیک کند؟ می‫خواهی شلیک کند؟ بی‫شرف! ...»

در حالیکه زیپ شلوارش باز بود، در همین لحظه فکر عجیبی به سرم زد و خودم را به آلتش نزدیک کردم که یعنی می‫خواهم آلتش را بمکم. گفت: «راضی شدی؟ حالا می‫خواهی که با من حال کنی؟»

- «بلی راضی شدم.»

برای تشکر کردن بغلم گرفت و کمی نوازشم کرد و سپس برای اینکه قشنگتر حال کند، کمربندش را باز کرد، شلوارش را از زانو هم پایین‫تر کشید، به صندلی تکیه زد و خمار در صندلی لمید تا من برایش حال بدهم. همین بود که من بهترین فرصتی برای پیاده کردن هدفم را بدست آوردم. وارد عمل شدم تا عکس‫العملم را نشان بدهم. وقتی که دندان‫هایم را به هم فشار دادم به علت افراشتگی از میان دندان‫هایم به بیرون سرید، اما خوشبختانه که نرمه انتها در میان دندان‫هایم گیر افتاد. در این فرصت در میان دندان‫هایم آنچنان فشارش دادم که حتی دندان پایینی‫ام کج شد و کجی آن تا پنج - شش ماه دیگر زبانم را اذیت می‫کرد. موقع فشار دادن انتظار داشتم که یارو جیغ بکشد و نفری که جلو نشسته است به من شلیک کند. اما بعد از پنج - شش ثانیه فشار دادن قسمت باقی مانده هم به طور معجزه‫آسا از میان دندان‫هایم به بیرون سرید وگرنه من قصد رها کردنش را نداشتم. مهمترین هدفم که فلج شدن یارو بود بر آورده شد و در اوج آشفتگی و سراسیمگی به فکر وخیم‫تر شدن اوضاع شدم، که هنوز ماشین در حرکت است، داریم از شهر دورتر می‫شویم، دو نفر دیگر هنوز انتظارم را دارند، دیگر مرگی هم در راه نیست و شاید که دست و پایم را بشکنند اما نمی‫کشند. ماشین به سرعت در حرکت بود، من فورا ً کمرم را به نیمه جلویی ماشین حرکت دادم، به فرمان دست انداختم و تلاش کردم که ماشین را از جاده منحرف کنم. تنها گزینه‫ای که برای راننده باقی ماند، ترمز کردن بود و با عجله ترمز کرد. ماشین با سرعت کم از جاده منحرف شد، اما در اطراف جاده فضای خالی و هموار زیاد بود. راننده در بغل‫دستم را باز کرد و دو نفری به بیرون هل ام دادند و هدف من هم که همین بود، خودم را سست کردم تا هل ام بدهند. از ماشین بیرون افتادم و به طرف کشتزار‫ها فرار کردم. من فکر کردم که آنها می‫خواهند پیاده شوند و مرا بزنند، اما آنها که عجولانه‫تر از من به فکر فرار بودند، ماشین را دنده عقب به طرف جاده حرکت دادند، از سمتی که آمده بودند دوباره مسیر شان را به همان سو تغییر دادند و شتابان فرار کردند.

 * * *

این روز‫ها حدود از یک سالی از مراجعه ام به UN شده بود، اما بعد از دریافت جواب رد اولی و ارسال نامۀ استیناف هنوز بلاتکلیف بودم. وکیلان در UN به پرونده‫هایی که از نظر خودشان جالب بود زود جواب می‫دادند، اما پرونده‫هایی را که به نظر خودشان جالب نبود سالیان سال بلاتکلیف می‫گذاشتند. من خواستم که اتفاق آن شبی را به عنوان مشکل امنیتی به UN مطرح کنم تا زودتر تکلیفم را مشخص کنند. لذا پس فردای آن به این ارتباط به UN مراجعه کردم و در آنجا با من یک مصاحبه انجام دادند. البته ممکن بود که این اتفاق در آینده برایم مشکل ساز هم باشد، چون آسیبی که به آن مرد رسانده بودم، ممکن بود که او بعدا ً دست به انتقام بزند، اما با این وجود وکیلان هیچ توجهی به این مشکلم نکردند و باز هم بلاتکلیف گذاشتندم.

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

مراد کمی سکوت کرد و گفت: «منظور من تو نیستی، ترا قبول داریم که تو همجنسگرا هستی، اما بعضی کسانی دیگر هستند که در اصل همجنسگرا نیستند و به دروغ این حرف را می‫زنند تا بروند به کشور‫های خارج.»

- «شما به کسی که شک دارید، می‫توانید بفرستیدش به دکتر.»

«فرستادن به دکتر در دستور کاری ما نیست.»

- «پس می‫توانید که در عمل آزمایشش کنید.»

«چطوری در عمل؟»

- «آیا در اینجا وکیلان زن هم کار می‫کنند یا خیر؟»

«بلی وکیلان زن هم کار می‫کنند.»

- «آیا آنها بخاطر پناهندگان کار می‫کنند یا خیر؟»

«بلی بخاطر پناهندگان کار می‫کنند.»

- «آیا بخاطر پناهندگان حقوق می‫گیرند یا خیر؟»

«بلی بخاطر پناهندگان حقوق می‫گیرند.»

- «پس وکیلان زن در اینجا برای چی هستند؟»

«من منظورت را متوجه نشدم؟»

- «مثلا ً آن زنی که در اینجا وکیلم بود، آیا بخاطر من کار می‫کرد یا خیر؟»

«بلی بخاطر تو کار می‫کرد.»

- «آیا بخاطر من حقوق می‫گرفت یا خیر؟»

«بلی بخاطر تو حقوق می‫گرفت.»

- «پس کوسش بخاطر چی است؟»

مراد کمی با تعجب نگاه کرد و برای اینکه سیاستش را به من نشان بدهد، قیافه عصبانی را بخود گرفت و گفت: «تو حرف چی را می‫زنی؟ من عصبانی می‫شوم!» و با عصبانیت رویش را برگرداند که برود و دیگر با من حرف نزند.

من روبروی مردم با عصبانیت گفتم: «من که ذاتا ً عصبانی هستم!»

مراد ترسید که من باز هم رسوایی را راه نیاندازم، دوباره برگشت و گفت:

«چرا این حرف را زدی؟»

- «اگر به کسی شک دارید که دروغ می‫گوید با کوس وکیلان زن آزمایشش کنید و ببنید که راست می‫گوید یا دروغ.»

«من گفتم که منظور من تو نیستی.»

- «من هم می‫گویم به هر کسی که شک دارید، می‫توانید که با کوس وکیلان زن آزمایشش کنید.»

«بعضی کسانی هستند که همجنسگرا هستند و آزمایش هم نشان می‫دهد که واقعا ً همجنسگرا هستند، اما از گرایش جنسی ایشان سوءِ استفاده می‫کنند و می‫خواهند که به همین بهانه بروند به کشورهای خارج.»

- «از گرایش جنسی ایشان سوءِ استفاده می‫کنند یعنی چی؟ از گرایش جنسی شما استفاده نمی‫کنند که شما به آن سوءِ استفاده بگویید! از گرایش جنسی خودشان استفاده می‫کنند، شما نمی‫توانید که به آن سوءِ استفاده بگویید!»

«بلی، گرایش جنسی مال خود آنهاست، بخاطری به آن سوءِ استفاده گفته می‫شود که آنها همجنسگرا هستند، اما نمی‫خواهند که همجنسگرا باشند. گرایش جنسی ایشان را بهانه می‫کنند و می‫روند به کشورهای خارج و زمانی که به آنجا می‫رسند، دیگر نمی‫خواهند که مثل یک همجنسگرا زندگی کنند. اگر قرار است که مثل همجنسگرا زندگی نکنند، پس نباید این حرف را بهانه کنند که خودشان را پناهنده به حساب بیاورند.»

- «این حق آنهاست که آزادی ایشان را بدست بیاورند و اینکه اگر خواستند که کاری بکنند یا نکنند، به شما هیچ ربطی ندارد. سوءِ استفاده همین دلیلی است که شما می‫آورید و به این بهانه می‫خواهید که برای آنها جواب رد بدهید.»

شاید که بعضی‫ها گفته‫های مرا باور نکنند، اما وجدانا ً این عین همان بحثی است که من با مراد داشتم! به خدا معلوم که با این دلایل احمقانه در نهایت به چند نفر جواب رد مطلق داده اند، علاوه بر اینکه مدتها وقت شان را ضایع کرده اند؟ بدبختی اینجاست که در وقت تصمیم‫گیری خود پناهجو حضور ندارد که در مقابل دلایلی که وکیلان می‫آورند، از حق خودش دفاع کند. فقط خود وکیلان دور هم نشسته اند، یکی شف شف می‫گوید و دیگران شفتالو و با همین گفتگوهای طوطی وار تصمیم نهایی گرفته می‫شود که به پناهجو جواب رد داده شود یا قبولی؟ من به این تعجب می‫کنم که منطقا ً چطور این صلاحیت به وکیلان داده شده است که در غیاب پناهجویان فقط با یکدیگر بنشینند و قضاوت کنند؟

* * *

یک هفته برایشان مهلت دادم، اما خواستم که تا دو ماه دیگر پشت در UN نروم و روزی باید بروم که جوابم حاضر باشد. البته من در این طول دو سال جنجال‫های زیادی باUN داشتم که تمام آنها را در اینجا توضیح نداده ام و بسیاری از درگیری‫ها و گفتگو‫ها را از لابلای خاطراتم کاملا ً حذف کرده ام، چون اگر تمام آنها را توضیح می‫دادم، داستان بی‫اندازه طولانی می‫شد.

تصمیم داشتم که تا دو ماه دیگر پشت در UN نروم، اما هنوز سه هفته نرفتم که پشیمان شدم و فکر کردم که: «اگر تا دو ماه نروم، دیگر این سروصدا را که به پا کرده ام خاموش خواهد شد و در خاموشی برایم جواب رد خواهند داد و به پلیس خواهند گفت که از ترکیه اخراجم کند و در آن صورت هیچ کسی خبر نخواهد شد که بالاخره من چی جوابی گرفتم و چه اتفاقی بر من افتاد؟ پس بهتر است که در همین گرما گرم سروصدا‫یی را به پا کرده ام، باز هم خاموش نـنشینم و به سروصدایم ادامه بدهم.» لذا بعد از سه هفته باز هم رفتم پشت در UN و دیدم که باز هم هیچ خبری نیست. به پرونده‫هایی که جواب می‫دادند، شمارۀ آنها را در بیرون دفتر روی دیوار می‫نوشتند تا پناهندگان در همان جا نتایج را ببینند و هرکس بخاطر پرسیدن نتیجۀ خودش جدا جدا در نزند. من که شمارۀ پروندۀ خودم را در آنجا ندیدم، بی‫اندازه عصبانی شدم، دستم را مشت کردم و با بغل دستم در دفتر را آنچنان به ضربه کوبیدم که حتی فکر کردم الان در از جا کنده می‫شود. چند نفر پناهنده در آنجا ایستاده بودند و وقتی که دیدند من در را آنچنان با ضربه کوبیدم، خندیدند و گفتند: «در طویله را هم کسی این شکلی نمی‫کوبد که تو در UN را می‫کوبی.»

به زودی پلیس با نفس‫های عمیق و رنگ پریده در را باز کرد و گفت:

«چی می‫گویی؟ چرا این اینطوری در می‫زنی؟»

- «برو وکیل را صدا بزن!»

«چرا یواش در نمی‫زنی که اینطوری به ضربه می‫زنی؟»

- «من حوصله ندارم. برو به وکیل بگو که سریع بیاید!»

کمی دیرتر صدایم زدند به داخل دفتر و رفتم داخل. یک وکیل خانم در آنجا نشسته بود تا با من مصاحبه کند و وقتی که داخل رفتم به من گفت:

«لطفا ً حوصله بکن! به زودی جوابت را می‫دهیم.»

- «نه، من حوصله ندارم، همین الان جوابم را می‫خواهم.»

یک ساعتی با او گفتگو کردم، حرف زیاد زدیم، اینکه چه حرف‫هایی زدیم، از توضیح اش می‫گذریم، من نخواستم بیشتر از این حوصله کنم، داشتیم حرف می‫زدیم، من کنار پنجره نشسته بودم و با پشت دستم زدم شیشه پنجره را شکاندم و پشت دستم هم کمی خونریزی کرد. پلیس آمد داخل و از دفتر بیرونم کرد. در بیرون هم می‫خواستم که با سنگ بزنم به شیشه ها، اما پلیس دستم را محکم گرفت و نگذاشت که با سنگ بزنم. این بار هم پلیس با کلانتری تماس گرفت، از کلانتری دنبالم ماشین فرستادند و باز هم بردندم کلانتری و چونکه چند بار به کلانتری مزاحمت ایجاد کرده بودم، این بار از آنجا فرستادندم به شعبه اتباع خارجی. مدیر شعبه اتباع خارجی نیز با دفتر مرکزی UN در آنکارا تماس گرفت و از آنها پرسید که چه تصمیمی در مورد پرونده ام دارند.

حالا مسئولین UN مجبور بودند که هرچه زودتر در مورد پرونده ام تصمیم بگیرند، چون باید یا جواب رد می‫دادند تا پلیس اخراجم می‫کرد و یا قبولم می‫کردند و به کشور سوم می‫فرستادند.

* * *

مارچ ۲۰۰۷ وان ترکیه

یک هفته طرف UN نرفتم و بعد از یک هفته که رفتم، برای ده روز بعد از آن برایم تاریخ تکرار مصاحبه دادند.

بسیاری از پرونده‫های استینافی را که بعد از مطالعۀ نامۀ استیناف قابل قبول می‫دانستند، بدون تکرار مصاحبه قبول می‫کردند، اما مشکل من که به نظر شان مهم نبود، برای من تکرار مصاحبه در نظر گرفتند.

۱۹ مارچ ۲۰۰۷

در روز تعین شده رفتم برای مصاحبه و یک وکیل مرد به نام مراد با من مصاحبه کرد. مصاحبه یکی دو ساعت طول کشید و سؤالات زیادی از من پرسید. از توضیح دادن تمام سؤالات می‫گذریم، در آخر مصاحبه از من پرسید:

«به نظر خودت اگر به افغانستان برگردی، چه برایت اتفاقی خواهد افتاد؟»

- «نظر من که مهم نیست، نظر شما مهم است.»

«نه، اینجا نظر تو مهم است.»

- «اگر نظر من مهم بود، شما از همان اول مثل آدم به نظر من احترام می‫گذاشتید.»

«شرط است که تو هم نظرت را بگویی.»

- «اگر شما شرف داشته باشید، باید خودتان بدانید که اگر برگردم چه اتفاقی برایم خواهد افتاد.»

«خوب، پس بگو که چه اتفاقی خواهد افتاد.»

- «من همجنسگرا هستم و همجنسگرائی در افغانستان جرم محسوب می‫شود و مجازات مرگ دارد. اگر شما می‫گویید که من از غریزه جنسیم باید صرف نظر کنم و برگردم دیگر اتفاقی برایم نخواهد افتاد، پس اولا ً گه می‫خورید که می‫خواهید جنسیتم را بدانید، ثانیا با همسران تان گه خوردید که از من پرسیدید مجرد هستی یا متاهل، مجرد یا متاهل یعنی چی؟ و ثالثا ً با پدر و مادران تان گه خوردید که آنها از غریزه جنسی خودشان صرف نظر نکردند و شما کره خر‫ها را به دنیا آوردند.»

من هر چیزی که گفتم مراد روی پرونده ام نوشت. از مراد پرسیدم:

- «آیا وکیل من شما هستید؟»

«نخیر، وکیل شما کس دیگری هست، اما به من وظیفه دادند که با تو مصاحبه کنم.»

- «وکیل من کی است؟»

«اسم وکیل به شما گفته نمی‫شود.»

- «چرا گفته نمی‫شود؟ من باید بدانم که وکیلم کیست.»

«به من اجازه داده نشده است که اسم وکیل را به شما بگویم.»

من از وقتی که نامۀ استیناف را فرستادم و پرونده ام را وکیل دومی برداشت، هیچگاه اسم وکیل دومی را به من نگفتند. من تمام پناهندگان استینافی را می‫دیدم که بعد از استیناف اسم وکیل دومی را نیز برایشان می‫گفتند، اما برای من هیچگاه اسم وکیل دومی پرونده ام را نگفتند با وجودی که من در طول دو سال چند بار اسمش را از UNپرسیدم.. من از زبان پناهندگان استینافی شنیده بودم که بعد از استیناف پروندۀ تمام آنها را بلااستثناء یک وکیل زن به نام سیبل برداشته بود و نظر به این فکر می‫کنم که پروندۀ مرا هم سیبل برداشته بود. به هر حال، هر وکیلی که پرونده ام را برداشته بود، من بالاخره قیافۀ پلیدش را ندیدم، اما از همان پشت پرده آنچنان ادبش کردم که اگر آدم بود حتما ً از غلطی که کرده بود خجالت کشید.

* * *

۱۲ اپریل ۲۰۰۷

در ۱۲ اپریل ۲۰۰۷ یعنی دقیقا ً دو سال بعد از روزی که به UN مراجعه کرده بودم، جواب قبولی را برایم دادند.

آیا دادن جواب قبولی برای من اینقدر کار سخت بود که بعد از این همه رایزنی‫ها و کشمکش‫های طولانی مدت بالاخره دادند؟ این است روز و روزگار همجنسگرایان افغانستانی و این است منطق دنیا! وکیلان UN که در سطح بین‫الملل منجیان بشریت هستند، با با من برخورد این چنین کردند. گفته می شود: «گرهی که با دست باز می‫شود حاجت دندان نیست.» اما وکیلان UN گرهی را که اصلا ً گره نبود با دم‫های شان گره زدند و بالاخره با شاخ‫های شان باز کردند. من که هیچ وقت در حرف کم نیاورده بودم با من این چنین برخورد کردند. پس اگر یک پناهجوی همجنسگرا که بی‫سواد مطلق باشد،نتواند با دلیل گفتن از حق خودش دفاع کند و از یک روستای دور افتاده افغانستان به UNمراجعه کند، با او چگونه برخورد خواهند کرد؟ و آن بیچاره چقدر موانع را باید پشت سر بگذراند تا حق خودش را بدست بیاورد؟

از برخورد UN چنین بر می‫آید که کسانی که نمی‫توانند ادعای خودشان را با دلیل گفتن ثابت کنند، حق پناهندگی را ندارند. اگر وکیلان انسانی فکر کنند، دلیل گفتن کار سختی نخواهد بود که آدم با دلیل گفتن آنها را قانع کند، اما اگر خودشان را به این راه بزنند، سخت است که هر کسی بتواند آنها را قانع کند.

این است منطق دنیا: کسانی که همیشه از حق انسانی و از حق آموزش محروم بوده اند و دیگر نمی‫توانند که حتی برای بدست آوردن ابتدایی‫ترین حق زندگی ایشان هم دلیلی بیاورند، از داشتن ابتدایی‫ترین حق زندگی هم باید محروم بمانند!

‫من با استفاده از سواد اندکی که داشتم و در کنار آن بی‫اندازه جسارت به خرج دادم تا توانستم بالاخره بعد از دو سال امتیاز آزادی را بدست آوردم. کسانی که می‫گویند آزادی حق هر انسان است، اشتباه می‫گویند. آزادی حق هر انسان نیست، بلکه آزادی برای بعضی‫ها یک امیتاز است، چون اگر آزادی حق هر انسان بود، آدم نباید که بخاطر بدست آوردن حق خودش یک عمری تلاش کند و جسارت به خرج دهد. در دنیا سیاست‫های زیادی وجود دارد که شعار می‫دهند آزادی حق هر انسان است، اما در عمل امیتاز آنرا هم به آسانی به هر کسی نمی‫دهند. بیشتر از شصت درصد جمعیت افغانستان را بیسوادانی تشکیل می‫دهد که مطلقا ً بیسواد هستند. پس یک نفر همجنسگرائی کهمطلقا ً بیسواد باشد به وکیلان چقدر باید دلیل بگوید تا بتواند که امتیاز آزادی را از آنها بدست بیاورد؟

من گرفتن جواب قبولی از UN را مدیون نوید، برادر بزرگم هستم. زیرا او در شرایط انتظار از نظر مالی همیشه کمکم کرد. اگر نوید کمکم نکرده بود و از نظر مالی خیالم راحت نبود، من نمی‫توانستم که با فکر آرام در مقابل وکیلان از حق خودم دفاع کنم و با دلایل دندان‫شکن دیوار ابلیسی آنها را در هم شکنم.

بی‫تردید کسانی که خاطراتم را می‫خوانند حتما ً برای من تأسف می‫کنند. من حداقل کسی هستم که هم به ظلم و نادانی تسلیم نشده ام و هم از روی ظالمان کم شعوری که خیال برتری بر سر دارند پرده بر می‫دارم. بیشتر از من برای مظلومان بی‫شماری باید تأسف کرد که نه پایی برای گریز دارند و نه صدایی برای فریاد. 

بخش نه

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 23 تیر1390 |

روز بعد دوباره رفتم پشت در UN تا ببینم نسبت به عکس‫العمل دیروزی‫ام چه نظری دارند. وقتی رفتم پشت در تنها تغییری که در آنجا دیدم، هیچ ماشینی را پارک نکرده بودند. ساعت ۹ صبح بود، مترجم از سوراخ دریچه با پناهندگاه حرف می‫زد، من انتظار داشتم که اگر نزدیک بروم، بی‫آنکه خودم چیزی بگویم مترجم از تصمیم UN به من چیزی خواهد گفت، اما وقتی که نزدیک رفتم انگار نه انگار که مترجم مرا بشناسد و اصلا ً به من نگاهی هم نکرد. با خود گفتم:

«آنها هیچ متوجه نشده اند که من چی کردم! انگار پشه‫ای بود در کون گاوی نشست و گاو با دمش آنرا دور کرد و دیگر هیچ خیالش هم نیست!»

بی‫اندازه عصبانی شدم و باز با خود گفتم:

«وکیلان شاید که گاو باشند، اما من پشه نیستم و حتما ً آنها را به صدا در خواهم آورد.»

بی‫آنکه حرفی بزنم، روبروی مترجم چند تا سنگ از زمین برداشتم و زدم به شیشه‫های ساختمان. سنگ زدنم هم اواخواهری بود و نشد که پر قدرت بزنم و سریع چند تا شیشه را خورد کنم. چند بار سنگ به شیشه‫ها رسید، اما از اینکه از فاصلۀ دور بود به سرعت کم رسید و فقط کنج یک شیشه کوچک شکست و بس.

یکی از ویژگی‫های دخترانه‫ای که من از بچگی تا حالا داشته ام، سنگ انداختنم بوده است. پسران هنگام سنگ انداختن دست شان را بصورت افقی می‫چرخانند و سنگ را به شکل چرخشی به فاصلۀ دور پرتاب می‫کنند، اما دست من اصلا ً حرکت افقی ندارد و فقط می‫توانم که دستم را بصورت عمود بلند کنم و سنگ را به شکل پرشی پرتاب کنم، که در این صورت حرکت سنگ بیشتر تحت تأثیر جاذبه زمین قرار می‫گیرد و زود سقوط می‫کند. از نظر موفولوجی هم شکل دستم از شانه به پایین شاید که هفتاد درصد به دست زن شباهت دارد.

وقتی که چند تا سنگ را انداختم، پلیس سریع بیرون آمد و نگذاشت که دیگر سنگ بزنم، دستانم را محکم گرفت تا نتوانم خود را تکان بدهم و با کلانتری تماس گرفت تابیایند مرا از آنجا ببرند تا مزاحمت ایجاد نکنم. پلیس از کلانتری آمد و مرا برد کلانتری. روز دوم باز هم در کلانتری از من پرسیدند:

«چرا مزاحمت ایجاد می‫کنی؟»

- «دیگر چرا گفتن ندارد، آنچنان که دیروز به شما گفتم، شما هر روز مرا در اینجا خواهید دید تا اینکه UN جوابم را بدهد. فکر می‫کنم لازم نیست که شما هر روز از من توضیحات بخواهید که من چرا مزاحمت ایجاد می‫کنم. اگر می‫خواهید که هر روز دنبال من ماشین نفرستید، به UN بگویید که زودتر جوابم را بدهند.»

روز دوم باز هم پلیس با مقامات UN در آنکارا تماس گرفت و پرسید:

«کی جوابش را می‫دهید؟»

«باید منتظر بنشیند تا نوبتش برسد. ما بدون نوبت نمی‫توانیم کاری بکنیم.»

«این می‫گوید تا زمانی که UN جوابم را ندهد، من هر روز حمله می‫کنم.»

«متأسفیم! ما هم چاره‫ای نداریم.»

تا هنگام تاریکی هوا و غروب آفتاب در کلانتری نگهم داشتند تا دوباره پشت در UN نروم و بعد از غروب رهایم کردند. من به این نتیجه رسیدم که UN را سخت است که بتوانم زیر فشار بگیرم، چون پلیس در کارم دخالت می‫کند. به خود گفتم:

«پلیس اشتباه می‫کند که دخالت می‫کند، من باید آنقدر مزاحمت ایجاد کنم تا پلیس خودش خسته شود و به UN فشار بیاورد تا زودتر جوابم را بدهند.»

به این صورت در طول یک هفته هر روز پشت در UN رفتم و با سنگ زدم به شیشه ها. هیچ بار نتوانستم که حسابی بزنم شیشه‫ها را خورد کنم. اکثرا ً سنگ به پنجره نرسیده به داخل محوطه سقوط می‫کرد. اما فقط افتادن سنگ در داخل محوطه هم به این معنی بود که انگار در آنجا هیچ آدمی وجود ندارد. در هر بار پلیس مسئول UN با کلانتری تماس می‫گرفت، از کلانتری دنبالم ماشین می‫فرستادند و می‫بردندم تا غروب در کلانتری نگهم می‫داشتند. در هر بار از کلانتری با مقامات UN در آنکارا تماس می‫گرفتند و می‫گفتند که باز هم آمده است و برای ما مزاحمت ایجاد می‫کند، شما کی می‫خواهید که جوابش را بدهید تا دیگر مزاحم ما نشود؟ و در هر بار از UN می‫گفتند ما متأسفیم! هیچ کاری نمی‫توانیم که برایش بکنیم.

* * *

هفته دوم باز هم رفتم پشت در UN تا مزاحمتم را ادامه بدهم. این بار زمانی که طرفUN نزدیک شدم، دیدم که پلیس مسئولِ آنجا سیاستش را در مقابل من تغییر داده است. از فاصلۀ دور به من اجازه نداد که طرف UN نزدیک شوم. حتی خواست که با سیاست مرا از آن نقطه کاملا ً دور کند. خیال کرده بود که من از سیاستش می‫ترسم و دیگر خودم به آن طرف نمی‫روم. با خود گفتم:

«تو دیگر چقدر ساده هستی که خیال کرده‫ای من از سیاستت می‫ترسم! الان می‫بینی که من خودت را چطوری مسخره می‫کنم!»

جلوی ساختمان UN خالیگاه بزرگی بود عینا ً مثل میدان فوتبال. وقتی که پلیس راهم را بست و اجازه نداد که طرف دفتر بروم، من به طرف وسط میدان دور زدم تا از زاویه دیگری خودم را به دفتر نزدیک کنم. من که داشتم دور می‫زدم پلیس هم یکجا با من دور می‫زد تا نگذارد که من خودم را نزدیک کنم. کار مان عینا ً مثل بازی فوتبال شد. انگار من می‫خواستم گُل بزنم و پلیس در مقابلم دفاع می‫کرد و نمی‫گذاشت که من گُل بزنم. در آنجا چند تا پناهندگان دیگر نیز ایستاده بودند و داشتند ما را تماشا می‫کردند. از نظر سنی پلیس چند سال از من بزرگتر بود، لذا این بازی به او بیشتر بر می‫خورد تا به من. وقتی که پلیس متوجه شد که خودش مسخره می‫شود، عصبانی شد و کمی بسویم دوید. من هم کمی فرار کردم و دوباره از زاویه دیگری خواستم که خودم را نزدیک کنم. چند بار دیگر نیز طرفم دوید، من هم در هر بار کمی فرار می‫کردم و دوباره از زاویه دیگری خودم را نزدیک می‫کردم. بالاخره فکر کرد که اگر نگذارد من نزدیک بروم، خودش مسخره می‫شود و باز هم با کلانتری تماس گرفت. از کلانتری ماشین آمد دنبالم و از اینکه هر روز از بردنم به کلانتری خسته شده بودند، این بار کلانتری نبردند. این بار در نقطه دوری از شهر (پشت قلعه وان نزدیک دریاچه) پیاده ام کردند تا نتوانم زودتر به UN برگردم. وقتی که پیاده ام کردند، خودشان رفتند و من در جایی ماندم که از آنجا رفتن تا UN خیلی سخت بود. نقطۀ خلوتی بود، در آنجا هیچ مسیر اتوبوس و مینی‫بوس بسوی UN وجود نداشت. تا UN راه درازی بود، اگر پیاده می‫رفتم هم خسته می‫شدم و هم دیرم می‫شد و UN هم تعطیل می‫شد. خواستم که امروز خانه بروم و فردا باز هم بروم پشت در UN و مزاحمتم را ادامه بدهم. بسوی خانه حرکت کردم، هنوز صد متری قدم نزده بودم، دیدم یک ماشینی از خیابان می‫گذرد و مرا که دید نزدیکم توقف کرد و صدایم زد. یک مرد میان سال بود، به من گفت: «بیا سوار شو امروز مهمان من باش!»

سوار شدم و برایش گفتم: «من الان کار دارم، مرا تا UN برسان! یک روز دیگر مهمان تو هم می‫شوم.» شماره تلفنم را برایش دادم و او مرا سریع رساند پشت در UN.

* * *

باز هم خودم را پشت در رساندم. چند تا سنگ از زمین برداشتم زدم به شیشه‫ها و یک شیشه شکست. پلیس سریع آمد بیرون، من روبروی پلیس چند تا سنگ دیگر هم زدم. اسپری فلفل دستش بود، نزدیکم آمد، اسپری فلفل را نشانم داد و گفت: «فشار می‫دهم به چشمت.»

من چشمانم را بیشتر طرفش باز کردم و گفتم: «فشار بده!»

فشار نداد و دستش را پایین آورد. سه تا پناهندگان ایرانی نیز در آنجا بودند که آنها هم اعتصاب غدا کرده بودند و در آنجا ایستاده بودند، داشتند ما را تماشا می‫کردند. وقتی که پلیس اسپری فلفل را فشار نداد و دستش را پایین آورد، من روبروی آن سه نفر به پلیس گفتم:

- «کرا ترساندی؟ من از هیچ چیزی نمی‫ترسم.»

گفت: «می زنمت.»

من دستانم را روی کلیه‫هایم گذاشتم، سینه ام را بسویش نزدیک کردم و گفتم:

«بزن! خیال کردی که من از زدن می‫ترسم؟ »

 دستش را روی سینه ام گذاشت و به عقب هلم داد. تعادلم درست نبود به راحتی افتادم به زمین. فصل زمستان بود و لباس‫های زمستانی بر تن داشتم، از زمین برخاستم، کاپشنم را از تنم در آوردم، زدمش به زمین و باز هم دستانم را روی کلیه‫هایم گذاشتم، سینه ام را طرفش نزدیک کردم و گفتم: «بزن! از زدن کرا ترساندی؟»

این بار با تعجب نگاه کرد و هیچ عکس‫العملی نشان نداد. من جاکتم را نیز در آوردم، زدمش به زمین، دستانم را روی کلیه‫هایم گذاشتم، سینه ام را بسویش نزدیک کردم و گفتم: «بزن!»

او هیچ چیزی نگفت. من پیراهن و زیر پیراهنم را نیز یکی یکی در آوردم و زدم به زمین. شلوارم را نیز در آوردم و زدم به زمین. پلیس لباس‫هایم را از روی زمین جمع کرد، آورد به دستم داد و گفت: «لباس هایت را بپوش.»

من لباس‫ها را از دستش گرفتم یکی یکی دوباره به هر طرف پرت کردم. سریع خودم دوباره لباس‫ها را جمع کردم. پلیس خیال کرد که می‫خواهم بپوشم. من تمام لباس‫ها را یکی یکی داخل محوطه UN انداختم. کارکنان UN لباس‫ها را از داخل آوردند بیرون. من تمام آنها را دوباره داخل انداختم.

اینجا منطقه مسکونی بود. به دو طرف کوچه نگاه کردم، دیدم که تمام همسایه‫ها آمده اند بیرون به من نگاه می‫کنند. این روز‫ها که چند روز پشت سر هم به UN حمله کرده بودم، تمام کسانی که متوجه شده بودند، منتظر بودند که آخر سر در این بازی کی برنده می‫شود، من یا وکیلان UN؟ اگر UN به من جواب بدهد، چه جوابی می‫دهد؟ و اگر جواب رد بدهند، آیا بازی تمام می‫شود یا همچنان ادامه می‫یابد؟ پلیس، حقوق بشر، سازمان عفو بین الملل و مردم، همه متوجه من شده بودند که آیا UN با من چی خواهد کرد و من با UN چی خواهم کرد؟ همسایه‫ها هم دارند من و UN را تماشا می‫کنند! بار دوم که لباس‫هایم را داخل انداختم این بار وکیلان زن و مرد همه آمدند بیرون و لباس‫هایم را با خودشان آوردند. در همین لحظه ماشین پلیس نیز از کلانتری رسید، من لباس‫هایم را پوشیدم و با پلیس رفتم کلانتری. این بار نیز از کلانتری با UN تماس گرفتند تا UN زودتر جوابم را بدهد. UN را از هر طرف زیر فشار گرفته بودم تا زودتر جوابم را مشخص کنند، هم از طرف حقوق بشر هر روز تماس می‫گرفتند، هم از طرف پلیس و هم خودم شر و شور را راه انداخته بودم تا مجبور شوند که زودتر جوابم را بدهند.

وقتی که مقامات UN در مقابل من اینقدر لجوجانه برخورد کردند، من به این نتیجه رسیدم که: از اینکه انسان‫ها ابتداء بچه به دنیا می‫آیند، لذا هر قدر که بزرگ شوند و هر قدر تجربه و تعلیم هم کسب کنند، باز هم خصلت بچه‫خویی و لجاجت را در خود دارند.

* * *

وقتی که لباس‫هایم را در آوردم و چند بار این بر و آن بر انداختم، کلید خانه از جیبم گم شد. در خانه قفل بود، نمی‫شد که شب خانه بروم. شب رفتم خانه یک رفیقم که اسمش کوروش بود. کوروش کرد ایرانی بود و در اینجا پناهنده بود. کوروش یک هم‫خانه داشت به نام جلال که جلال هم کرد ایرانی بود و در اینجا پناهنده بود. آن شب که خانه آنها رفتم، اولین بار بود که با جلال آشنا شدم. از جلال پرسیدم:

- «اسم شما چی است؟»